گروه سیاسی: دیدار با خانواده شهدا، رسم دیرینه مقام معظم رهبری است. حال این شهید مسعود علیمحمدی باشد، حسن تهرانی‌مقدم باشد یا مصطفی احمدی‌روشن تفاوتی ندارد؛ مهم این است که اینها شهید راه انقلاب هستند و رهبری نیز بر همین اساس به دیدار خانواده این شهیدان بزرگوار رفتند. حضرت آیت‌الله‌العظمی خامنه‌ای پنجشنبه گذشته با حضور در منزل شهیدان مصطفی احمدی‌روشن و داریوش رضایی‌نژاد، 2 تن از شهدای نخبه کشور، در فضایی معنوی با خانواده‌های آنان دیدار و گفت‌وگو کردند. پایگاه اطلاع‌رسانی حضرت آیت‌الله‌العظمی خامنه‌ای گزارشی از متن و حاشیه این دیدار با خانواده احمدی‌روشن به قلم مهدی قزلی منتشر کرده که گزيده‌اي از آن بدین شرح است:
وقتی ماشینمان - به لطف خدا البته- رسید نزدیك خانه مصطفی دیگر حال‌گرفتگی مسیر را نداشتم. فكر كردم نباید دلسوز خانواده‌اش باشم بلکه باید غبطه‌خور خودش بشوم. حاشیه زیاد رفتم، خانواده خانه نبودند! دانشگاه شریف مراسمی در چیذر و سر مزار مصطفی گرفته بود و همه خانواده‌اش آنجا بودند. رهبر انقلاب اول رفته‌اند خانه شهید رضایی‌نژاد و بعدش می‌آیند اینجا. یك تیم هم رفته چیذر و دارد توی گوش خانواده آنها می‌خواند كه یك مسؤولی در راه منزل شماست! یك چیزی در مایه‌های رئیس بنیاد شهید یا سرداری از سپاه و معلوم است خانواده مقاومت می‌كنند كه خب بگویید آنها هم بیایند اینجا سرمزار. تیمی كه رفته بود چیذر بالاخره موفق می‌شود و معلوم نیست با چه ترفندی راضی‌شان می‌كند به آمدن. بالاخره آنها آمدند و ما هم رفتیم بالا. خانه شهید یك آپارتمان حدود 80متری و 2 اتاقه بود و ساده. 2 تا كامپیوتر روی میزی بزرگ در سالن خانه و 2 عكس از رهبر به دیوارها و خانه پر از خانم‌های چادری جوان و مسن و 2 مرد میانسال – باجناق و برادرزن- و 2 مرد مو سپید كرده، مادر، همسر، خواهرها و خانواده همسر شهید و البته علیرضا، پسر مصطفی كه هاج و واج مانده بود از حضور ما در خانه‌شان. اینقدر می‌فهمید كه خبر مهمی هست كه همه جمع هستند و اینقدر بزرگ بود كه بداند در چنین موقعیتی پدرش هم باید باشد برای پذیرایی و میهمانداری! و كلافه از همین موضوع می‌پرسید: پس بابا كی می‌آد؟ همه قیافه‌های خسته داشتند و معلوم بود خواب درست و حسابی نداشته‌اند در این چند روز ولی كسی شكسته نبود. گهگاهی هم لبشان به لبخند باز می‌شد و البته هنوز نمی‌دانستند چه كسی به خانه‌شان خواهد آمد. خواندم كه كامران نجف‌زاده جا خورده كه خبر شهادت پدر را به پسر 4 ساله‌اش نداده‌اند و البته فكر می‌كنم او هم یك لحظه همه چیز را – مثل من- با فرزند خودش مقایسه كرده كه نوشته بود: خبرنگاری یادم رفت و من دیدم مادربزرگ علیرضا داشت به نوه‌اش می‌گفت: بابا را خدا فرستاده ماموریت. البته نباید هم انتظار داشت بچه 4ساله معنای فقدان، مرگ و شهادت را درك كند هرچند فكر می‌كنم معنای خدا، بابا و ماموریت را خوب می‌دانست كه از این حرف مادربزرگ به آغوش مادرش پناه می‌آورد و سرش را قایم می‌كرد لای چادر او. مسؤول همراه ما به پدر، مادر و همسر شهید آرام گفت میهمانشان كیست و خواهش كرد كمك كنند همه موبایل‌ها جمع و خاموش شود. فكر می‌كردم مثل خانواده‌های شهدایی كه قبلا دیده بودم ذوق‌زده شوند یا باور نكنند ولی نه؛ خیلی عادی بلند شدند و موبایل‌ها را جمع كردند. انگار برایشان مسجل بود كه آقا خواهند آمد. حالا اگر امروز نه؛ فردایی نزدیك. پدر شهید بلند شد و رفت برای گرفتن وضو. دستش لرزشی آرام گرفته بود و این نشانه هیجانی بود كه نشانش نمی‌داد. وقتی پدر