از همان وقتی که جام ملت‌های آفریقای 2012 به پرت‌ترین قلمروی فوتبالی قاره سیاه، گینه استوایی و گابن آمد، احساس غریبی به ما می‌گفت این دوره همانند میزبانانش عجیب و غریب خواهد بود. حتی اگر غیبت مصر، قهرمان بلامنازع 3 دوره اخیر جام آفریقایی را هم به گردن انقلاب فراگیر مردم مسلمان خاورمیانه بیندازیم باز هم نمی‌توانیم سایه رخدادهای عجیب دیگر را که مسلسل‌وار از مرحله مقدماتی جام تا مرحله گروهی آن در گابن و گینه استوایی امتداد یافته، توجیه کنیم مگر آنکه فوتبال آفریقا همانند مردمش در حال بیداری است و در این بیداری فوتبال قطعا قدرت‌هاي سابقا تثبیت شده و قطب‌های شناخته شده در خطر خواهند بود. اگر کامرون، نیجریه، مصر و آفریقای‌جنوبی در همان مرحله مقدماتی جام ملت‌ها حذف شدند و در واقع آن را از رونق انداختند اما آنگاه باید درباره حذف زودهنگام بزرگانی که قرار بود رونق جام را حفظ کنند، چه می‌توان گفت. سنگال در روز افتتاحیه همان‌طور قربانی زامبیای گمنام شد که خود 10 سال پیش فرانسه قهرمان جهان را در افتتاحیه قربانی کرده بود تا ثابت شود شگفتی‌سازی با ذات فوتبال قاره سیاه پیوند خورده است. آنها پس از شکست از میزبان شگفتی‌ساز، گینه استوایی چهره گذشته خیلی زود امیدشان را برای صعود به مرحله بعد از دست دادند و دیشب تنها وظیفه رساندن لیبی به آرزوهایش را برعهده داشتند و بعد جمع کردن چمدان‌ها و بازگشت به خانه. اگر ساحل‌عاج و دروگبا در گروه B و غنا و آساموآگیان در گروه D در حد نام خود ظاهر شدند و همه حریفان را در 2 بازی نخست شکست دادند، در عوض در گروه C باز هم یکی دیگر از میزبانان شگفتی آفرید. گابن که البته 2 سال پیش خودش را در مقدماتی جام جهانی 2010 نشان داده بود این بار یک قدم فراتر رفت و در خاک خودش افتخار میزبانی را با افتخار صعود بالاتر از تونس، مراکش و البته نیجر مدعی جدید آفریقایی پیوند زد. گابن در روز نخست نیجر را که با ساعدی قذافی، پسر دیکتاتور مخلوع لیبی پا به رقابت‌ها گذاشت با قدرت شکست داد و سپس همین شنبه مراکش مدعی را 3 بر 2 برد و مستقیم به یک‌چهارم نهایی صعود کرد تا شگفتی‌ها کامل شود.