صبح زود، توی بهشت زهرای تهران، توی «قطعه ۲۶»، توی یه جای خیلی ساده و عارفانه، نزدیکای قبر داداشای دستواره، کنار آواز گنجشک‌ها، بغل دست «سمفونی مورچه‌ها»... آی که چه جای نازی! سفره بزرگ آفتاب داشت روی قبور مطهر شهدا پهن می‌شد، و چه قشنگ هم پهن می‌شد؛ انگار داشت با شعاع نورش فاتحه می‌خواند برای شهدا، که با مادر شهیدی هم سخن شدم. از قبل می‌شناختمش. بعد از حرف‌های عاشقانه، یعنی کلی حرف‌های آنچنانی، همین‌طور که داشت می‌رفت، برگشت و گفت: راستی! چه خبر؟... اینهایی که قرار بود انتخابات را تحریم کنند، بالاخره تحریم کردند؟! گفتم: به جز چندتایی فتنه‌گر دانه‌درشت، اصلاح‌طلبان، ماشاءالله هزار ماشاءالله از دوره‌های گذشته، بیشتر هم نامزد شده‌اند! گفت: فرض است دیگر! (و باز هم تکرار کرد فرض است دیگر!) فتنه‌گر و اصلاح‌طلب و اصولگرا و متحد و ایستادگی و پایداری و راست و چپ و منحرف و مردود فتنه و مردود انحراف و چه و چه، یعنی همه‌شان با هم جمع شوند و انتخابات را تحریم کنند، در میزان شرکت مردم، توی انتخابات، تاثیر چشمگیری ندارد. می‌خواهم بگویم اصلا تاثیری ندارد. این ملت با این همه شهید، با این همه خون، با همین بهشت زهرا، رابطه‌شان با ولایت فقیه، بی‌واسطه است. چشم توی چشم، قلب توی قلب. اصلا نگاه ما، سی و چند ساله که همون نگاه رهبرمونه. احزاب، صرفنظر از خوب یا بد بودنشان، واسطه ملت و انقلاب اسلامی و انتخابات نیستند. ما بدون واسطه، مستقیم مستقیم، جان می‌دهیم برای «آقا» قربانش بروم! یک برگه رای، که قابل این حرف‌ها نیست!
***
حرف‌های پیرزن عجب سوژه‌ای داد دستم؛ از آن چکشی‌های آتشین! اجازه گرفتم که انتشارش دهم. گفت: اینها را برای خودت گفتم اما حالا که می‌خواهی بنویسی، نباید در حق احزاب جفا کنی. بنویس؛ ما خانواده شهدا ممنون هر حزبی با هر سلیقه‌ای هستیم که گرم می‌کند تنور انتخابات جمهوری اسلامی را، اصلاح‌طلب باشد یا اصولگرا. گرم کردن این تنور یعنی کمک به خون شهدا. اون‌رو می‌نویسی، این را هم حتما بنویس.
***
محض ریا یا اطلاع یا هر چی، این مادر شهید، مادربزرگ خودم بود. پیرزنی که سال‌هاست «عزیز» صدایش می‌زنیم. عزیز همیشه می‌گه: ما خانواده شهدا، بدهکارترین افراد ملت هستیم به جمهوری اسلامی، به ولی فقیه، به ملت. چند قطره خون بچه‌های ما که دلیل نمی‌شه حالا! اصلا صاحب این خون، ما نیستیم که بخوایم پز بدیم. صاحب این خون، ولی فقیه و ملته. پزش هم مال ولی فقیه و ملته. عزیز همیشه می‌گه: شهید، قبل از شهادتش مال ماست اما افتخار شهادتش فقط مال ما نیست. مال ما هم هست، لا به لای ملت! عزیز همیشه می‌گه: ما خانواده شهدا بیشتر از همه به جمهوری اسلامی بدهکاریم. جمهوری اسلامی با شهادت بچه‌هامون در رکاب ولی امر، به ما عزتی داده که اگه همه دنیامون‌رو هم بهش بدیم، باز ما بدهکاریم.
***
راست می‌گه عزیز. شعار نمی‌ده. کم نمی‌شناسم مادر شهیدی رو که روز انتخابات، چند ساعت زودتر از شروع رای‌گیری، یعنی بعد از نماز صبح، می‌ره و جلوی در مدارس و مساجد، صف درست می‌کنه و تا شروع رای‌گیری، قرآن می‌خونه، مفاتیح می‌خونه، ذکر می‌گه با تسبیح. از هر کدومشون هم سوال می‌کنی؛ آخه چرا از الان؟! می‌گن؛ تصدقت! وظیفه است، وظیفه!
***
یکی‌اش همین «عزیز» با هفتاد و چند سال سن!