رؤیایی که محقق شد

ایمون زاید:

گاهی اوقات در زندگی همه‌چیز دست به ‌دست هم می‌دهد تا اتفاقی متولد شود. 4 هفته پیش تازه به ایران رسیده بودم تا به تیم جدید پرسپولیس ملحق شوم. تصور هم نمی‌کردم که در دومین روز از فوریه 2012 در دومین بازی خود در ترکیب تیم جدید اینچنین ردپایی از خود به جا بگذارم. آنچه پنجشنبه‌شب رخ داد دقیقا علت علاقه من به فوتبال بود‌‌؛ شاد کردن مردم. تنها 10 دقیقه به پایان بازی مانده بود و ظاهرا همه‌ چیز تمام‌شده به نظر می‌رسید. 2 بر صفر از استقلال عقب بودیم و یک بازیکن خود را به عقیده من بی‌دلیل با کارت قرمز داور از دست داده بودیم. با این ‌همه ما تسلیم نشدیم و با قلب شیر در سینه و اراده‌ای باورنکردنی نتیجه بازی را درست در زمانی که تغییر آن به نتیجه 3 بر 2 به نفع ما قابل تصور هم نبود، تغییر دادیم. این نتیجه شیرین میوه کار گروهی بود و هرکدام از بازیکنان پرسپولیس می‌توانستند جایزه آقای گل زمین را به خود اختصاص دهند. من 3 گل به دروازه حریف زدم، نخستین گل‌های من برای تیم جدیدم و قطعا مهم‌ترین گل‌هایی که می‌توانستم در این فصل به نفع پرسپولیس در سبدش بیندازم. هنوز هم این برد را باور نکرده‌ام. برای من به رویا می‌ماند چراکه شیوه برد ما درست در زمانی که این نتیجه غیرممکن به نظر می‌رسید آن را باورنکردنی کرد. شب بسیار سردی بود اما طرفداران تیم در استادیوم با امیدهای خود ما را تشویق می‌کردند تا نتیجه بازی را تغییر دهیم. من تمام گل‌های خودم را به آنها تقدیم می‌کنم. همان‌طور که پیش از این هم گفتم فوتبال بازی می‌کنم و گل می‌زنم تا دل مردم را شاد کنم و امیدوارم ما پنجشنبه‌شب تمام طرفداران خود را شاد کرده باشیم.