مهدی طاهرخانی:1- می‌کشد، زنده می‌کند و ناباورانه به نقطه متعالی می‌فرستد؛ این الگوریتم پرسپولیس است برای هوادارانش. آغاز قصه از ابتدای لیگ اول حرفه‌ای بود و به‌صورت کاملا عجیب، قرمزها 3 مرتبه نقطه اوج را لمس کردند، هر بار تقریبا به یک شکل. پرسپولیس به مثابه یک بیمار تا آستانه مرگ پیش رفت و درست لحظه‌ای که درون آمبولانس در حال چانه زدن با ملک‌الموت بود برای ماندن و نرفتن و عاجزانه به او نگاه می‌کرد تا مبادا خط روی مانیتور صاف شود و کار مغز تمام، ناگهان بر مرض چیره شد و شیرین‌تر از همه، عاقدی را مقابل چشمانش دید که تمام خوشبختی‌های از دست رفته را به عقدش در‌آورد. آخرین مرتبه‌اش همین شامگاه پنجشنبه 13 بهمن بود و نخستین‌بارش 7 خرداد سال 81. نه ربطی به خرافات دارد و نه می‌توان با هیچ علمی آن را توضیح داد. این زندگی کولی‌وار قرمزهاست که در زیر آوار ناکامی‌هایشان 3 روز ویژه قرار دارد. بار نخست به روز آخر لیگ اول مربوط می‌شد. استقلال یک امتیاز تا قهرمانی کم داشت و پرسپولیس باید هر 3 امتیاز بازی خانگی برابر فجر را می‌گرفت. آن روز تقدیر ورق را به‌گونه‌ای بُر زد که یکی از خاطره‌انگیزترین قهرمانی‌های تاریخ فوتبال باشگاهی ایران به نام پرسپولیس رقم بخورد. بار دوم به لیگ هفتم مرتبط است. بازی معروف با سپاهان و آن گل دقیقه 96 سپهر حیدری. آنها طوری قهرمان شدند که اگر قرار بود یک سناریست قهار جذاب‌ترین نوع پیروزی را پیش‌بینی کند هرگز قادر به خلق آن چیزی نمی‌شد که آن روز رخ داد و در نهایت پنجشنبه‌شب در همان مکان همیشگی، درست در میانه میدان سبز‌رنگ ورزشگاه آزادی، طرفدران قرمز یک معجزه خاموش دیگر را در آغوش کشیدند. اگرچه این‌بار جامی در کار نبود اما ارزش کار کم از صید قهرمانی نداشت.
2- دقایق به سرعت در حال اتمام بودند و نوار پیروزی‌های مظلومی به عدد 5 می‌رسید با همان فرمول همیشگی. پرویز خودش را مهیای شنیدن لقب جدیدش می‌کرد اما زمان معجزه سوم فرا رسیده بود. پرسپولیس مثل همه 4 داربی گذشته تا دقیقه 80 به بدترین شکل ممکن با اقبال قهر بود. در شبی که نیمی از ستاره‌های تاثیر‌گذار بازی رفت هر یک به نحوی غایب بودند، در شبی که مجیدی وجود نداشت تا شادی گلش را با مدافعان ذاتا مهربان پرسپولیس تقسیم کند، مجتبی جباری‌ای که 2 گل در آخرین بازی زده بود هم نبود، خسرو هم اینچنین، کرار و آندو هم، معجزه سوم چنین رویید. اگر شوت هادی نوروزی در نیمه اول به تور می‌نشست، اگر در ادامه کار غلامرضا رضایی، اولادی و نوری می‌توانستند یکی از موقعیت‌های به دست آمده را گل کنند، اگر علیرضا فغانی ناباورانه و از روی مشاوره اشتباه حسن كامراني‌فر، اولادی را اخراج نمی‌کرد و حتی اگر پرسپولیس با نتیجه قاطعانه 3 بر صفر از سد استقلال می‌گذشت آن وقت آنها تنها یک داربی را برده بودند؛ شبیه یکی از همان 4 نبرد پیشینی که مظلومی و تیمش برنده آن شدند. بهانه هم از پیش مهیا بود؛ ستاره‌هایمان نبودند و ما باختیم. این می‌توانست ترجیع‌بند توجیهات کادر فنی آبی‌ها باشد. احتمالا در اواسط بازی هم درست هنگامی که پسران دنیزلی با
2 گل پیش بودند، هواداران قرمز تمام فریاد پیروزی‌شان را تا هنگامه شنیدن سوت پایان خرج و در آن سو آبی‌ها با سکوتی سنگین و چهره‌ای ترحم‌انگیز ورزشگاه را ترک می‌کردند. اما هیچ‌یک از اینان رخ نداد و این بار بدشانسی مهم‌ترین دلیل خلق شگفتی بود.
