فرصت يادداشت:
این است شعاری که این روزها از رسانه‌ها ما را به حال و هوای انقلابی می‌برد. حال و هوایی که کم‌کم همچون نور از هر مرزی عبور کرده و در همه جهان متبلور میشود. فریادی که حنجره به حنجره سرایت کرده و شهر به شهر را لاله‌زار می‌کند.
لاله‌زار از خون جوانانی که همان می‌خواهند که ما 33 سال پیش خواستیم: استقلال! آزادی! جمهوری...
بله جمهوری‌اسلامی! همان که امام خواست نه یک کلمه بیش، نه یک کلمه کم.
از خون جوانان وطن لاله دمیده! این تصنیف حالا دارد موج در موج در تمام وطن‌هایی که برادران من زندگی می‌کنند تبلور می‌یابد.
اکنون که دیکتاتور‌ها یک به یک صدای انقلاب ما جوانان مسلمان را می‌شنوند و چون برگ خزان زده بر زمین خواهند افتاد. آری بشنوید این فریاد‌های آزاد عریان را که اقامه جهاد جهان است و ناقوس مرگ ابدی شما!
پژواک شکستنتان کشور‌ها را درخواهد نوردید و پیک مرگی خواهد شد برای فروافتادن تمام ظالمان و دین‌ستیزان و غاصبان به زباله‌دان تاریخ!
حکومت بر مردمی خواب‌زده کار سختی نیست. اما زمان ترس شما رسیده است که جوانان ما با خماری بیگانه‌اند. بیدار شده‌اند! چون آنها هم صدای انقلاب ما را شنیدند و گوش به گوش بانگ «الله‌اکبر» را به سراسر جهان خواهند رساند.
ما را شهید کنید که از هر قطره خون‌مان ده‌ها جوان برمی‌خیزد که انکار تمام خواب‌های باطل شماست. مصطفای ما یک نفر نبود. ما همه در وجودمان یک مصطفی نفس می‌کشد و پرواز تا قاف را نوید می‌دهد. ما گرچه سیمرغیم اما در کنار هم سیمرغیم. برادران هم‌کیشم! خواهران مسلمانم! من به وطن شما هم غیورم! به شهدای شما هم غیورم! هر قطره خون شما که به زمین می‌چکد قلب ما تیر می‌کشد... از هر دانه اشک یتیمان شما مثل ابر می‌باریم... می‌باریم چنان که سال‌هاست جای خالی پدران شهیدمان بارانی‌مان کرده. بارانی که به آفتاب وجود رهبرمان رنگین‌کمانی ابدی بر سرمان افراشته. پدر داریم! نه از آن پدر‌ها که هرشب در آغوش می‌گیرند فرزند را! از آن پدرانی که وسعت گرمای دستشان دل هزاران فرزند را می‌نوازد. خواهر مسلمانم! برادر هم کیشم!پدر ما سیدی است که دستش را برای نوازش ما داده است. پدر من همان پدر فاطمه مغنیه، همان پدر علیرضا احمدی‌روشن، همان بابای همه فرزندان شهداست. جوانی واژه‌ای است با هزاران تعریف. با هزاران زیر و بم. اما آنچه در ذهن من تداعی‌کننده جوانی است، همانا بیداری است. بیداری متضاد خواب است و عمیق‌ترین خواب، مرگ! و چقدر جوانی و بیداری و شهادت در کنار هم از مرگ دورند. چقدر حس زندگی از همنشینی این واژه‌ها بر قلمم جاری میشود. چه بیدار است جامعه‌ای که جوانانش بیدار باشند و چه زنده است نظامی که با خون شهیدان، با آب خضری چنین جاودان، استوار شده باشد.
بیداری چیست؟ بیداری یعنی مرد راه باشی. یعنی بدانی چیزهایی در جهان هستند که ارزشمند‌تر از جان تک‌تک ماست. یعنی بفهمی فلسفه جهاد چه بود و قصه هجرت چیست؟ یعنی بفهمی صلح حسن همان جهاد حسین بود. یعنی بتوانی هم دین داشته باشی و هم آزاده باشی. یعنی مام وطن را بر سر سجاده نمازش بپرستی. حب وطنت از ایمانت باشد. آن وقت است که ارزش دارد جان به پایش نهی و جاودانه شوی.
دست از مس وجود چو مردان ره بشوی
تا کیمیای عشق بیابی و زر شوی
خودت گفتی یابن رسول‌الله! که «القلب یهدی الی القلب». خودت می‌دانی که دوستت داریم چون پدر پرکشیده‌مان و خودمان می‌دانیم که دوستمان داری چون فرزند این خاکیم. فرزند اسلامیم. فرزند شماییم آقا! به قول آن جوان بحرینی خدا حفظتان کند آقا! ما پسران شماییم. پدر رفت تا ما بیدار شویم. همه بیداریم. همه زنده‌ایم. همه جاودانیم تا تحقق وعده وراثت زمین! مستضعف بودن امتیاز نیست مگر آنکه ما را وارث زمین کند.
ما وارث زمینیم. وارث وطن. مگرنه اینکه فرزند از پدر ارث می‌برد؟
نحن ابنائکم آقا! ما فرزندان شماییم و از شما ارث شرافت برده‌ایم! ارثیه شما تا ابد در بین جوانان مسلمان، بیداری است. پدرم بیدار بود و با خون خود جاودانه بیداری‌اش را امضا کرد. من بیدارم و با غریو فریادم به عالمیان، به زورگویان و قدرت طلبان عالم اعلام می‌کنم که بیدارم و فرزندم... نسل آرمیتا و علیرضاها هم بیدار خواهند بود. این خاصیت جوشش خونی است که نسل به نسل فدای آرمانی شده است که روزی به دست منجی عالم تحقق خواهد یافت. آن وقت والاترین سربازان در رکاب او بیدارانی خواهند بود که هنوز خونشان بوی شهادت می‌دهد. بوی پدری برای جوانان وطن. بوی پدری برای جوانان اسلام. بوی پدرم، شمیم مصطفی احمدی‌روشن، عطر
امام خمینی و بوی شما را آقا! ای پدر جوانان بیدار عالم!
آری ما بیداریم... .