خیلی زود رسید و همان صف اول نشست. با فرهنگ ما آشنا بود و فارسی را می‌دانست! اسمش سمیه بود و از آرژانتین آمده بود. تا حاج آقای خلفی آمدند جلو، پا شد و گفت: من چفیه آقا رو می‌خوام و حاج آقا هم فرمودند آخر سر خودت بیا جلو و بگیر! کمی بعدتر منار آمد و خواست جلو بنشیند که دیگر جا نبود اما در گوشم گفت: من یک چیزی از سید القائد می‌خواهم. پس‌مانده غذایی، تسبیحی یا هر چیزی! منم احتمالا جوگیر شدم و ادای حاج‌آقا را درآوردم و گفتم بعد از اتمام برنامه‌ها خودت برو جلو و چفیه آقا رو بگیر! و امیدوارانه نشست و من در طول سخنرانی آقا کلی دلم مثل سیر و سرکه می‌جوشید که چرا گرای چفیه را به دومی هم دادم! اگر به یکی رسید، با روح و روحیه دومی چه کنم؟! نمی‌دانستم به فرمایشات آقا دل بدهم یا به فکر هبه باشم و رفتارهای نابهنگامش آن هم با آن سر و وضع یا اشک‌های آبشارگون دخترک آلبانیایی را تماشا کنم یا رد نگاه‌های دختران تونسی را که با چه عشقی به آقا نظاره می‌کردند و انگار غنیمتی بود برایشان این لحظات و بعدتر که گفتند حواسمان پرت می‌شد که بشنویم یا ببینیم؟! را تماشا کنم یا به فکر چفیه این دو تا باشم؟! گذشت و دیدید از سیما که چه پرشور و شعف هم گذشت! و حضرت ماه ستارگان تازه خود را به دعایی و وداعی سپردند و رفتند و غم چفیه‌ای که به هیچ‌کدام نرسید و نگاه‌های سنگین منار و سمیه! چفیه روی دوش یکی از برادران شده بود، موج اشک‌های منار و نگاه‌های پر از التماسشان! عزیزی قول داد چند چفیه برایمان بیاورد و با خودم گفتم: خب، هر چفیه را می‌بریم و به چند نفر مشتاق می‌دهیم! پیراهن یوسف که خرد و کلان ندارد! چشم روشنی است! و کمی بعد که نشان یار به دستم رسید، نمی‌دانستم چه کنم! فقط به سمیه و منار یکی یک دانه مروارید رساندم و بارم را سبک کردم! و شب به دنبال بچه شیعه‌های ولایتی می‌گشتم از کشورهای مختلف تا لااقل به هرکدام یکی یک مروارید برسانم! تا جهاد عماد بود، همه را به جای حضرت ماه می‌انداخت روی دوششان و بعد یکی از بچه‌های دفتر آقا و بعد هم فاطمه عماد بود که خانم‌ها را میهمان می‌کرد به نشان و سردوشی حضرت ماه! ایمان تونسی اشک‌هایش را نمی‌توانست پنهان کند و شوهرش حسرتش را! شده بود قند مکرر سردوشی که به دست فرزندان عماد روی دوشت بنشیند و خدایی چقدر حسودی‌ام می‌شد و وسوسه شدم برای اینکه یکی از آنها را برای خودم نگه دارم! وقتی چفیه‌ای را به یکی از جوانان کوموری دادم بعد از کلی ابراز احساسات، قبول نکرد آن را روی دوشش بیندازد و گفت: باید اول برود روی دوش رئیس‌جمهورمان! می‌خواهم بهترین سوغات را برایش هدیه ببرم! هر چه گشتیم دنبال احمد الحجیری كمتر بود، تا آنکه معلوم شد رفته برای مصاحبه با المنار و وقتی آمد روی خطم به بچه‌های مستندساز گفتم دوربین‌شان را بردارند و بیایند که بی‌شک دیدنی خواهد بود سپردن پیراهن یوسف به یعقوب دل احمدی که اشک همه را درآورده بود پیش آقا. حالا نوبت ما بود اشک‌هایش را شماره کنیم. وقتی به او گفتم چه چیزی در دست من است و قرار است روی دوش تو برود، زمین زیر پایش نبود. خودش می‌گفت. مفصل حرف زد که بزودی ترجمه خواهم کردشان! چفیه را با دست گرفت و به صورت نزدیک کرد، برداشت، باز نزدیک‌تر برد و هربار تمام ریه‌هایش را پر می‌کرد و باز به صورت نزدیک می‌کرد و به گونه می‌مالید و دیگر طاقت نیاورد و شانه‌هایش لرزید! و صدای هق‌هق گریه‌اش که چفیه را در آغوش گرفته بود، بلند شد! و همه کسانی که آن دور و بر بودند را باز هم به گریه واداشت! باز هم فقط باید بگویم نگفتنی است و امیدوارم زودتر مستند چفیه‌ها را فیلمبردارش به دوش‌مان بیندازد!
منبع: وبلاگ ایریت
www. irish. blogfa. com