پره پونتی، عکاس روزنامه ال‌موندو دپورتیوو، با شکار این صحنه، نام خودش را در فوتبال اسپانیا ثبت کرد. او با انتشار مقاله‌ای از لحظه شکار آن عکس تاریخی مورینیو در پارکینگ نوکمپ و درکمین داوران مسابقه گفته: «یک ال‌کلاسیکوی دیگر با کلی هیجان و استرس و همه اتفاقات موجود بود. از آن بازی‌هایی که هیچ وقت نمی‌دانی کجا و چه زمانی باید تصاویر بازی را
ثبت کنی.
برنامه‌ریزی پیش از آغاز بازی بسیار مهم است که بدانی کجاها باشی ولی گاهی وقت‌ها شانس دری را به روی تو باز می‌کند که با ثبت یک عکس پرمفهوم، باشادی و رضایت کامل به خانه بازگردی. عکسی مثل عکس مورینیو در انتظار داور مسابقه در پارکینگ؛ مدرکی که هیچیک از همکارانم در رسانه‌های دیگرخبری به آن دسترسی نداشتند.
این غیرقابل باور بود که یک ساعت بعد از به صدا در آمدن سوت پایانی بازی بارسا- رئال، در جایی عکسی را گرفتم که سال‌ها از آن عبور می‌کردم و هیچ وقت در آن خبر یا اتفاق خاصی نبود. قبل از آغاز بازی، 4عکاس از روزنامه ما به ورزشگاه اعزام شدند. ادوارد مسؤول عکس گرفتن از نیمکت مربیان و دیدار گوآردیولا و مورینیو بود. پپ موراتا در نزدیکی خط ایستاده بود تا برخوردهای مسی و په‌په را ثبت کند. مانل به جایگاه رفته بود تا از زاویه‌ای دیگر عکاسی کند و من هم در جایگاه عکاسان مستقر بودم. اندکی قبل از به صدا درآمدن سوت آغاز بازی، هر یک از ما به سمتی رفتیم و من در نزدیکی ورودی شمالی ورزشگاه بودم؛ جایی کاملا ریسکی که گاهی وقت‌ها بهترین عکس‌هایت را از اینجا می‌گیری و گاهی هم نه. سوت پایانی بازی به صدا درآمد و ما به سالن شمالی ورزشگاه رفتیم تا عکس‌هایمان را بلافاصله به دفتر روزنامه ارسال کنیم. من احساس می‌کردم عملکرد خوبی نداشتم و در شکار صحنه‌ها موفق نبودم. به مانل گفتم که منتظرم بماند تا با هم برویم. ادوارد هم مثل اکثر مواقع منتظر ماند تا با هم برویم. از کنار زمین چمن عبور کردیم و به تونل کنار ورزشگاه رفتیم تا از در «لس کورتس» خارج شویم تا به پله‌های زیاد درهای دیگر برنخوریم. چون لنزهای دوربینمان خیلی سنگین بود. وارد پارکینگ نوکمپ شدیم. البته در بازی‌های لیگ قهرمانان اروپا نمی‌توان از این مسیر عبور کرد، چون در آن موقع در این قسمت «میکسد زون» برپاست. یک دفعه مورینیو را دیدیم و مانل به من گفت: « من می‌روم با او سلام و احوالپرسی کنم و عکس یادگاری بگیرم». من مورینیو را به خاطر کنفرانس‌های خبری‌اش قبل از بازی با چلسی و در یک سفر که به والنسیا داشتم می‌شناختم. به مانل گفتم: «صبر کن. می‌خواهم یک عکس بگیرم». همیشه عادت دارم که تا قبل از سوار شدن به ماشین یکی از دوربین‌هایم را در دست نگه می‌دارم. کسی نمی‌داند. این صحنه توجه مرا جلب کرد، چه از نظر زیبایی شناختی و چه از دید روزنامه‌نگاری.
آنجا درآن راهروی نورانی، مورینیو به یک ماشین تکیه داده بود و موبایلش را نگاه می‌کرد. ناگهان متوجه شدم که اینجا محل پارک اتومبیل داوران است ولی واقعا فکرش را نمی‌کردم درحالی که اتوبوس حامل بازیکنان رئال تقریبا پر و آماده اعزام به هتل است، مورینیو در اینجا منتظر داوران ایستاده باشد.
عکسم را گرفتم و مانل شروع به صحبت کردن با مورینیو کرد. با او عکس‌هایی به یادگار گرفت و من و ادوارد در چند متری آنها منتظر بودیم. یکی از ماموران امنیتی ورزشگاه به من گفت که اینجا نمی‌توانیم عکس بگیریم. در همان حال تیم داوری آمد و مورینیو به داور گفت: «چقدر هنرمندی. دوست داری حال حرفه‌ای‌ها را بگیری». او این جمله را 3 بار تکرار کرد و چیزهای دیگری هم گفت که نتوانستم بشنوم. داور مسابقه به او توجهی نکرد. وسایلش را در صندوق عقب گذاشت و تنها به یکی از دستیارانش گفت که مورینیو را نگاه کند. او هیچ چیزی نگفت. در طول این لحظات می‌خواستم یک عکس دیگر بگیرم ولی به من اجازه ندادند. داورها رفتند. مانل و مورینیو هم باهم خداحافظی کردند و مورینیو سوار اتوبوس شد. ما هم با احساس کاملا متفاوتی، نسبت به 5 دقیقه قبل ورزشگاه را ترک کردیم. یک دنیا عکس داشتیم ولی یک عکس خاص از آقای خاص ارزش دیگری داشت».