محسن جندقی: خیلی‌ها انتظار داشتند روز اول جشنواره با یک اتفاق همراه شود و «تلفن همراه رئیس‌جمهور» یکی از کاندیداهایی بود که پیش‌بینی می‌شد توانایی تبدیل شدن به یک اتفاق را دارد اما در روز اول نه اتفاقی روی داد و نه «تلفن همراه رئیس‌جمهور» در حد و اندازه‌های یک فیلم خوب ظاهر شد. «تلفن همراه رئیس‌جمهور» در نگاه اول یک کمدی سیاسی است اما در میانه، فیلم به ملودرام تبدیل می‌شود و با تلخی مایل به استهزا پایان می‌پذیرد. علی عطشانی، کارگردان جوان و آینده‌دار سینما که فیلم‌های «دموکراسی تو روز روشن» و «در امتداد شهر» را ساخته نشان داده علاقه وافری به ساخت فیلم‌های دارای تاریخ مصرف دارد و قصد ندارد این خط را رها کند. «تلفن همراه رئیس‌جمهور» سوژه بکری دارد اما اگر بخواهیم یک سوژه بکر چند خطی را به یک فیلم بلند تبدیل کنیم به یک فیلمنامه قوی احتیاج داریم که «تلفن همراه رئیس‌جمهور» نداشت. اینکه یک پیرمرد گیلانی فقیر (به نام قربان که مهدی هاشمی آن را بازی می‌کند) به طور اتفاقی سیمکارتی که قبلا متعلق رئیس‌جمهور فعلی بوده، می‌خرد و مردم برای بیان مشکلاتشان با این شماره تماس می‌گیرند، جالب است اما کارگردان برای پیش بردن فیلم و به اصطلاح سرپا نگه داشتن آن مجبور می‌شود خلأ‌های فیلم را با تماس‌های مکرر مردم پر کند. همان‌طور که مخاطب پیش‌بینی می‌کند 99/99 درصد تماس‌ها با رئیس‌جمهور از طرف مردم فلک‌زده که آه در بساط ندارند انجام می‌شود و نویسنده برای خالی نبودن عریضه (که مهدی هاشمی آن را غریزه می‌گوید) تماس هنرپیشه‌ای به نام «گلکار» برای برطرف شدن مشکلات ممنوع‌التصویر بودنش را هم در فیلمنامه می‌گنجاند. بیننده با دیدن این فیلم که قرار است موضوعش فانتزی نباشد و واقعی به نظر آید چندین سوال در ذهنش شکل می‌گیرد: چرا پیرمردی که با فقر دست و پنجه نرم می‌کند، اصرار دارد سیمکارت 300 هزار تومانی بخرد در حالی که سیمکارت 5 هزار تومانی و اعتباری هم موجود است؟ شماره سیمکارت اسبق رئیس‌جمهور چگونه بعد از گذشت مدت‌ها واگذاری به دست مردم می‌رسد؟ وقتی در فیلم نشان داده می‌شود که منظور از رئیس‌جمهور، احمدی‌نژاد است چرا هیچکسی نمی‌فهمد مردی که با لهجه غلیظ گیلانی پشت خط است، رئیس‌جمهور فعلی نیست و اشتباه گرفته است؟ اگر رئیس‌جمهور، احمدی‌نژاد است چرا وقتی رئیس‌جمهور می‌خواهد با قربان (مهدی هاشمی) صحبت کند صدایی که هیچ شباهتی با وی ندارد را می‌شنویم و کارگردان اصلا چرا اصرار دارد شخصی به جای احمدی‌نژاد صحبت کند؟ چرا قربان حاضر می‌شود با وجود اینکه دختر خود ناراحتی قلبی دارد، تنها دارایی زندگی‌اش که یک وانت نیسان است را بفروشد و به دختر دیگر کمک کند؟ اصلا چرا ناگهان آمبولانس آسایشگاه روانی مقابل در خانه ظاهر می‌شود و نقش خودروی اسکورت شده امنیتی که خودروی رئیس‌جمهور را تداعی می‌کند در پایان فیلم چیست؟ البته غیر از فیلمنامه، ضعف‌های دیگری هم در فیلم مشاهده می‌شود؛ از گاف‌های فیلم که بگذریم، صدابرداری فیلم بسیار نامناسب است و حتی در مقطعی از فیلم سوهان روح می‌شود؛ آنجایی که بهناز جعفری داد و بیداد راه می‌اندازد و ما به جای دیالوگ صدای گوشخراش جیغ می‌شنویم. با همه این کاستی‌ها این فیلم به مخاطبانی که ژانر عطشانیایی را دوست دارند و می‌خواهند ساعتی خود را جای شخص اول اجرایی کشور بگذارند و بدانند این‌بار این کارگردان جوان چگونه با احمدی‌نژاد شوخی می‌کند، توصیه می‌شود. البته این کارگردان سعی کرده کار به استهزای رئیس‌جمهور کشیده نشود که در بعضی مقاطع فیلم موفق نشده است! به هر حال دست‌اندرکاران فیلم معتقدند با وجود همه انتقادها این فیلم در گیشه موفق خواهد شد و اگر فروش چند صد میلیونی «دموکراسی تو روز روشن» را موفق می‌دانند قطعا «تلفن همراه رئیس‌جمهور» هم در گیشه موفق خواهد شد.