محسن جندقی: فیلم‌های حاضر در سی‌امین جشنواره فجر تا امروز خیلی‌ها را ناامید کرده و سطح برخی فیلم‌های بخش مسابقه آنقدر نازل است که بسیاری از کارشناسان حضور آنها در بخش سودای سیمرغ جشنواره را بی‌معنی می‌دانند. در این بین برخی فیلم‌ها وجود دارند که با توجه به مضمون آنها پیش‌بینی می‌شد مورد توجه منتقدان و مخاطبان قرار نگیرد و درست عکس آن اتفاق افتاد. فیلم «ضدگلوله» مصطفی کیائی از جمله این فیلم‌هاست. موضوع فیلم کاملا تکراری و تداعی‌کننده فیلم «لیلی با من است» کمال تبریزی است. شوخی با جنگ سوژه‌ای است که ظرفیت‌های فراوانی برای ساخت فیلم طنز در ایران دارد و کیائی با «ضدگلوله» توانسته از این ظرفیت به خوبی استفاده کند. «ضدگلوله» داستان مرد نه‌چندان بد دوست‌داشتنی! است که از راه ناصوابی مثل فروختن نوار ترانه آن طرف آبی‌ها درآمد کسب می‌کند و در این بین متوجه می‌شود مدت کمی زنده خواهد ماند. از طرفی به علت لو رفتن کارش باید از دست ماموران فرار کند و جبهه را برای آخرین لحظات زندگی خود انتخاب می‌کند که با عزت و احترام جان به جان‌آفرین تسلیم کند! «ضدگلوله» با وجود تکراری بودن سوژه، قصه جذابی دارد و به هدف خود که همان خنداندن تماشاگر است، می‌رسد و قطعا در گیشه و جذب مخاطب هم موفق عمل خواهد کرد. درباره «ضدگلوله» می‌توان به چند نکته اشاره کرد؛ اول اینکه کارگردان با شجاعت تمام از قهرمان فیلم حمایت می‌کند و این نقش را مجبور نمی‌کند تحول تهوع‌آوری را تجربه کند. او نوار‌فروش است و در آینده و با پیشرفت تکنولوژی CDفروش خواهد شد. دوم اینکه کیائی هیچ ابایی از تشابه فضای فیلم با فیلم‌های مشابه ندارد. بسیاری از منتقدان به تشابه صحنه شلیک آر‌پی‌جی توسط مهدی هاشمی در «ضدگلوله» با صحنه مشابه توسط پرویز پرستویی در فیلم «لیلی با من است» اشاره کرده‌اند اما کسی به آن اعتراض نکرده چرا که این شجاعت کارگردان که ترسی از خلق صحنه‌هایی مشابه هم نداشته، قابل تحسین بود. در سومین نکته باید به بازی خوب مسعود کرامتی در این فیلم اشاره کرد؛ کرامتی بازیگر مکمل مناسبی بود که بازی خوب مهدی هاشمی را تکمیل می‌کرد. به هر حال در سی‌امین جشنواره فیلم فجر فیلم بی‌ادعای «ضدگلوله» توانست خودی نشان دهد و تحسین بسیاری را برانگیزد و پیش‌بینی می‌شود داوران هم به این فیلم کیائی توجه ویژه‌ای کنند. شلوغ‌ترین روز جشنواره در سینمای رسانه تا روز یکشنبه با نمایش فیلم تازه همایون اسعدیان رقم خورد. «بوسیدن روی ماه» را به جرات می‌توان یکی از بهترین فیلم‌های جشنواره سی‌ام دانست اما قطعا بهترین فیلم همایون اسعدیان نخواهد بود. «طلا و مس» سطح توقعات را آنقدر بالا برده بود که همه انتظار دیدن یک اتفاق دیگر از این فیلمساز خوب را داشتند اما «بوسیدن روی ماه» با وجود خوب بودن و راضی نگه داشتن مخاطب یک اتفاق محسوب نمی‌شود. «بوسیدن روی ماه» داستان ایثاری است که می‌تواند تداعی‌کننده ایثار «طلا و مس» باشد اما کارگردان در فیلم جدید خود موفق شده از سوژه‌ای که کارگردانان بسیاری از پرداختن به آن می‌ترسند، فیلمی بسازد که مخاطب را تا پایان نمایش آن درگیر کند؛ داستان مادری که حاضر است به خاطر دوست خود حتی از جسد پسر شهید خود بگذرد خوب از آب و گل درآمده و کمتر مخاطبی از آن ناراضی خواهد بود اما این فیلم را نمی‌توان بی‌عیب دانست. بازی 2 بازیگر اصلی فیلم که 2 پیرزن هستند تحسین‌برانگیز است و از نقاط قوت «بوسیدن روی ماه» محسوب می‌شود اما بازی دیگر بازیگران قابل نقد است. فیلمنامه نتوانسته برخی نقش‌ها مثل دختر جوان، بقال محل، داماد خانواده، پسر خانواده و... را بشکافد و بسیار متکی به نقش‌های اصلی است. فضای سنگین و نفسگیر «بوسیدن روی ماه» تا جایی بسیار تاثیرگذار است که به راحتی آن حس مد‌نظر کارگردان به تماشاگر منتقل می‌شود. با این وجود این فیلم تلخ، سیاه نیست و توانسته بدون بازی با احساسات مخاطب پیام خود را به راحتی و بدون شعار انعکاس دهد. همایون اسعدیان با «طلا و مس» و «بوسیدن روی ماه» ثابت کرده فیلمساز خوبی است و باید برای ادامه این ثابت‌قدمی به نقاط ضعف فیلم جدید خود توجه کند.