صدور اعلامیه روحانیان مبارز درباره قیام خونین تبریز (1356ش)
پس از آنکه مراسم بزرگداشت چهلمین روز شهادت مردم قم در حادثه 19 دی این شهر، در تبریز به خشونت گرایید، قیام بزرگ 29 بهمن 1356 در تبریز شکل گرفت و عده زیادی از مردم بیگناه به خاک و خون کشیده شدند. در هفتمین روز شهدای 29 بهمن تبریز، اعلامیهای با امضای روحانیان مبارز خراسانی انتشار یافت و رژیم را درباره این واقعه، مورد انتقاد قرار داد. در بخشی از این اعلامیه آمده بود: «بار دیگر رژیم فاسد شاه تلاش مذبوحانه خود را شروع کرد و مردان مجاهدی را که برای از بین بردن برنامههای ضددینی دستگاه استبدادی و سلطنت غاصبانه پهلوی قیام کردند، با گلوله جواب گفت. ولی ما نیز بار دیگر به این جنایتکاران روزگار و روسیاهان جامعه هشدار میدهیم که ما از هدف مقدس خود دست نکشیده و برای رسیدن به آن هدف عالی و قرآنی و انسانی تا آخرین نفس در مقابل اعمال وحشیانه شاهانه ایستادگی خواهیم کرد».
آغاز بنای شهر بغداد در زمان خلافت خاندان بنیعباس (145 ق)
منصور دوانیقی دومین خلیفه عباسی، بانی شهر بغداد است. این خلیفه، آنجا را دارالخلافه عباسی قرار داد. نام اول این شهر مدینه‌المنصور بود. اما نام بغداد رواج بیشتری یافت و به همین اسم نامیده شد. این شهر قبلا دهکدهای به نام بغداد بوده است.
وفات «امام‌الحرمین جوینی» دانشمند نامدار (478 ق)
ابوالمعالی عبدالملک بن عبدالله‌بن یوسف جُوینی، ملقب به ضیاءالدین، جامع اصول و فروع، کلام و همه فنون علمی و استاد امام‌محمد غزالی است. وی مدتی در مکه و مدینه مجاور بوده و تدریس میکرد و به همین جهت به «امام‌الحرمین» مشهور شد. همه مسائل فقهی را موافق هر کدام از مذاهب چهارگانه که سوال میکردند، فتوا میداد. وی در زمان سلطنت آلب‌ارسلان سلجوقی، رئیس مدرسه نظامیه نیشابور شد و ریاست علمی به او منتهی میشد. امام‌الحرمین تا 30 سال با کمال استقلال، همه امور محراب، منبر، تدریس، خطابه و مناظرات مذهبی و مذاکرات دینی را بر عهده داشت و تالیفات متعددی نگاشته است. الارشاد فی اصول‌الدین، مدارک‌العقول و غنیه‌المسترشدین از جمله آثار اوست. وفات او در نیشابور اتفاق افتاد. گویند که بعدها جسدش را به کربلا منتقل کرده و در جوار پدرش دفن کردند.
کودتا در سوریه و سقوط شیشکلی حاکم این کشور (1954م)
در اثر استبداد و خودکامگی ادیب شیشکلی، رئیس‌جمهور وقت سوریه، جنگ مسلحانه آزادیخواهان این کشور در کوهستانهای سوریه علیه دولت شیشکلی آغاز شد. این پیکار با قیامهای گذشته مردم سوریه، تفاوتهای ریشهای و عمیق داشت. زیرا در این نبرد، گروههای میهنپرست اعم از کارگر، کشاورز، دانشجو و حتی دانشآموزان نیز همکاری و حضوری فعال داشتند. قیام سال 1954 مردم سوریه، سرانجام با وحدت مردم و ارتش در 25 فوریه همین سال به پیروزی رسید و در پی آن، هاشم اتاسی رهبر حزب خلق سوریه به ریاست‌جمهوری این کشور برگزیده شد و دولت شیشکلی، سقوط کرد. (ر.ک: 19 سپتامبر)
انحلال پیمان ورشو توسط کشورهای عضو (1991م)
پیمان ورشو که نام اصلی آن، پیمان کمک متقابل کشورهای اروپای شرقی است، در چهاردهم ماه مه 1955م توسط کشورهای بلوک شرق و با اقتباس از پیمان دفاعی ناتو در اروپای غربی و آمریکا، در شهر ورشو پایتخت لهستان تأسیس شد. پیمان ورشو، سازمان نظامی واحدی برای این کشورها بود که از مسکو هدایت میشد و کشورهای عضو، متعهد بودند در صورتی که یکی از اعضای پیمان در اروپا مورد تجاوز و حمله نظامی قرار گیرد به دفاع از آن کشور اقدام کنند. در آستانه فروپاشی شوروی در سال 1991م وزرای امور خارجه و دفاع کشورهای لهستان، مجارستان، رومانی، بلغارستان، چکسلواکی و شوروی، معاهدهای امضا کردند که براساس آن، تعهدات این کشورها در پیمان ورشو پس از فعالیت 36ساله این پیمان، لغو شد. همچنین فرماندهی عالی متحد، ستاد مشترک و همه سازمانهای وابسته به این پیمان، منحل اعلام شدند.