از ابتدای هفته گذشته همزمان با گرم شدن تنور انتخابات مجلس شورای اسلامی، سران جریان فتنه با توسل به سیاست دوگانه تحریم یا مشارکت مشروط در انتخابات، مواضع کشسانی نسبتا قابل تامل لغزانی را اتخاذ کرده‌اند. عناصر اصلی جریان اصلاحات با وجود اینکه به خوبی وقوف دارند در بعضی مناطق که به دلایل خاصی دارای پایگاه اجتماعی هستند و در سایه خطایای ریز و درشت استراتژیک اصولگرایان به راحتی می‌توانند به تدبیر امور پرداخته و کاندیداهای صاحبنام یا غیرمشهور خود را راهی مجلس کنند ، با این حال بر خلاف عرف مرسوم تبلیغاتی، آنان علنا و پیشاپیش از شکست حتمی جریان اصلاحات در مقابل جریان اصولگرایی کلام به میان می‌کشند. البته در گیر و دار سکوت تامل‌برانگیز سران پشت پرده فتنه، گاه سخنان ظاهرا دور از ذهنی نیز بر زبان سخنگو‌های رسمی و غیررسمی جریان یادشده جاری می‌شود. اخیرا یکی از نمایندگان استان قزوین که عضو فراکسیون اقلیت مجلس شورای اسلامی است طی نشست خبری با اشاره به قطعی بودن پیروزی اصولگرایان در انتخابات مجلس نهم ناخواسته در میان پیچ و خم پرسش‌های متعدد خبرنگاران اعتراف کلیدی می‌کند که این اعتراف بخشی از زوایای پنهان سیاست‌های انتخاباتی اصلاح‌طلبان را عیان می‌کند. وی با وجود اینکه خود کاندیدا شده در پاسخ به سوالی مدعی می‌شود «نتیجه انتخابات پیش‌رو برای اصلاح‌طلبان اصلا مهم نیست و تنها خروجی نهایی آن برای این طیف دارای شأن سیاسی است.» راستی خروجی مهم انتخاباتی که اصلاح‌طلبان به روشنی از شکست قطعی خود در آن سخن می‌گویند چه می‌تواند باشد؟ کمی دقت در رفتار سیاسی اصلاح‌طلبان جویای قدرت موید آن است که فعالان جریان اصلاحات آمریکایی اگرچه از تلاش سازمان‌یافته برای تصاحب حتی یک کرسی در مجلس شورای اسلامی لحظه‌ای غفلت نمی‌ورزند اما در عین حال بنا به دلایل روشنی در بطن انتخابات پیش‌رو مصالح بالادست‌تری را مجدانه دنبال می‌کنند. در نگاه خوش‌بینانه باز احیای مجدد جریان رو به موت اصلاحات، ایجاد انسجام فکری، نقد منصفانه درونی عملکرد حزبی تاریک 3 سال اخیر، کادرسازی و زایش مولودهای پنهانی و حداکثر تلاش برای به دست آوردن آمادگی لازم برای استفاده از
ساز و کار‌های دموکراتیک لیبرالی برای فتح صندلی ریاست‌جمهوری دوره يازدهم و در یک کلام بازگشت به قدرت اجرایی می‌تواند بخش مهمی از خروجی‌های مدنظر آنان باشد که البته شواهد و قرائن سیاسی از موضوعات دیگری نيز حکایت دارد. طبیعی است در منش سیاسی مطلق‌انگارانه اصلاح‌طلبان حذف کامل رقیب مقبولی مانند اصولگرایان از گردونه کار، بسیار مهم‌تر از نفی رقیب یا کسب چند کرسی اقلیتی مجلس است. پس قابل فهم است که تلاش برای آلوده نشان دادن گروه‌های فعال در بدنه جریان اصولگرایی به پدیده مذموم قدرت‌طلبی و گسستن پیوند علقه‌ای مردم به جریان اعتقادی اصولگرایی که عواید ماندگاری در پی خواهد داشت، می‌تواند یکی از خروجی‌های مدنظر فتنه باشد. اما از منظری دیگر باید پذیرفت استمرار 16سال حکومت بی‌چون و چرای اصلاح‌طلبان در جای جای کشور این فرصت ایده‌آل را در اختیارشان قرار داده است که آنها با تربیت نیروهای میدانی وفادار به گفتمان اصلاحات آمریکایی که در دل شبکه‌های مدیریتی- اجتماعی دائما در حال تغییر و تحول شکلی هستند، عملا قادر باشند یک‌شبه زمینه را برای بسیج فوری و ناملموس هواداران منتظر پا به رکاب خویش فراهم کرده و در نهایت امر نیز با کمک‌گیری از چنددستگی انتخاباتی شکل گرفته نزد اصولگرایان و ایجاد یک حرکت محدود اما منسجم اجتماعی– سیاسی به فتح بی‌دردسر و زودهنگام مناصب مقننه نایل شوند که افزودن ظرفیت‌های هم‌افزایی رسانه‌های بین‌المللی وابسته به اردوگاه استکبار جهانی حامی اصلاحات آمریکایی بر پیچیدگی ماجرا می‌افزاید. به نظر می‌رسد سران پشت‌پرده اصلاحات با وسواس زایدالوصفی سعی دارند فارغ از نتایج حاصله با استفاده از فضای احساسی ایام انتخابات با دامن زدن به اختلافات داخلی و عمیق‌سازی شکاف‌های سیاسی– اجتماعی به ارث رسیده از فتنه 88، از منشور جدید جریان فتنه در تقابل با گفتمان انقلاب اسلامی رونمایی میدانی کنند. طراحی و اجرای دقیق سناریوی شیطانی تشدید اختلافات سطحی طبیعی در نزد گروه‌های متعهد به آرمان‌های انقلاب اسلامی، تلخ‌سازی ذائقه شیرین ملت ایران، کاستن از حضور پرشور و آگاهانه امت حزب‌الله در انتخابات، تنزل دادن شعارهای استکبارستیز به شعارهای مبتذل شبه‌سیاسی، جایگزینی نقد تخریبی با نقد سازنده، به فراموشی سپرده شدن دشمن اصلی و مبدل کردن روند اثربخش و متعالی نقد درونی به تعارضات اصولی و ایجاد انشقاق و از هم گسیختگی مبنایی در میان گروه‌های متکثر اصولگرایی که آرمانی جز رشد و بالندگی انقلاب اسلامی و فراهم کردن زمینه تشکیل حکومت جهانی مستضعفان بر عالم ندارند، می‌تواند بخشی از خروجی نهایی مدنظر اصلاح‌طلبانی باشد که آرزوی خام بازگشت طاغوت لیبرالی بر ایران اسلامی را در سرمی‌پروانند.