تا آخرین نفس‌هایت بجنگ

نواک ژوکوویچ در حالی که عضله‌هایش دیگر توان مقابله نداشت و در حالی که روحش هم باور نداشت ولی به عنوان شجاع‌ترین بازیکن تنیس جهان مبارزه کرد تا نامش در تاریخ اوپن استرالیا جاودانه شود. او هفتمین پیروزی‌اش برابر رافائل نادال را در حالی جشن گرفت که بهترین بازی تاریخ عمرش را به نمایش گذاشت. شاید همه چیز در بعدازظهر یکشنبه 29 ژانویه می‌توانست در ست سوم تمام شود ولی رقابت بزرگ میان ژوکوویچ و نادال آنقدر هیجان‌انگیز بود که 5‌ساعت و 53 دقیقه به طول انجامید. حتی این رکورد زمانی برای نبردی داغ تا به امروز در هیچ‌کدام از گرنداسلم‌های جهانی ثبت نشده است. وقتی رقابت‌های معتبر تنیس را مرور می‌کنید، می‌بینید حتی بازی به‌یادماندنی «مت ویلاندر» که توانست «ایوان لندل» را در اوپن آمریکای 1988 شکست دهد، چیزی حدود 4 ساعت و 54 دقیقه طول کشید اما بازی در اوپن استرالیا شاهکار دیگری بود که تاریخ ورزش تنیس به خود دید. حتی در تورنمنت اوپن استرالیا نیز همین رافائل نادال 3 سال پیش در مدت زمان 5 ساعت و 14 دقیقه موفق به شکست فرناندو ورداسکو شد فینالی که در زمان خودش جزو بهترین بازی‌ها به حساب می‌آمد ولی وقتی به بازی یکشنبه بعدازظهر نگاه می‌کنید، می‌فهمید مرد صرب چگونه با تمام توانش مقابل تنیسور اسپانیایی مبارزه کرده، او برابر نادال با این امتیازات در 5 ست نفسگیر به پیروزی رسید: «5-7، 7-6، 2-6، 4-6 و 7-5». قبل از این بازی نادال در مجموع تمام گرنداسلم‌ها امتیاز 1-133 را کسب کرده بود ولی یکشنبه بعدازظهر گویی مرد اسپانیایی با صخره‌ای به نام ژوکوویچ برخورد کرده است. «به فریم به فریم» این بازی نگاه کنید، چهره‌های فینالیست‌ها درست مانند صورت‌های سنگی، رودررو با هم، در زمان‌های آخر و نوشیدن بطری‌های آب کنار تور، نفس‌ها دیگر توان بالا آمدن را ندارد ولی با تمام این تفاسیر اینجا زیباترین فینال تنیس در حال برگزاری است. درست می‌توانید به اول مسابقه نقب بزنید زمانی که رافائل نادال میکروفن مخصوص مسابقات را می‌گیرد و خطاب به حضار می‌گوید: «صبح بخیر به همه» این نخستين‌ جمله‌ای است که تنیسور اسپانیایی به زبان می‌آورد و دومین جمله خطاب به حریف صربستانی‌اش است: «به نواک تبریک می‌گویم او سزاوار رسیدن به فینال بود. من بعد از سال‌ها به اینجا بازگشته‌ام تا برای قهرمانی مبارزه کنم». بعد از نادال باتجربه نوبت به تنیسور اهل صربستان می‌رسد. نخستين‌ جمله نواک اینگونه شروع می‌شود: «اول از همه باید بگویم رافا! تو یکی از بهترین تنیسورهایی هستی که من مقابلش قرار گرفته‌ام و برایت احترام زیادی قائلم. ما امشب برگ جدیدی در تاریخ تنیس رقم می‌زنیم. متاسفانه نمی‌توانیم هر دویمان قهرمان شویم! امیدوارم در رقابت‌های بیشتری اینگونه برابر هم قرار بگیریم. در فینال‌های متعدد».

چگونه می‌توان بازی ژوکوویچ مقابل نادال را تشریح کرد؛ نبردی که در آن کسی می‌توانست سربلند باشد که از لحاظ فیزیکی، روحی و روانی پیروز شود و شاید بهتر باشد سوال بعدی را اینگونه مطرح کرد كه چگونه ژوکوویچ نبرد برابر نادال را از آن خود کرد؟ مردی که در میان انبوه تماشاگران از تشویق کمتری برخوردار شد و خیلی‌ها باور نداشتند تا او پیروز میدان شود ولی او با هر سرویسی که می‌نواخت همه حضار را متحیر مي‌کرد. حتی نادال نیز در ست‌های آخر به این باور رسید که او حریف چندان آسانی نیست و شاید هم بزرگ‌ترین و قوی‌ترین رقیبی است که تا به حال مقابلش قرار گرفته است.

نادال به این مساله شک کرده بود که ژوکوویچ چگونه می‌تواند مقابل او تا پایان دوام بیاورد، ژوکوویچ که 9 شب قبل از این مسابقه برابر اندی ماری در مارتن 4 ساعت و 50 دقیقه‌اي دوام آورده بود این بار نیز با همان روحیه همیشگی مرد اسپانیایی را آزار می‌داد. مرد صرب پاها و شانه‌هایش را به درستی حرکت می‌داد یک نوع توازن بی‌نظیر، سرویس‌هایش را در هر ست با قدرتی دوچندان می‌نواخت و روحیه‌اش مثل همیشه بالا بود. ژوکوویچ در هوای نسبتا ملایم و گرم بعدازظهر ملبورن خیلی سریع پیراهنش را که از عرق بدنش خیس شده بود، عوض می‌کرد،‌ تی‌شرتی به رنگ مشکی شاید او را صاحب شانس می‌کرد! گویی ژوکو تمام انگیزه‌اش را جمع کرده بود تا هر زمانی که نبرد برابر نادال ادامه پیدا کند، بجنگد و این آخرین ستی است که سبب می‌شود او قهرمان اسپانیایی را به زانو درآورده، یک «بک‌هند» اشتباه از نادال، او دیگر توان ندارد ولی ژوکو توانش تحلیل نرفته، شاید هم این‌طور باشد ولی هنوز می‌خواهد جام را به تنهایی از آن خود کند. این اتفاق نیز می‌افتد و حالا همه مجبور می‌شوند به قهرمان گرنداسلم استرالیا احترام بگذارند و ایستاده برای نواک ژوکوویچ صرب کف بزنند.

منبع: Guardian

ترجمه: حسین جوادی