1- شکست 5 بر صفر آن هم در نخستین حضور مورینیو در ال‌کلاسیکو برایش درس بزرگی داشت. آقای خاص تصور می‌کرد در رئال با وجود ستارگانی همچون اوزیل، دی ماریا، چابی آلونسو و رونالدو می‌تواند برخلاف چلسی یا اینتر، در برابر بارسا بر سر مالکیت توپ بجنگد ولی آن شکست به او یاد داد برابر بارسا باید تیم خود را حول زمانی که «توپ ندارد» آرایش کند. پیروزی در کوپا دل‌ری فصل گذشته، معلول آن شکست بود و البته شرایط مسابقه و زمین مستایا ولی به هر حال نبوغ مورینیو بود که با قرار دادن په‌په برابر خط دفاع در چیدمان اولیه و استفاده از خصوصیات دفاعی و البته روحیه تهاجمی او برای تحت فشار قرار دادن هافبک‌های خلاق بارسا، جام را به موزه برنابئو برد. همان روزها بود که رئال مورینیو نشان داد، کم‌کم یاد می‌گیرد کهکشانی باشد ولی بدون توپ که بجنگد برای خراب کردن توپ بارسا، برای تخریب توان تهاجمی بارسا.
2-
ال‌کلاسیکوی هشتم بود که استراتژی جدید مورینیو برابر بارسا پرده‌برداری شد. پرس فضا پیش از پرس توپ. هافبک‌های رئال به بهترین شکل ممکن ژاوی، بوسکتس و فابرگاس را پرس فضا می‌کردند تا دفاع‌های بارسا در تدارک حملات، گزینه نزدیکی برای ارسال پاس نداشته باشند و مشکلات بارسا هم از همینجا آغاز شد. بارسا 3 بر یک‌برد ولی نیمه اول، نیمه رئال بود. آلوز به عنوان اصلی‌ترین بازیساز بارسا در یک‌سوم میانی، سایه رونالدو را بالای سر خود می‌دید، ژاوی و فابرگاس اسیر 3 هافبک رئال شده بودند و مسی مجبور شده بود تا زمین خودی عقب‌نشینی کند تا بتواند صاحب توپ شود. تدارک حملات بارسا دچار مشکل شده بود و مدافعان بارسا مجبور شدند در 45 دقیقه ابتدایی مسابقه، 15 پاس بلند به نیمه زمین رئال ارسال کنند و این یعنیDIRECT PLAY (بازی مستقیم)، نحوه‌ای از تدارک حملات که در بارسا کمتر دیده می‌شود. بنزما، دی‌ماریا و اوزیل، مامور بودند حلقه محاصره را تنگ‌تر کنند زمانی که مدافعان بارسا به دنبال هافبکی آزاد و رها از پرس فضای رئالی‌ها می‌گشتند. پرس توپ بعد از پرس فضا شروع می‌شد و توپ از هافبک‌های بارسا دور می‌شد. (شكل 1)
3-
گوآردیولا در شروع نیمه دوم، سیستم را 1-1-4-4 تغییر داد؛ بوسکتس به قلب دفاع رفت، پویول به دفاع چپ و آلوز به هافبک راست. حالا بارسا می‌توانست از حرکات طولی آلوز در سمت راست استفاده کند و با وجود 4 هافبک در یک‌سوم میانی (آلوز، ژاوی، فابرگاس و اینیستا) و وجود یک مدافع میانی ذاتا هافبک (با مهارت ارسال پاس بالا) یعنی بوسکتس، تدارک حملات تدریجی داشته باشد. بعد از انتقال توپ به یک‌سوم میانی و خط هافبک، سیستم بارسا انتقال طولی پیدا می‌کرد. آلوز و اینیستا به جلو حرکت می‌کردند و تبدیل به گوش‌های تهاجمی می‌شدند، بوسکتس مانند یک‌لیبرو به یک خط جلوتر منتقل می‌شد و به یک هافبک دفاعی تبدیل می‌شد و 3 مدافع به مرکز شیفت می‌شدند و خط دفاع 3نفره ایجاد می‌کردند. سیستم بارسا از 1-1-4-4 به 3-4-3 با 4 هافبک لوزی شکل تبدیل می‌شد. «کوچینگ حین مسابقه» گوآردیولا، بارسا را پیروز ال‌کلاسیکوی هشتم کرد. (شكل 2)
4-
آخرین ال‌کلاسیکو با بلوغ مورینیو در مقابله با بارسا همراه بود. رئال به سیستم 3-3-4 چیدمان شد و په‌په در پست هافبک دفاعی قرار گرفت. استفاده از 3 فوروارد نشانه شجاعت مورینیو بود و شروع پرس توپ از نیمه زمین خودی نشانه هوشمندی. باز هم پرس فضا به بهترین شکل ممکن اجرا می‌شد ولی این بار مهاجمان رئال در بیشتر دقایق نیمه اول، پرس توپ را از نیمه زمین خودی شروع می‌کردند تا اجازه دهند خط دفاع بارسا به جلو حرکت کند و منطقه هدف برای اجرای ضدحملات ایجاد شود. نکته مهم شجاعت مورینیو در پذیرفتن این موضوع بود که باید توپ را به بارسا بدهد و برای تملک مجدد