3- یکی آن بالا بود که صدای شیون آغشته به اعتراض یک طرفدار مغموم را می‌شنید. آن طرفدار تنها نبود، خودش و اطرافیانش باخت را قبل از شنیدن آخرین سوت قاضی پذیرفته بودند و با شِکوِه از بالایی می‌پرسیدند؛ پس کی قرار است نوار این شکست‌های لعنتی پاره شود؟ تا کی قرار است تیم ما حمله کند حتی یک نیمه برتر باشد ولی گلی نزند و در آن سو حریف با نخستین حمله جدی‌اش به گل برسد؟ چه زمانی ما از آنها پیش می‌افتیم و می‌توانیم ثمره خوب بازی کردن‌مان را ببینیم؟ این جماعت نالان که بعد از گل دوم استقلال و اخراج اولادی، از روی سکوها فرار کرده بودند تا مبادا شاهد 6تایی شدن محبوب ابدی‌شان باشند، خبر نداشتند چوب‌خط بدشانسی‌ها پر شده است. بر خلاف آنها که سکوی سنگر را خالی کردند تا زودتر از دیگران به اتوبوس شکست پناه ببرند، دسته باقیمانده در آزادی، بکرترین صحنه را شکار کردند. آن 3 گلی که ایمون زائد زد، بکر بود اما بکرترین نه. اندک هوادار باقیمانده پرسپولیس در عرض 10 دقیقه شاهد سکوت مطلق سکویی بود که تا چند دقیقه قبلش با تفاخر صحبت از پنجمین برد می‌کرد، سخاوتمندانه و پیش‌پیش لقب «چوبله- پوبله» را به مظلومی اهدا کرد و در آن سو جناب سرمربی، شبیه فرماندهان فاتح
2 دستش را تکان می‌داد و از همه آبی‌ها صدای بلندتری را طلب می‌کرد. مزد صابرین، تماشای سکوت و بهت آبی‌ها بود.
4- یک نظریه متفاوت درباره تاثیر اقبال می‌گوید؛ برآیند شانس در یک بازه زمانی مشخص، همواره صفر است و در شامگاه سرد و سوزناک پنجشنبه
13 بهمن‌ماه سال 90، بازه زمانی مظلومی و پرسپولیس بسته شد. اگرچه سرمربی آبی‌ها در 4 بازی گذشته علاوه‌بر برتری فنی از اقبال فراوانی هم بهره برده بود اما پنجشنبه‌شب همه بدهی‌هایش را با شانس تسویه کرد. تعویض برد «2 بر صفر» عرض 10 دقیقه آن هم با یک یار بیشتر با شکست «3 بر 2» یعنی یک بدشانسی بسیار بسیار بزرگ. به بزرگی تک‌تک توپ‌هایی که در 4 بازی گذشته گل نشد، به بزرگی تمام اشتباهاتی که به ضرر قرمزها از سوت داور دمیده شد و به بزرگی لقب «سوبله- چوبله» که ناگهان جایش را به متلک استخوان‌سوز «سوخته- پوخته» داد. وقتی برآیند شانس پرویز و داربی صفر شد معجزه خاموش رخ داد، آن هم برای سومین‌بار.