در زبان اسپانیایی لغت باهوش را با کلمه
«inteligente» به کار می‌برند، ژوزه باید این لغت را به خوبی در نحوه اجرای روش‌هایش به کار گیرد. امشب ژوزه مورینیو درست باید به همان سال‌هایی بازگردد که در ورزشگاه جوزپه مه‌آتزا مقابل بارسا به پیروزی رسید. در آن زمان ژوزه با روش 1-3-2-4 توانست در لیگ قهرمانان اروپا دست به کاری شگرف بزند. او با اینکه تمایل به نمایش گرایش دفاعی داشت ولی سپرهای تیم را کم کرد و سعی در نفوذ از کناره‌ها داشت. این مساله باعث شده بود تیم او هم از لحاظ عددی به برتری برسد و هم اینکه از کناره‌ها بارسا را تحت فشار قرار دهد. این در حالی بود که آقای خاص در آخرین ال‌کلاسیکو (بازی رفت کوپادل‌ری) به بدترین شکل ممکن هم توپ را به بارسا داد و هم فضا را. شاید حضور آلتین‌تاپ در پست دفاع کناری راست تا حدودی برای خنثی کردن اینیستا موثر بود ولی به دلیل اینکه او اجازه نداشت از کناره‌ها نفوذ کند حملات رئال از گوش عقیم مانده بود. همین مساله باعث شد بازیکنی مانند آبیدال خیلی راحت پتانسیل خود را رها کند و تیر خلاص را به بدنه رئال بزند. مورینیو چهارشنبه هفته پیش بیش از حد تدافعی بازی کرد و روش او کاملا بر اساس نگه داشتن حریف و اجازه ندادن برای رسیدن به یک‌سوم دفاعی خودشان بود. این مساله سبب شد تا آنها پرسینگ در زمین حریف را فراموش کنند و تنها فکرشان معطوف به خنثی کردن بازیکنانی نظیر ژاوی، مسی و اینیستا باشد. حتی کونت‌رائو نیز هرگز نتوانست نقش مارسلو را داشته باشد. مورینیو زمانی كه هدایت اینتر را بر عهده داشت برای پرسینگ از 4+ 4 بازیکن در یک‌سوم دفاعی و کمربند خط میانی حریف استفاده می‌کرد ولی در ال‌کلاسیکو این خط پرس به چند محور عقب‌تر کشیده شده بود و به بازیکنان بارسا اجازه می‌داد هم از پاس‌های قطری کانال به کانال استفاده کنند و هم تراکم مدافعان رئال را بر هم بزنند. مورینیو اگر می‌خواهد امشب طعم شکست دیگری را تحمل نکند تنها باید به اصل فلسفه رئال‌مادرید بازگردد. حضور مارسلو در دفاع چپ، راموس یا آلتین‌تاپ در راست و په‌په و آلبیول در دفاع میانی و اضافه شدن چابی آلونسو، کاکا، دی‌ماریا، اوزیل و رونالدو در خط‌هافبک و همینطور استفاده از بنزما به عنوان تک‌مهاجم، کارآمد خواهد بود. نکته اصلی در همین‌جاست که او می‌تواند کاکا و اوزیل را همزمان در زمین قرار دهد تنها برای اینکه وزن خط میانی را مقابل بازیکنانی مانند ژاوی، فابرگاس، اینسیتا و بوسکتس از دست ندهد. گوآردیولا بدون شک باز هم در خط میانی برای پلان دوم خود از روش الماس استفاده خواهد کرد. روشی که به فابرگاس و اینيستا فضای بیشتری برای حرکت می‌دهد.
مارسلو و خاوی مارتینز، مدافعان لوکس
در بازی شطرنج باز‌ها، خاوی مارتینز و مارسلو در خط دفاع، نشان خود را ثبت کردند. این دو مدافع چندمنظوره، هم توپ‌ربایی می‌کردند و هم در بازیسازی نقش داشتند. بازیکن برزیلی که جانشین خلف روبرتو کارلوس است، با‌انگیزه و پرتحرک بود و در بازی برابر بیلبائو یک گل زد و موقعیت‌های فراوانی ایجاد کرد. بازیکن جوان اتلتیک هم که توسط بیلسا به یک مدافع مبدل شده است، شانه به شانه با کاکا، رونالدو و بنزما جنگید و روی گل تیمش در برنابئو هم با توپ فوق‌العاده‌ای که انداخت، نقش موثری داشت. مورینیو تصمیم گرفت از تاکتیک پاسکاری استفاده کند و از چابی، گرانرو، کاکا و اوزیل برای جنگیدن با مونیاین، هررا، ده مارکوس و... استفاده کرد. درون زمین، هر دو تیم شجاعانه بازی می‌کردند و فوتبال نابی ارائه می‌دادند اما مارسلو و خاوی مارتینز، به عنوان مدافعان چندمنظوره، بازی فوق‌العاده‌ای ارائه دادند. رئال و اتلتیک با داشتن آنها، صاحب 2 مهاجم باکلاس بودند. گل اول اتلتیک، روی ضدحمله خاوی مارتینز و همکاریش با یورنته بود. در رئال‌مادرید هم همکاری چابی، گرانرو، کاکا و اوزیل قابل تحسین بود.
مارکینگ؛ وظیفه اصلی مدافعان
شاید تا حدودی حق با آقای خاص باشد! عدم مارک کردن پویول توسط راموس و سرپیچی از دستور مربی سبب شد بارسا از روی یک ضربه ایستگاهی به گل برسد. البته لاسانا دیارا، په‌په و چابی آلونسو بازیکنانی نیستند که بتوانند در کارهای دفاعی کارآمد باشند. مورینیو غیر از روش تهاجمی هر روش دیگری برگزیند تنها به یک بازنده محض بدل می‌شود. حتی بازیکنان رئال نیز از لحاظ روانی به آمادگی لازم برای پیروز شدن نرسیده‌اند. انگیزه در یک تیم فراتر از روش‌های تاکتیکی جواب می‌دهد. چیزی که درباره آن خبرهای خوبی از اردوی رئال به گوش نمی‌رسد.
از په‌په استفاده نکن
سه‌شنبه صبح تیتر اول مارکا مربوط به بودن یا نبودن په‌په بود. بدون هیچ توصیفی باید گفت برای مورینیو بهتر است از په‌په استفاده نکند. په‌په تنها می‌تواند در یک نیمه از لحاظ فنی مثمرثمر باشد ولی بعد از یک نیمه او به دلیل از دست دادن کنترل ذهنش تبدیل به بازیکنی می‌شود که با حرکت‌های خشن به تعداد کارت‌های زرد خود می‌افزاید و بازی را به جنگ روانی می‌کشاند. از نظر اسپانیایی‌ها که به روح متحد قهرمان جهان تبدیل شده‌اند، خارجی‌هایی مانند این مدافع پرتغالی به ساختار ال‌کلاسیکو آسیب می‌رسانند.