خوب خدمت می‌کنید به ملت بیدار ما که می‌کشید و بيدار‌تر می‌کنیدش که امام و رهبرش گفته بود از ابتدا، بکشید ما را، بيدار‌تر خواهیم شد.
زندگی ما نوادگان روح‌الله، ما فرزندان سیدعلی نه زندگی شماست که ترس از پایان، امانتان را بریده! زندگی ما از آغاز در مسیر پایان سازی است و پایانی که شما رقم بزنید برای ما ایده‌آل‌ترین پایان. پایانی که اطمینان می‌دهد از تضمین بهترین آغاز. از خوردن مهر پای پرسود‌ترین معامله‌ای که هیچگاه سودش تمامی ندارد. نسل مادربزرگانمان شنیده بودند داستان‌هایی که کسانی در دوران‌هایی توانسته‌اند اینگونه معامله کنند و جاودانه در عیش بمانند. داستان‌ها پیوسته و سینه به سینه گشته بود و آرزو‌ها و حسرت‌ها به آنها که گونه‌ای زندگی کرده بودند که لیاقت آنچنان پریدن‌هایی یافته بودند، نسل به نسل به مادرانمان رسیده بود که شما بی‌صفتان با همه بی‌صفتی‌تان و به مدد خباثتتان دوباره درهای آسمان را گشودید و خیل کثیری از نسل پدران راستین و مادران صالحمان را به آرزوهایی که سینه به سینه ارث برده بودند، رساندید. هیچگاه نفهمیدید و نخواهید فهمید چرا و چگونه پدرانمان برای افکندن آتشی که شما به پا کرده بودید از هم سبقت می‌گرفتند. شما اگر هری‌پاترهایی بیرون از قصه‌هایتان هم داشتید نمی‌دانستند چگونه آتش را گلستان کنند. شما اگر فیلسوف‌ترین فلاسفه رسانه‌ای‌تان را گرد هم می‌آوردید نمی‌فهمیدید و نخواهید فهمید چگونه آنچه جنسش آتش است و غیر آتش نمی‌بینیدش، در اذهان و آرمان‌های ملتی گلستان است. شما از این حیث فلک‌زده‌ترین موجودات عالمید. شما در این محاسبات کودن‌ترین حسابگران زمینید. شما با چرتکه‌های پوسیده‌تان ما را به آرزوهایمان می‌رسانید. چرتکه می‌اندازید که اگر ما کشتیم بعدی‌ها می‌ترسند و نمی‌آیند اما هنوز هم نفهمیده‌اید که اگر ما در چرتکه شما می‌گنجیدیم بعد از 30 سال و اندی دست و پا زدن‌های مذبوحانه شما که ادعایتان گوش فلک را زمانی پر کرده بود امروز پوزخند‌های ما به حساب و کتاب‌هایتان بین‌المللی نمی‌شد. ما هم این سو از سبب خیر شدن عدو سر از پا نمی‌شناسیم. شما امیدوارمان می‌کنید که اگر مثل مصطفی سعی‌مان را بکنیم شما هنوز حاضرید کمک‌مان کنید تا بزرگ‌ترین آرزوی‌مان دست‌یافتنی شود. پس ما با نهایت توان سعی می‌کنیم به این امید که شما هم فروگذار نکنید، به این امید که شما همچنان همانگونه حساب کنید که در این 30 سال کردید، به این امید که شما مثل همیشه احمق بمانید. آن زمان که کودکان شهرک‌نشین آواره از دیار مادری یا فرزندان پدر مرده سربازان بی‌نوای ترک بلاد کرده برای اشغال سرزمین و نفت بیشتر، از شنیدن جان دادن پدرانشان در عرصه جنگ‌هایی که خود به پا کرده‌اند ترس حس غالب‌شان می‌شود و بیش از دلتنگی برای پدر فکر فرار از سرزمین شوم تاتارشان در جانشان ریشه می‌دواند، فرزند شهیدان ما، فرزند مصطفی‌ها مشت گره کرده و سینه سپر کرده، سرزمینی می‌سازند که همیشه از محاسبه‌اش عاجز بمانید!