در یک‌سوم میانی و استفاده از ضدحملات برنامه‌ریزی کند، آن هم در استادیوم برنابئو و برابر چشمان 80 هزار رئالی. باز هم رونالدو مامور مهار آلوز بود با این تفاوت که این‌بار در یک‌سوم میانی زمین این ماموریت را برعهده داشت و این یعنی نزدیک‌تر شدن به خط دفاع رئال (پوشش بیشتر) و دادن فضا به آلوز و خط دفاع بارسا برای جلو کشیدن و این یعنی ایجاد فضا پشت خط دفاع بارسا برای اجرای ضدحملات. گل رئال هم به همین شکل به ثمر رسید و رونالدو در نیمه اول 5 مرتبه در این فضا صاحب توپ و موقعیت شد. استفاده از آلتین‌تاپ در سمت راست خط دفاع رئال، تدبیر مناسبی برای مقابله با اینیستا بود. مارکا، اینیستا را به عنوان بهترین بازیکن دیدار معرفی کرد ولی اینیستا برخلاف دیدار قبل که توانسته بود در 19 تقابل یک در مقابل یک برابر کونت‌رائو، 13 مرتبه موفق عمل کند در این دیدار از 16 تقابل برابر آلتین‌تاپ تنها 5 مرتبه موفق بود. مثلث میانه زمین رئال در نیمه اول توانست فضا را برای هافبک‌های بارسا کوچک کند و به همین دلیل ژاوی به عقب‌تر حرکت می‌کرد تا از زیر فشار آنها خارج شود و بتواند بازیسازی را انجام دهد. بارسا صاحب توپ بود ولی نمی‌توانست به باکس جریمه رئال نزدیک شود و از سوی دیگر اینیستا توسط آلتین‌تاپ مهار شده بود تا بارسا با مشکل مواجه شود. (شكل 3)
5-
پیروز ال‌کلاسیکوی نهم «مورینیو و بارسا» بودند. 5مرتبه کرنر بارسا به یک شکل زده شد تا سرانجام پویول با این تاکتیک ایستگاهی دروازه رئال را باز کرد و خوشحالی بعد از گل گوآردیولا ارزش این گل را نشان داد. رئال برابر هوادارانش توپ را به بارسا داد و به دنبال ضدحملات و استفاده موثر در زمان انتقال «از دفاع به حمله» بود و به همین دلیل مورینیو ترسو نامیده شد ولی بدون‌شک این روش بهترین راه مقابله با بارسا بود. نشانه اینکه بارسا از راهی به گل رسید که در هر فصل شاید به اندازه انگشتان یک‌دست هم آنگونه گلزنی نکرده باشد. (ضربات ایستگاهی غیرمستقیم) آمار و البته نتیجه دیدار بیانگر موفقیت بارسا بود ولی نباید فراموش کرد عامل اصلی این موفقیت، برتری روانی بازیکنان بارسا بود که بعد از پیروزی‌های متوالی در برنابئو، به سطح بالایی از اعتماد به نفس رسیده‌اند و در سوی مقابل بازیکنان رئال با «ترمزهای روانی» در این دیدار وارد می‌شوند. درست است که مالکیت توپ بازیکنان بارسا در این دیدار بیش از ال‌کلاسیکوی هشتم یا ششم بوده است ولی موقعیت‌های گلزنی بارسا کمتر از تمام ال‌کلاسیکوهای گذشته (غیر از کوپا دل‌ری فصل قبل) بوده است. مسی آمار موفقیت پایین‌تری نسبت به دیدارهای گذشته داشت و تنها 2 ضربه به سمت دروازه رئال داشت در حالی که در ال‌کلاسیکوهای قبلی به طور متوسط 8/3 ضربه در هر دیدار داشت. مورینیو به درستی تصمیم گرفت که از دروازه بارسا دور شود ولی شانس‌های کمتری برای گلزنی به بارسا بدهد. به همین دلیل آمار موفقیت ضربات بارسا پایین‌تر از گذشته بود و البته آمار حملات رئال به دروازه بارسا هم کاهش پیدا کرده بود. رئال مورینیو شانس بیشتری از بارسا برای کسب لالیگا دارد (زیرا بارسا در حال گذار از سیستم 3-3-4 به 3-4-3 است و در تورنمنت بلندمدت، گاهی متزلزل عمل می‌کند) ولی کوپا دل‌ری را از دست خواهد داد و احتمالا در دیدار رودررو در جام قهرمانان اروپا هم از بارسا شکست خواهد خورد. مورینیو برای مقابله با حذف احتمالی از جام قهرمانان اروپا توسط بارسا، باید بر مسائل روانی تاکید کند و با «بازدارنده‌های ذهنی» بازیکنان رئال مقابله کند، رئالی که در دیدار رفت کوپا دل‌ری دیدیم، شانس متوقف کردن بارسا در بعد تاکتیکی را دارد ولی تاکتیک همه فوتبال نیست و مطمئنا مورینیو این را بهتر از هر شخص دیگری می‌داند.