گروه سیاسی:
در ماه‌های اخیر جریان وابسته به فتنه 88 اقدام به اجرای سناریوی نامه‌نگاری به رهبر انقلاب کرده است. به‌گونه‌ای که در این مدت برخی افراد صرفا با انتشار برخی ادعاهای ثابت نشده، شائبه‌افکنی را دنبال می‌کنند. در این نامه‌ها که برخی از آنها اخیرا از خارج کشور منتشر می‌شوند، در حالی‌که نویسنده در ایران است؛ نویسنده مخاطب خود را رهبر انقلاب انتخاب و سپس از جایگاه یک «دلسوز» ادعاهایی را علیه ولایت‌فقیه و جمهوری اسلامی مطرح می‌کند. البته انتشار برخی اسناد و فایل‌های تصویری درباره برخی از این افراد موجب آگاهی از ماهیت آنان شده است به‌گونه‌ای که در یکی از این موارد، نفاق محمد نوری‌زاد به شکل بسیار مضحکی آشکار شد و مخاطب را وادار به تمسخر این فرد کرد. با این حال جالب است بدانیم مبدع ایده نامه‌نگاری به رهبر انقلاب کسی نیست جز ابوالحسن بنی‌صدر، رفیق مسعود رجوی! به گزارش «وطن امروز»، ابوالحسن بنی‌صدر در اوایل انقلاب، نامه‌های هتاکانه‌ای را خطاب به امام‌خمینی(ره) می‌نوشت به‌گونه‌ای که بنیانگذار انقلاب اسلامی ایران را در ابتدا به «بی‌اطلاعی» متهم می‌کرد و سپس ایشان را عامل اتهام‌های خودساخته می‌دانست. بنی‌صدر که افشای همکاری‌اش با مسعود رجوی و فرار وی از ایران به همراه این سرکرده تروریست‌های منافقین، ماهیت واقعی او را برای همه ایرانیان آشکار کرده، سال 84 در محافل ضدانقلاب، دوباره موضوع نامه‌نگاری‌های خود به امام را مطرح و با حمایت برخی سرویس‌های اطلاعاتی غربی، این موضوع به عنوان یک محور به دیگر اعضای شبکه اپوزیسیون جمهوری اسلامی دیکته می‌شود.بنی‌صدر سپس در قالب نوشتاری این موضوع را در قالب ویژگی‌های نامه‌هایش به امام(ره) تشریح کرده است. وی درباره این اقدام، یعنی نامه‌نگاری به رهبر انقلاب، نامه‌هایش به امام‌خمینی(ره) را یک الگو معرفی می‌کند و در این‌باره می‌گوید «آقای خمینی یک ناشناخته بود» و وی برای بی‌تاثیرکردن وجهه معنوی امام‌خمینی(ره) در نظر مردم، مناسبات اجرایی با امام را محور این نامه‌نگاری‌ها کرد تا ذهنیت‌ها نسبت به امام را بر این اساس ایجاد کند. وی در ابتدا توصیه می‌کند که نامه‌ها به رهبری از موضع «صمیمیت» باشد و در این‌باره می‌گوید: نامه‌ها گزارش می‌کنند نگارنده و کسانی‌که همانند او در کار به نتیجه رساندن تجربه انقلاب بوده‌اند – بنی‌صدر خود را از عوامل انقلاب می‌داند!- صمیمیتی از نوع صمیمیت با دیگران را نداشته‌اند، صمیمیتی از نوع صمیمیت با منصوبی از منصوبان خود نیز نداشته‌اند، بلکه صمیمیتی داشته‌اند که تنها کسانی می‌توانند پیدا کنند که در انقلاب نقش داشته‌اند.وی در ادامه توصیه به حفظ جایگاه دلسوزی نویسنده نامه‌ها می‌گوید: «نویسنده نامه‌ها قدرت نمی‌خواهد بلکه عدم مزاحمت می‌خواهد».بنی‌صدر با مثال آوردن از نامه‌هایش به امام؛ عملا مختصات نامه‌نگاری‌ها به رهبر انقلاب و فضایی که باید بر آن حاکم شود را اینگونه تشریح می‌کند: «بنی‌صدر به ]امام[خمینی‌اي که در ذهن داشت و با او یکدل و صمیمی بود نامه می‌نوشت؛ و او را سردسته زد و بند کنندگان نمی‌دانست... . بنی‌صدر از دید اصول راهنمای انقلاب ایران، در کار خود و در کاری می‌نگریست که کسی در موقعیت آقای خمینی باید می‌کرد... . خطاهای آقای خمینی به او خاطرنشان می‌شوند. به تدریج که در ذهن بنی‌صدر، شخصیت واقعی خمینی جایگزین شخصیتی می‌شود که ساخته ذهن بنی‌صدر بود، صراحت و جسارت در بیان خطاها و سرزنش او بیشتر می‌شود».گفتنی است تشریح اهداف و همچنین شیوه نگارش نامه‌ها به امام‌خمینی(ره) از سوی بنی‌صدر در واقع ارائه یک الگو برای تکرار این شیوه نسبت به رهبر معظم انقلاب بوده است. «وطن امروز» در آینده اطلاعات بیشتری در این باره منتشر خواهد کرد.