سلمان هراتی) سال 1364):
ای ایستاده در چمن آفتابی معلوم/ وطن من!/ ای تواناترین مظلوم/ تو را دوست دارم!/ ای آفتاب شمایل دریادل/ و مرگ در کنار تو زندگی است/ ای منظومه نفیس غم و لبخند/ ای فروتن نیرومند! / ایستاده‌ایم در کنار تو سبز و سربلند/ دنیا دوزخ اشباح هولناک است/ و تو آن درخت گردوی کهنسالی/ و بیش از آنکه من خوف تبر را نگرانم/ تو ایستاده‌ای/ بگذار گریه کنم/ نه برای تو/ که عشق و عقل در تو آشتی کرده‌اند/ که دست‌های تو سبز است/ و آسمان تو آبی/ و پسران تو/ مردان نیایش و شمشیرند/ و مادران صبوری داری/ و پدرانی به غایت جرأت‌مند/ و جنگل‌هایی در نهایت سبزی و ایستادگی/ و دریاهایی/ با جبروت عشق هماهنگ/ نه برای تو/ که نام خیابان‌هایت را شهیدان برگزیده‌اند/ دوست دارم تو را/ آنگونه که عشق را/ دریا را/ آفتاب را/ کی می‌توان از سادگی تو گفت/ و هم/ به دریافت خرمهره «نوبل» نائل آمد/ من فرزند مظلوم توام/ نه پاپیون می‌زنم/ و نه پیپ می‌کشم/ مثل تو ساده/ که هیچ کنفرانس رسمی او را نمی‌پذیرد/ و شعر من/ عربده جانوری نیست/ که از کثرت استعمال «ماری‌جوانا»/ دهان باز کرده باشد/ بلکه زمزمه‌ای است/ که مظلومیت تو مرا آموخته/ تو مظلوم سترگی/ و نه ضعیفه‌ای که/ پیراهنش را دریده باشند/ و من، آری من/ برای «بلقیس» قصیده نمی‌گویم/ ای شیرزهره بی‌باک/ بگذار گریه کنم/ نه برای تو/ که پایان بی‌قراری تو پایان زمین است/ و در خنکای گلدسته‌های تو/ انسان به پرواز پی می‌برد/ ای مجمع‌الجزایر گل‌ها، خوبی‌ها!/ ای مظلوم مجروح/ از جنگل، دستمالی خواهم خواست/ تا بر زخم تو بگذارم/ و دنیا را می‌گویم/ تا از تو بیاموزد ایستادن را/ این سان که تو از دهلیزهای عقیم/ سربرآوردی سبز و صنوبروار/ ای بهار استوار/ ستارگان گواه روشنان تواند/ ای اقیانوس مواج عاطفه و خشونت/ دنیا به عشق محتاج است و نمی‌داند/ بگذار گریه کنم/ نه برای تو/ که وقتی مرگ/ از جانب آسمان حادثه می‌بارد/ تو جانب عشق را می‌گیری/ ای کشتزار حاصلخیز/ در باغ‌های تو خون/ گل سرخ می‌شود/ و کالوخ گندناک/ در تو معطر شد و سنبله بست/ شگفتا چگونه آب و عطش را دوست بدارم/ ای شکیبای شکوهمند/ چندین تابستان است/ که در خون و آفتاب می‌رقصی/ کجای زمین از تو عاشق‌تر است/ ای چشم‌انداز روشن خدا/ در کجای جهان/ این همه پنجره برای تنفس تو باز شده است/ من از تو برنمی‌گردم تا بمیرم/ وقتی خدا رحمت بی‌منتهایش باریدن می‌گیرد/ می‌گویم شاید/ از تو تشنه‌تر نیافته است/ تو را دوست می‌دارم/ و بهشت زهرایت را/ که آبروی زمین است/ و میدان‌های تو/ که تراکم اعتراض را حوصله کردند/ و پشت بام‌های تو که مهربان شدند/ تا من «کوکتل مولوتف» بسازم/ و درخت‌های تو که مرا استتار کردند/ و مسجدهای تو/ که مرا به دریا مربوط کردند/ ای آبی سیال/ چقدر به اقیانوس می‌مانی/ برای تو و به خاطر تو/ ای پهلوان فروتن/ خدا چقدر مهربانی‌اش را وسعت داد/ در دورهای کویر طبس/ آن اتفاق/ یادت هست/ نه من بودم و نه هیچکس/ خدا بود و گردباد/ بگذار گریه کنم/ نه برای تو/ نه نه نه!/ بل برای عاطفه‌ای که نیست/ و دنیایی که/ انجمن حمایت از حیوانات دارد/ اما انسان/ پابرهنه و عریان می‌دود/ و در زکام دفن می‌شود/ برای دنیایی که زیست‌شناسان رمانتیکش/ سوگوار انقراض نسل دایناسورند/ دنیایی که در حمایت از نوع خویش/ گاو شده است/ بگذار گریه کنم/ برای انسان 135/ انسان نیم دایره/ انسان لوزی/ انسان کج و معوج/ انسان واژگون/ و انسانی که/ در بزرگداشت جنایت هورا می‌کشد/ و سقوط را/ با همان لبخندی که بر سرسره می‌نشیند/ جاهل است/ انسانی که/ راه کوره‌های مریخ را شناخته است/ اما هنوز/ کوچه‌های دلش را نمی‌شناسد/ برای دنیایی که/ با «والیوم» به خواب می‌رود/ و در مه غلیظی از نسیان/ دست و پا می‌زند/ دنیایی که چند صد سال پیش/ قلب خود را/ در سطل زباله «کاپیتالیسم» قی کرده است/ در این برهوت غول‌پرور/ وطن من آه ای پوپک مودب/ مظلومیت تو اجتناب ناپذیر است.
***
ای روئین‌تن متواضع/ ای متواضع روئین‌تن/ ای میزبان امام/ ای پوریای ولی/ ای طیب!/ ای وطن من!/ درختان با اشاره باد/ بر طبل جنگل سبز می‌کوبند/ کباده بکش/ علی را بخوان/ صلوات بفرست!