بازگشت، كوچك‌ترین دخترش –كه دیگر حالا او و بقیه هم خبردار شده بودند- لباس‌های پدرش را مرتب می‌كرد. وقتی میهمان وارد خانه شدند پدر مصطفی از جا بلند شد، جلو رفت و گفت: خوش آمدید و او را بغل كرد. وقتی آقا هم دست به گردن پدر مصطفی انداختند، من پشت سر ایشان بودم و صورت پدر مصطفی را می‌دیدم. انگار 2 پدر فرزند از دست داده، داشتند به هم سرسلامتی می‌دادند. مادر شهید شیواتر سلام كرد: «سلام آقا» و بعد علیرضا را گرفت سمت رهبر و ادامه داد: خیلی وقته منتظرتونه. پدر مصطفی كه از آغوش رهبر جدا شد، علیرضا دست انداخت به گردن رهبر. فكر كردم الان غریبی می‌كند ولی نكرد. مادر مصطفی گفت: علی! آقا را ببوس مادر! و علیرضا رهبر را بوسید. آقا به محافظی كه كنارشان بود، گفتند: عصای مرا بگیرید. عصا را كه دادند، علیرضا را بغل كردند. علیرضا كه جا خوش كرد در بغل رهبر، زن‌ها نتوانستند صدای گریه‌شان را مثل اشك‌ها پنهان كنند. هرچند مادر و همسر شهید هنوز مقاومت می‌كردند. آقا تا برسند به صندلی‌شان، اسم پسر را پرسیدند و حالش را و سلامی كردند به حاضران. وقتی نشستند روی صندلی، علیرضا هم روی پای رهبر آرام گرفت؛ بی‌كلافگی و بی‌غریبگی.
***
ساعتم را نگاه كردم. هنوز یك دقیقه نگذشته بود از ورود رهبر به منزل كه ایشان گفت: خب! خدا درجات این شهید عزیز ما را متعالی كند، با شهدای صدر اسلام، با شهدای بدر و احد و با شهدای كربلا محشور كند ان‌شاءالله.
این خلاف رویه ایشان بود كه اینقدر بی‌مقدمه شروع كنند در خانه شهیدی به صحبت. اول معمولا می‌نشستند و می‌شناختند و گپ و گفت می‌كردند ولی اینجا نه. بعد هم برایم جالب شد كه نگفتند «شهیدتان»، گفتند «شهید ما».
و البته فرصت شد تا من خودم هم چهره رهبر را ببینم؛ جدی، باهیبت، باابهت، كمی غمگین و ناراحت و البته مصمّم. این هم چهره‌ای نبود كه در 7-6 خانه شهدا كه قبلا تجربه رفتنشان را داشتم از ایشان دیده باشم؛ معمولا شاد، سرزنده و بانشاط بودند.
***
«2 ارزش در جوان شما به خوبی تبلور پیدا كرد كه هركدام به تنهایی مایه افتخار است؛ یكی جنبه علم و تحقیق و تسلط بر كار مهمی كه زیر دستش بود... این یك بعدش است كه مایه افتخار است هم برای خانواده و اطرافیان، هم برای ما. بعد دوم اهمیتش بیشتر است كه همان بعد معنوی و الهی است. بعد دوم همان چیزی است كه او را آماده می‌كند برای شهید شدن. حالا البته شهیدشدن برای ما كه اهل دنیا هستیم، برای شما كه پدر و مادر و همسر هستید و محبت دارید نسبت به او، تلخ است چون در عرصه ظاهر زندگی فقدان است؛ از دست دادن است؛ این پوسته شهادت است... لیكن اصل شهادت چیزی غیر از این است، برتر از این حرف‌هاست. اصل شهادت این است كه انسان ناگهان از درجات عالیه الهی سر دربیاورد و مقامش از فرشتگان بالاتر برود. آن زندگی اصلی كه همه ما بعد از چند سال بالاخره واردش می‌شویم خواه ناخواه، در آن زندگی ابدی جایگاهش عالی بشود، رتبه‌اش عالی بشود، مورد توجه باشد، فیض او در روز قیامت به دیگران برسد: يَسْعَى نُورُهُم بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَ بِأَيْمَانِهِم؛ در ظلمات قیامت وقتی بندگان خوب كه از جمله آنها جوان شماست، حركت می‌كنند آنجا را روشن می‌كنند. در آن روز منافقان می‌گویند از نورتان به ما هم بدهید و اینها جواب می‌دهند: قِيلَ ارْجِعُوا وَرَاءكُمْ فَالْتَمِسُوا نُورًا؛ بروید پشت سرتان را نگاه كنید، زندگی دنیایی‌تان را نگاه كنید، اگر نوری قرار است داشته باشید از آنجا باید داشته باشید. این بعد دوم شخصیت جوان شما و همه شهداست».
