تدبر در ویژگی‌های شاخص حکومت اسلامی موید وجود نوعی رابطه عقدی بین شارع مقدس و حاکم معصوم(ع) است که در عصر غیبت، فقیهان عادل در چارچوب احکام معینه دینی و اصل«ولایت مطلقه فقیه» به نیابت عام از امام عصر(عج) مسؤولیت اداره امور امت اسلامی را پذیرا می‌شوند و طبعا حکومت اسلامی منعقده توسط فقهای جامع‌الشرایط متاثر از مشروعیت حکومت امامان معصوم (ع)، «مشروعیت الهی» داشته و حاکم عادل عینا دارای همان حقوق و مسؤولیت‌های اجتماعی دینی رسول اکرم(ص) و ائمه‌اطهار(ع) است. در چنین فرآیند حکومتی اگرچه شدت و حدت میزان مشارکت آگاهانه مردم در عرصه انتخابات پارلمانی از منظر ارزیابی میدانی علايق سیاسی– اجتماعی آحاد جامعه و به رخ کشاندن موفقیت کنش‌های حکومتی در افزایش مقبولیت اجتماعی دارای اهمیت بوده و عملا حضور مسؤولانه مردم در صحنه انتخابات موجب ناامیدی دشمنان و متقابلا بسط حکومت اسلامی در عرصه بین‌المللی میشود اما بی‌شک برگزاری انتخابات پارلمانی تاثیری در مشروعیت یا نامشروعی حکومت اسلامی ندارد. اساسا انقلاب اسلامی نیازی ندارد با توسل به پدیده متغیری مانند میزان مشارکت مردم یا نتایج حاصله از یک انتخابات پارلمانی، مشروعیت پدیده لایتغیری مانند حکومت اسلامی را به اثبات رساند یا دوستداران نظام ناچار باشند برای افزودن به تمایل باطنا فزاینده مردم به حضور در انتخابات، به هر آب و آتشی زده و گاه در سایه توصیه‌های غیر‌معقول برخی! با دامن زدن به رقابت‌های تفرقه‌افکنانه پرآفت سطحی و مضر در کشور، مثلا تنور انتخابات را گرم کنند. باید ایمان داشت که مردم به عنوان صاحبان اصلی انقلاب اسلامی شرکت در انتخابات و دادن رای به افراد اصلح را یک تکلیف سیاسی– دینی دانسته و همانند ادوار گذشته در انتخابات مشارکتی فعال خواهند داشت. نگرانی از باب حضور مردم در انتخابات، محلی از اعراب ندارد و به‌طور ماهیتی نیازی به دوقطبی‌سازی کاذب یا واقعی جبهه خودی در داخل کشور نیست.
در این میان این پرسش راهبردی مطرح میشود که اگر نظام الهی ما با برگزاری انتخابات در پی رسیدن به مشروعیت سیاسی نیست پس انقلاب اسلامی در میدان پرکشاکش انتخابات به دنبال چه اهداف استراتژیکی می‌تواند باشد؟ از یک‌سو مطالعه و درک جوهره حقیقی رویکردهای انتخاباتی حکومت اسلامی متکی بر گفتمان متعالی انقلاب اسلامی و از سوی دیگر دریافت معنایی‌بخش تکوینی انقلاب اسلامی، ناخواسته از وجود یک فرادادگی اصولی پایدار یا همان ظرفیت ذاتی صدور ساختاری انقلاب اسلامی حکایت دارد که غفلت از آن می‌تواند تبعات پرهزینه تاریخی دربر داشته باشد. قطع یقین در عصر غیبت امام معصوم(ع)، ظهور و ثبوت تکاملی و در عین حال منتشره حکومت مقتدر اسلامی صرفا در تبین همگانی معارف اسلامی، تبلیغ دین توحیدی و هدایت تدریجی عقل‌مدار غیراحساسی عامه مردم برای رسیدن به سرمنزل سعادت دنیوی و اخروی معنا پیدا می‌کند که این امر تنها با نهادینه شدن عدالت اجتماعی امکانپذیر است. در مختصات اندیشه‌ای انقلاب اسلامی، «تلاش برای کسب قدرت» زمانی دارای مشروعیت الهی یا شرافت هویتی است که بتواند در سایه فراهم کردن زمینه مناسب برای صدور جهانی آرمان‌های رهایی‌بخش انقلاب اسلامی، نور معنویت را بر زندگی فردی و اجتماعی آحاد مردم بویژه مستضعفان عالم بپاشد و ازگفتمان تحول‌آفرین انقلاب اسلامی در بخش شکل‌دهی به انتخابات متکی بر شایسته‌سالاری دینی و جلب مشارکت همگانی در اداره امور کشور رونمایی جهانی کند. در واقع باید توقع داشت به‌واسطه قدرت الهی نهفته در گفتمان انقلاب اسلامی، ارائه چالشی اما عامه‌فهم آموزه‌های انسان‌ساز متعلق به نظام دینی به تدریج به عریان‌سازی مبانی فکری- اعتقادی نظام نولیبرالی غرب از پوشش‌های مزورانه حقوق بشری اومانیستی منجر شود.
