بر پیکرم لباس سیاهی نشسته است
بر چهره، بی‌تو رنگ تباهی نشسته است
بر خاک پاک تو، من و چشمان خون‌چکان
در انتظار نیم‌نگاهی نشسته است
دستان عاشقم به سر سنگ قبر تو
در حسرت عزیز و پناهی نشسته است
زیباست رفتنت گل پرپر! شهید من
یوسف همیشه در ته چاهی نشسته است
آتش زند هنوز دلم یادگاری‌ات
چشم انتظار بر سر راهی نشسته است
هر چند گشته جان تو از غم رها ولی
بر سینه از غم تو سپاهی نشسته است
«روشن» شده است عالم روح از تو ای شهید
آخر به زیر سنگ تو ماهی نشسته است
گر عاشقی گناه بُوَد بهر دشمنان
همسر به خاک تو به گناهی نشسته است
سحر نحوی