کارگردان فیلم «اتوبوس شب» در گفت‌وگویی پیرامون فیلم اصغر فرهادی، موضع انتقادی ابراهیم حاتمی‌کیا به فیلم «جدایی نادر از سیمین» را نشانه حسادت می‌داند. به گزارش فارس به نقل از عصر ایران، کیومرث پوراحمد کارگردان فیلم «اتوبوس شب» در گفت‌وگویی پیرامون فیلم اصغر فرهادی، موضع انتقادی ابراهیم حاتمی‌کیا به فیلم «جدایی نادر از سیمین» را نشانه حسادت می‌داند. وی در پاسخ به سوالی مبنی بر ارزیابی‌‌اش از موضع ابراهیم حاتمی‌کیا درباره «جدایی نادر از سیمین» می‌گوید: «حاتمی‌کیا زمانی فیلمساز محبوب من بود ولی الان برای من نه تنها محبوب نیست بلکه نامحبوب هم هست. به غیر از حاتمی‌کیا، شنیدم که مسعود فراستی هم افاضاتی فرموده‌اند. حرف اینها واقعا چه اهمیتی دارد؟ فیلمی با این وسعت در جهان دیده شده و جهان را تحت‌تاثیر قرار داده است، بگذار 2 نفر هم هر چه می‌خواهند بگویند. یکی نیست بگوید آقای حاتمی‌کیا! جنابعالی که خودت رفتی آلمان و فیلم ساختی و خود مرا منقلب کردی و آن موقع به تو دست مریزاد گفتم، اگر فیلمت جهانی نشد به اصغر فرهادی چه مربوط است؟» پوراحمد در پاسخ به این سوال که «یعنی موضع حاتمی‌کیا را ناشی از حسادت می‌دانید؟» می‌گوید: «چیزی توی این مایه‌ها! وگرنه اصغر فرهادی، کی در صف «سفارت خرس‌نشان» ایستاده است؟ فرهادی کدام فیلمش را برای فستیوال‌های جهانی ساخته است. فرهادی فیلم‌هایش را برای ایران ساخته است. «جدایی نادر از سیمین» در جشنواره فجر هم بیشترین جایزه را گرفت. اکرانش در ایران هم بسیار موفق بود و با استقبال مردم مواجه شد. اصغر فرهادی آدمی نبوده که فیلم ساخته باشد تا به فلان جشنواره برود. او فیلمی درباره دغدغه‌های شخصی خودش ساخته است. من این حرف را درباره آن یکی آقا می‌گویم که فکر می‌کند اگر 2 برنده جایزه اسکار را وارد فیلمش کند، فیلمش اسکاری می‌شود. چقدر این رویکرد کوته‌بینانه است. شما باید دغدغه و زخم و خلاقیت داشته باشی تا فیلمت جهانی و اسکاری شود».
در صف سفارت خرس‌نشینان/ ضمیری که مصدر خود را پیدا کرد
این موضع کیومرث پوراحمد علیه حاتمی‌کیا از آنجا ناشی می‌شود که وی در نامه‌ای به رضا میرکریمی در پی اکران فیلم «یه حبه قند» آورده بود:
«یا لطیف
خیر ببینی آقا سیدرضای میرکریمی. کامت شیرین. اگر این حبه قندت نبود، یادمان می‌رفت کجایی هستیم و با کامِ تلخ در صف سفارت خرس‌نشان ایستاده بودیم تا از سرزمین همیشه آفتاب‌مان به جبر همکار تلخ‌مزاج، همه مهر دروغ بر پیشانی، تقاضاي پناه به سرزمین همیشه ابری بگیریم. خیر ببینی برادر. تو با حبه قندی کام دودگرفته‌مان را شستی و به یادمان آوردی ایرانی هستیم، نامی داریم و نشانی، ادبی داریم و آدابی، که به وقت شادمانی بدانیم چه باید کنیم و به وقت عزا چه باید باشیم. سید عزیز! متوقع نباش که با این حبه قندت قادر به شیرین کردن کام جفامسلکان باشی. این تلخی به بلندای نسل این نهضت همچنان ادامه‌دار است، ولی بدان، این بارانِ سیاهِ جفایِ غریبه‌هایِ دوست‌نما، پایانی دارد. تو حوصله کن و مباد که شکایت به غریبه بری. تو شاگرد مکتب فردوسی و حافظی که نه کوچیدند و نه شوقِ ترکِ سرزمین به فرزندانشان دادند. این عصر وارونگی پایانی دارد برادر!
برادرت ابراهیم حاتمی‌کیا »
حاتمی‌کیا: اگر مماشات می‌کردم
آیندگان این بزدلی را بر من نمی‌بخشیدند
البته حاتمی‌کیا نیز بعد از مدتی در گفت‌وگویی درباره نامه‌ای که نوشت چنین گفت: «این فریادی بود و اگر مماشات می‌کردم، آیندگان این بزدلی را بر من نمی‌بخشیدند. برای من ایران و ایرانی نامی نیست که صرفا در شناسنامه‌ام ثبت شده باشد. 8 سال از عمر و جوانی‌ام را به بهای جانم هزینه دادم و به عنوان یک سرباز بر خودم حقی قائلم که از آن دفاع کنم. حتی اگر همه دوستدارانم از من برنجند. وارونگی همین بس که متهم به حسادت شدم. من تاجر نیستم که به ضرر و زیان جیب و آبرویم فکر کنم. بی پرده بگویم که این خرس و پلنگ و شیر و حتی سیمرغ استعداد گوساله سامری شدن را دارد و کجاست آن مفسر شجاع همچون مرتضی آوینی که با بیانی حکیمانه این وارونگی‌های معنا را توضیح دهد. چرا تا این حد دیکتاتور مطلق‌نگر می‌شویم. البته خوشحالم که هیچ حاشیه امن و هاله قدسی اطرافم نیست و همگان می‌توانند نقد و لعن و تقدیرم کنند ولی با همه اینها من هم انسانم. عزیزان! من اشاره به فیلمی کردم که از جشنواره فجر دولت آقای احمدی‌نژاد تا خانه سینما و شهرداری و جشنواره‌های اروپایی و آمریکایی و آفریقایی و آسیایی جایزه‌ها گرفته و همچنان می‌گیرد؛ پس چرا تا این حد کم تحمل از شنیدن یک صدای دیگر؟»