***
علیرضا همچنان روی پای رهبر نشسته بود و با انگشتان كوچكش بازی می‌كرد. همه مبهوت صحبت‌های عمیق و بی‌مقدمه رهبر شده بودند و فقط صدای چیلیك چیلیك دوربین عكاس می‌آمد. انگار آقا این حرف‌ها را علاوه بر خانواده شهید داشتند به من هم می‌گفتند؛ به خاطر آن فكرهایی كه قبل از رسیدن به خانه مصطفی می‌كردم؛ همنشینی با شهدای بدر و احد، با حمزه و حنظله غسیل‌الملائكه و بعد هم صحبت از نورافشانی در ظلمات قیامت. آدم باید غبطه خوردن را خوب بلد باشد برای چنین موقعیت‌هایی.
***
«اینها در راه خدا و پیشرفت اسلام شهید شدند. مساله اینها فقط این نیست كه ما می‌خواهیم از دنیا عقب نباشیم به لحاظ علمی، این تنها نیست یعنی این هست به علاوه یك چیز مهم‌تر و آن اینكه ما با حركت علمی‌مان اسلام را سربلند می‌كنیم. از اول انقلاب یكی از بمباران‌های شدیدی كه علیه ما شده این بوده كه اسلام انقلابی كه در یك كشوری حاكم شد و مردم متعبد شدند دیگر راه علم و تمدن بسته می‌شود، این جزو تهمت‌هایی بوده كه از اول به ما می‌زدند. خب اوایل كار هم كه ما راهی نداشتیم برای رد این تهمت. سال‌های اول و دهه 60، هنر جوان‌های ما مجاهدت بود، ایمان بود. خب دنیا قبول كرد، گفت: بله ایمانشان خوب است ولی پیشرفت علم، تمدن و زندگی امكان ندارد. این جوان‌ها این ادعا را باطل كردند. چه این شهید چه 3 شهید قبلی؛ جوان‌هایی كه عرصه‌های علمی را تصرف كردند و در آنجا حرف نو به میدان آوردند و هویت پیش‌رونده و استعداد برتر خودشان را و قابلیت‌ها و استعداد‌های خودشان را نشان دادند، اینها آبرو درست كردند برای نظام جمهوری اسلامی. این بخش دوم فضیلت اینهاست و همین هم موجب شد خدا به اینها توفیق شهادت بدهد و درجاتشان را عالی كند... . برای شما هم شهید از دست نرفته؛ مثل پولی كه در بانك است. پول در خانه نیست ولی هست. مثل پولی كه گم می‌شود یا دزدیده می‌شود، نیست. شهید شما پیش شما نیست، در خانه نیست، دیگر نمی‌بینیدش ولی هست و كجا به دردتان می‌خورد؟ روزی كه انسان از همیشه فقیرتر است. خدا ان‌شاءالله بهتان صبر بدهد».
آقا بعد از این صحبت‌ها، رو به پدر شهید كردند و گفتند: چند سالش بود؟ پدر مصطفی گفت: 32 سال. پدر و رهبر هردو مكث كردند. پدر ادامه داد: خدا ان‌شاءالله شما را برای ما نگه دارد. ایشان ارادتمند شما بودند، من هم همینطور. آقا جواب دادند: «سلامت باشید.» و تازه برگشتند به روال گذشته‌شان در ديدار خانواده‌های شهدا و از حاضران در جلسه پرسیدند و نسبت‌هایشان با مصطفی و لابه‌لای حرف‌ها هم دعا می‌كردند.
***
«راه مجاهدت باز است، راه خدمت باز است. هر كسی در هر جایی می‌تواند خدمت كند و وقتی خدمت صادقانه شد، خدا اینجور پاداش‌ها را هم به بهترین‌ها می‌دهد. حالا شنیدم من بعد از شهید مصطفی، دانشجوهای شریف و جاهای دیگر نامه نوشتند و درخواست كردند تغییر رشته بدهند به این رشته. این بركت است. هم زندگی‌شان بركت داشت هم از دنیا رفتنشان كه شهادت بود، بركت بود». نفهمیدم علیرضا كی سریده بود و از بغل رهبر درآمده بود و رفته بود بغل مادرش نشسته بود.
