در تيم ملوان آن روزگار شماره 9 مي‌پوشيد و در تيم‌ملي با پيراهن شماره 8 بازوبند بر بازو مي‌بست. هرگز پيراهن قرمز و آبي‌هاي تهراني را بر تن نكرد اما محبوبيتش به تمام سرخابي‌هاي پايتخت تنه مي‌زد. 2 سوپرگل او كه در نيمه‌نهايي جام‌حذفي به تور پرسپوليس نشست هرگز از يادها نمي‌رود و خاطره گلي كه در نيمه‌نهايي بازي‌هاي آسيايي به كره‌جنوبي زد هنوز در آرشيو ذهن ما نقش برجسته‌اي دارد.
مرد موفرفري جز در 90 دقيقه‌هايي كه سجاف دروازه‌ها را شكار مي‌كرد، در بقيه دقايق حياتش سربه‌زير بود. آنقدر سربه‌زير كه به محجوب‌ترين فوتباليست تاريخ گيلان تبديل شد. او سيروس قايقران بود. مردي كه 50 سال قبل در چنين روزهايي چشم به دنيا گشوده بود. آیین گرامیداشت پنجاهمین سالگرد تولد فوتبالیست بزرگ گیلانی «سیروس قایقران» عصر روز شنبه در زادگاهش، منطقه كلویر بندرانزلی برگزار شد. در این آیین كه در مسجد حسینیه كلویر برپا شد «پرویز قایقران» پدر زنده‌یاد «سیروس قایقران»، فرهاد پورغلامی سرمربی تیم فوتبال ملوان بندرانزلی و عزیز اسپندار و نصرت ایراندوست، پیشكسوتان باشگاه ملوان هم حضور داشتند. بابك پورغلامی، سعید سالارزاده و سیدجلال رافخایی بازیكنان ملوان نیز از جمله حاضران در این مراسم بودند. زنده‌یاد «سیروس قایقران» در یكم بهمن‌ماه 1340 در بندرانزلی چشم به جهان گشود. وی در 100مسابقه ملی شركت داشت كه 43 بازی آن رسمی بود. قایقران در 21بازی كاپیتان تیم ملی بود و 14گل نیز برای تیم ملی به ثمر رساند. قایقران در سال 1369 تیم ملی ایران را با گل‌های زیبایش پس از 16 سال به قهرمانی در بازی‌های آسیایی پكن رساند. سیروس با آن قامت بلند و سیمای دوست داشتنی نماد یک ورزشکار انزلی‌چی است. مردم انزلی با نصب عکس‌های سیروس در مغازه‌ها، محل کار‌ها و خانه‌هایشان یاد او را گرامی می‌دارند؛ آنها با این روش می‌خواهند بگویند برای مردم انزلی سیروس هنوز زنده است.