همچنین استمرار طولانی‌مدت این روند دینی قادر است به طور اساسی به واسازی پیکره‌ای گفتمان اصیل انقلاب اسلامی از گفتمان آلوده به فریب و نیرنگ مستتر در دموکراسی مبتذل در حال فروپاشی غربی که خود ذاتا منادی استبداد اکثریتی بشری است منتج شده و به عنوان یک بافت زایشی راهبردی، بدنه اصلی اهداف انتخاباتی مدنظر انقلاب اسلامی را شکل دهد. علاوه بر این زدودن غبار وهم‌آلود و تخریبی تحریف از مناسبات منظم غیراغتشاشی تحلیل‌مدار نظام انتخاباتی وابسته به گفتمان انقلاب اسلامی نیز می‌تواند حلقه مکمله چنین اهداف متعالی باشد. نباید فراموش کرد از منظر معمار کبیر انقلاب اسلامی: «اسلام مکتبی است که برخلاف مکتب‌های غیر‌توحیدی، در تمام شئون فردی و اجتماعی و مادی و معنوی و فرهنگی و سیاسی و نظامی و اقتصادی دخالت و نظارت دارد و از هیچ نکته ولو بسیار ناچیز که در تربیت انسان و جامعه و پیشرفت مادی و معنوی نقش دارد، فروگذار ننموده است». همچنین استاد شهید علامه مطهری معتقد است: «نسبت اسلام و سیاست، نسبت روح و بدن است. این روح و بدن، این مغز و پوست باید به یکدیگر بپیوندند. فلسفه پوست حفظ مغز است. پوست از مغز نیرو می‌گیرد و برای حفظ مغز است. اهتمام اسلام به امر سیاست و حکومت و جهاد و قوانین سیاسی برای حفظ مواریث معنوی یعنی توحید و معارف روحی و اخلاقی و عدالت اجتماعی و مساوات و عواطف انسانی است. اگر این پوست از مغز جدا باشد، البته مغز گزند می‌بیند و پوسته خاصیتی ندارد... اسلام در عین اینکه مکتبی است اخلاقی، سیستمی است اجتماعی و سیاسی، اسلام معنا را در ماده، باطن را در ظاهر، آخرت را در دنیا و بالاخره مغز را در پوست و هسته را در پوسته نگهداری می‌کند». در خاتمه لازم به اشاره است که در طول تاریخ پرفراز و نشیب بشریت هیچ‌یک از 124 هزار نبی مبعوث شده، مشروعیت خویش را از رای مردم به دست نیاورده و اتفاقا بزرگ‌ترین هنر انبیا شکستن ذهنیات غیر‌حق اکثریت باطل بوده است. در شرایط کنونی اهمال در امر نظام‌سازی انتخاباتی و بی‌توجهی به گفتمان روشن انقلاب اسلامی در بخش تبلیغات و چگونگی انتخاب افراد اصلح گناهی نابخشودنی است که بر اساس سنن محتوم الهی این بی‌توجهی عواقب بدی در پی خواهد داشت.