***
آقا قرآن خواستند و مثل همیشه با طمأنینه در صفحه اولش نوشتند: تقدیم به خانواده شهید مصطفی احمدی‌روشن. قرآن اول را دادند به پدر مصطفی. پدر مصطفی قرآن را گرفت و گفت: ما از این اتفاق هیچ ناراحت نیستیم شما هم غم به دلتان راه ندهید آقا. رهبر سر از روی قرآن دوم كه داشتند در آن برای همسر مصطفی چیزی به یادگار می‌نوشتند، برداشتند و گفتند: «غم داریم! اینجور حوادث مثل تیر به دل انسان است. منتها غم نباید انسان را از پا بیندازد. این حوادث علاوه بر اینكه اراده انسان را تقویت و به خدا نزدیك می‌كند یك نتیجه دیگر هم دارد. ما قبلا از اهمیت كار خودمان آگاه بودیم ولی آیا از اهمیت آن برای دشمن هم آگاه بودیم؟ این شهادت‌ها میزان اهمیت این فعالیت‌ها برای دشمن را هم برای ما روشن كرد. معلوم شد نتیجه كار اینها مثل پتك توی سرشان خورده كه دیگر كارشان به اینجا كشیده كه هزینه می‌كنند تا این همه جوان‌های ما را شهید كنند». مادر شهید گفت: آقا! مصطفی از یاران خیلی خیلی صدیق شما بود. واقعا پیرو شما بود. رهبر گفت: «بله می‌دانم.» ... و این موضوع را همه كسانی كه او را می‌شناختند، فهمیده بودند؛ حتی سرویس‌های اطلاعاتی بیگانه. آقا ادامه دادند: «اهل معنویت و سلوك هم بود، با آقای خوشوقت هم ارتباط داشتند مثل اینكه». علیرضا جلو رفت یك بار دیگر و بی‌هوا رهبر و محاسن سپیدش را بوسید. وقتی آقا داشتند قرآنی به رسم هدیه به همسر شهید می‌دادند، زن جوان لبش لرزید و بعد چشم‌هایش. شاید داشت فكر می‌كرد ای كاش مصطفی بود و این روز باشكوه را می‌دید كه رهبر چانه كوچك علیرضایشان را می‌گیرد و می‌بوسد و قرآن می‌نویسد به یادگار و هدیه می‌دهدشان. وقتی قرآن را گرفت آرام گفت: مصطفی خواب دیده بود بالای تپه‌ای شما به سرش دست كشیدید. رهبر پرسیدند: «كی؟» همسر شهید جواب داد: 20 روز پیش حدودا. و بعد یك خواهش كرد از رهبر: آقا! توی نماز شب‌هاتون علیرضا را دعا كنید، برای صبرش! و رهبر قول داد.
***
مادر مصطفی هم رفت پیش رهبر و آرام گفت: آقا! دعا كنید خدا به من صبر بده. من تا حالا عیان گریه نكردم. آقا گفتند: «نه؛ گریه كنید». مادر شهید گفت: نه گریه نمی‌كنم نمی‌خواهم آنها خوشحال بشوند. آقا ابرو در هم كشیدند و گفتند: «غلط می‌كنند خوشحال می‌شوند. گریه برای مادر هیچ اشكالی ندارد. گریه كنید و دعا كنید هم برای آن شهید كه الحمدلله درجاتش عالی است و از خدا بخواهید دعای او را شامل حال شماها و ما و همسر و فرزندش بكند». آقا حرفش تمام شده و نشده چشم‌های مادر مصطفی خیس شد.
***
رهبر به مادر، همسر، پسر و خواهرهای شهید هدیه دادند. پدر همسر مصطفی گفت: آقا! سر ما فقط بی‌كلاه ماند. من هدیه نمی‌خوام ولی بگذارید ببوسم‌تان. این‌طور شد كه او هم سرش بی‌كلاه نماند؛ همینطور شوهر‌خواهر و باجناق مصطفی. رهبر انقلاب جمله معروف پایان جلساتشان با خانواده شهدا را گفتند: «خب مرخص فرمودید؟» و بلند شدند از روی صندلی. رهبر برای آنها دعا می‌كردند و آنها برای رهبر. این وسط چفیه را برای علیرضا خواستند و گرفتند. مادر مصطفی، رهبر را دعوت كرد خانه‌شان و آقا گفتند: «آمدن من زحمت زیاد دارد برای شما. شما تشریف بیاورید». پدر مصطفی چشمی گفت و رهبر را بدرقه كردند تا كنار در. رهبر كه رفتند چهره‌های اهل خانه خندان بود. شاید هیچكس نبود كه آرزو نداشته باشد جای مصطفی باشد. خواستیم تازه گپی بزنیم با خانواده مصطفی كه راننده‌مان آمد بالای سرمان و گفت: بلند شید كه من باید شماها را صحیح و سالم برگردانم! بعد با همان اعتماد به نفس دشمن‌شكن بلندمان كرد و برد. خانواده شهید هم یادشان آمد باید برگردند امامزاده علی‌اكبر چیذر، پیش مصطفی و همدانشگاهی‌هایش.