روز سوم جشنواره فجر هم فیلم دندانگیری نداشت. تنها اتفاق این روز حواشی نشست‌های خبری بود که مهم‌ترین آن درگیری بازیگران و تهیه‌کننده فیلم «دوباره با هم» به خاطر آنچه آنها دخالت‌های زیاد تهیه‌کننده در کار کارگردان می‌دانستند، بود. نشست این فیلم پس از اینکه سحر قریشی و مانی کسرائیان برای بازی در فیلم دوباره با هم از مخاطبان خود عذرخواهی کردند به حاشیه کشیده شد. جنجال وقتی به اوج رسید که سحر قریشی گفت: متاسفانه کسانی که پول دارند می‌توانند فامیل‌های خود را به سر کار بیاورند و از آن‌سو از افرادی استفاده می‌کنند که ارزش جلوی دوربین ایستادن را ندارند.
فقط اسم رضا صادقی را شنیده بودم
احمد امینی، کارگردان «بی‌خداحافظی»:
به لطف محمد نشاط و با همراهی ایشان فیلم «بی‌خداحافظی» شکل گرفت. زمانی که نشاط به من زنگ زد، من عنوان کردم تاکنون فقط اسم رضا صادقی را شنیده‌ام و علاقه‌ای به موسیقی پاپ ندارم. موسیقی سنتی و اصیل از علایق من است. همکاری در این پروژه را در ابتدا قبول نکردم. من یک پسر دارم که چند ماه بعد یک روز در خانه صدای موسیقی‌ای از اتاق او شنیدم. متوجه شدم که این موزیک متعلق به رضا صادقی است. موضوع را برای وی تعریف کردم اما بعد از شنیدن این موسیقی به پسرم گفتم اگر من قبلا این را شنیده بودم قطعا همکاری در این فیلم را می‌پذیرفتم و حالا پشیمان هستم. یک سال بعد نشاط دوباره با من تماس گرفت و به دفتر وی مراجعه کردم. خود صادقی را از نزدیک دیدم و انگیزه‌ام بیشتر شد. خوشبختانه پیام دهکردی به عنوان بازیگردان به پروژه پیوست و با تمام علاقه و عشق وقت گذاشت. او ساعت‌ها با صادقی کار می‌کرد. این برای نخستین‌‌بار بود که من از حضور بازیگردان استفاده می‌کردم اما حضور وی در «بی‌خداحافظی» خیلی به ما کمک کرد. می‌دانم در زندگی واقعی اینگونه نیست. این را باور کنید که «بی‌خداحافظی» و مسائلی که در آن مطرح می‌شود فقط یک داستان سینمایی است.
رضا صادقی، بازیگر:
من جز احترام به خبرنگاران چیزی از زندگی آنها نمی‌دانم. این که قصه رضا صادقی نیست. من در این فیلم به امینی و شاهسواری عنوان کردم اگر قرار است مسائل عاطفی و احساسات را پشت دیوار نشان دهیم اگر نباشد بهتر است چون سر مخاطب کلاه می‌گذاریم. از آنها خواستم اجازه دهند برخی دیالوگ‌ها را در قالب ترانه عنوان کنم.
اين فيلم ربطي به «ليلي با من است» ندارد
مصطفی کیایی، كارگردان «ضدگلوله»:
فيلمنامه اين كار هنگام ساخت «بعدازظهر سگي سگي» از سوي رضا رخشان، مدير فيلمبرداري آن فيلم مطرح شد و طرح اوليه در يك فضاي پليسي قرار داشت كه ديدم بهتر است به فضاي دفاع مقدس منتقل شود و يكي، دو بار آن را بازنويسي كردم. مي‌خواستم همه رئال باشند و هاله عجيب و غريبي نداشته باشند و از اين جنس از آدم‌ها را زياد ديده باشيم. به ريتم اعتقاد زيادي دارم و حس مي‌كنم اگر يك لحظه مخاطب جدا شود، برگرداندن او سخت است. روي شوخي‌ها حساسيت زيادي داشتم و سعي مي‌كردم در طول فيلم پخش باشد.
مهدي هاشمي، بازيگر فيلم:
من بعد از بازي در 24 فيلم و اين همه سريال در 65 سالگي از كارگردان جوان اين فيلم حرف‌هاي جديدي شنيدم. اين شخصيت در فضاي بين مرگ و زندگي قرار داشت و با جريانات مختلفي برخورد مي‌كرد كه با همان‌ها پيش مي‌رفت. بازيگر روي صحنه تئاتر تلاش مي‌كند نقش كلي از نمايشنامه را بازي كند و با بياني واضح براي تماشاگران نمايش دهد ولي در سينما چون بزرگنمايي وجود دارد چهره بازيگر را نمي‌توان
مخفي كرد.
فیلمی درباره تحقیر انسان‌ها نساختم
مانی حقیقی، کارگردان «پذیرایی ساده»:
در زمینه ایده، نوشتن و کارگردانی مواردی وجود دارد که ترجیح می‌دهم درباره آن صحبت نکنم زیرا روندی پیچیده و شخصی است و توضیحش موجب سوءتفاهم می‌شود. سال‌ها کارهای امیررضا کوهستانی را دنبال می‌کردم، بدون اینکه او را بشناسم. بعد از نمایشنامه «کوارتت» که به نظرم بهترین کار او بود، با او آشنا شدم و با دیدن نمایشنامه «17 دی کجا بودی» احساس کردم با پدیده دیالوگ‌نویسی در مملکتم آشنا شدم. طرحی به ذهنم رسید، با وی مشورت کردم، امیررضا به صورت جدی کار را دنبال کرد و با هم روی فیلمنامه کار کردیم و در نهایت بهمن‌ماه سال گذشته فیلمبرداری آغاز شد. من فیلمی درباره تحقیر انسان‌ها نساختم، تنها تحقیر را نشان دادم و از این فرصت استفاده کردم تا بتوانیم درباره عمق این فاجعه و معنای این اتفاق صحبت کنیم.
ترانه علیدوستی، بازیگر:
پیش از نوشتن فیلمنامه با تعدادی از بچه‌‌های تئاتر آقای حسن معجونی از نگارش فیلمنامه و نوع آن آگاهی داشتیم. 4-3 روز به صورت کارگاهی طرح اولیه و خام را اتود زدیم تا نویسنده‌ها بهتر بتوانند ایده اولیه را پرورش دهند، بخش‌هایی از آن اتودها را در کار دیدم و تجربه بسیار خوبی بود.