حسين روزبه: تیم‌ملی هندبال ایران با برتری 25 بر 20 مقابل بحرین در جایگاه پنجم جام ملت‌های آسیا ایستاد. تیم ایران در این رقابت‌ها بعد از 2 شکست مقابل کویت و کره‌جنوبی توانست تیم‌های اردن و ژاپن را شکست دهد اما در نهایت از صعود به جمع 4 تیم و کسب سهمیه رقابت‌های جهانی بازماند اما آنچه که فراتر از نتیجه به دست آمده اهمیت دارد، اشتباه محاسباتی است که به قیمت از دست دادن کسب عنوان در آسیا و نرسیدن به رقابت‌های جهانی تمام شد. هندبال ایران که در 2 سال گذشته با روند صعودی و کسب عنوان نایب قهرمانی بازی‌های آسیایی گوانگجو و سومی انتخابی المپیک جایگاه تازه‌ای را در قاره آسیا برای خود دست و پا کرده بود، با امید فراوان راهی رقابت‌های جده عربستان شد اما نزول ناامیدکننده این تیم چه علتی داشت؟ چرا هندبال ایران که به ادعای رئیس فدراسیون قرار بود در این رقابت‌ها حتی کره‌جنوبی را هم شکست دهد نتوانست عنوان شایسته‌ای را به دست بیاورد. اگر این را از مسؤولان فدراسیون بپرسید، خواهند گفت تیم جوان شده یا قوانین مسابقات سبب شد با گل شماری ایران از صعود بازبماند اما رئیس و دبیر فدراسیون هندبال باید در قبال این بهانه‌های خود پاسخ بدهند که وقتی تیم ایران تنها 3 ماه قبل در کره‌جنوبی در میان 3 تیم برتر قاره بوده و یکی از امیدهای صعود به رقابت‌های جهانی بوده با چه استدلالی دست به جوانگرایی زده‌اند؟ قاعدتا تیم‌ها وقتی در رقابت‌های کم‌اهمیت یا رویدادهایی که شانسی در آن ندارند این کار را انجام می‌دهند تا بازیکنان جوان کسب تجربه کنند؛ نه در شرایطی که یک تیم هماهنگ و منسجم بخت قطعی موفقیت است و آنوقت با تغییرات ساختاری این شانس را از بین ببرند. بماند که چگونه می‌توان به تیمی با میانگین سنی 25 سال لقب تیم جوان شده را داد. مگر برادران استکی، مهدی بیجاری، جواد خرمی، امید سه‌کناری و میلاد مسائلی که ارکان موفقیت هندبال ایران در بازی‌های آسیایی گوانگجو بودند، چند سال سن دارند؟ درباره قانون تفاضل گل هم باید گفت مسؤولان هندبال ایران پیش از مسابقات از قوانین اطلاع داشته‌اند اما واقعیت این است که ژاپنی‌ها با وجود شکست مقابل ایران به خوبی توانستند در دقایق پایانی بازی را اداره کنند و اجازه ندهند ایران با اختلاف 2 گل این تیم را شکست دهد. مسلما اگر تیم ایران از فقر بازیکنان باتجربه رنج نمی‌برد در مقابل کویتی که در مسابقات انتخابی المپیک به آسانی مغلوب بازیکنان ایران شده بود، شکست را پذیرا نمی‌شد یا مقابل ژاپن صعودش را قطعی می‌کرد اما واقعیت ماجرا کجاست. چرا مسؤولان فدراسیون هندبال با فرافکنی به دنبال پنهان کردن واقعیت هستند. اصل ماجرا به رقابت‌های انتخابی المپیک در کره‌جنوبی بازمی‌گردد، جایی که بازیکنان هندبال ایران از سوی سرمربی خود ایویتسا ریمانیچ با بدترین برخوردها روبه‌رو شدند و از سوی دیگر بازیکنان تیم‌های ژاپن و عربستان به دلیل استفاده از مربی‌اي که در این کشورها به سرعت اخراج شده است، بازیکنان ایرانی را به استهزا گرفتند. ملی‌پوشان هندبال در بازگشت از سفر کره‌جنوبی این مساله را با کوزه‌گری رئیس فدراسیون هندبال در میان گذاشتند اما فدراسیون به جای مدیریت صحیح تصمیم به طرد این بازیکنان گرفت و حتی با وجود تقاضای این بازیکنان برای بازگشت به تیم‌ملی و کمک به ایران در جام ملت‌های آسیا با خواسته‌های آنان مخالفت کرد. شاید باورش دشوار باشد اما لجاجت‌های کودکانه به همین راحتی افتخاری بزرگ را از هندبال ایران گرفت. ایستادن بر سکوی اول تا سوم آسیا و رسیدن به رقابت‌های جهانی هندبال آن هم برای نخستین‌بار. جالب آنکه از ابتدای سال فدراسیون هندبال در قبال تمام نابسامانی‌هایش از برگزاری لیگ نامنظم گرفته تا بی‌توجهی به هیات‌های هندبال بهانه خود را آماده‌سازی تیم ایران برای رقابت‌های انتخابی المپیک و جام ملت‌های آسیا و کسب سهمیه حضور در رقابت‌های جهانی بیان کرده بود اما هیچ‌کدام از این وعده‌ها محقق نشده و تیم ایران حتی در رقابت‌های عربستان نتوانست از گروهش صعود کند. به نظر می‌رسد در نگاه تازه وزارت ورزش یکی از فدراسیون‌هایی که برای نیفتادن در ورطه سقوط نیازمند نگاه جدی خواهد بود، فدراسیون هندبال است.