فقط در خاورمیانه است که حکومت‌ها اجازه می‌دهند بازیکنان روی پیراهن ملی دشداشه بپوشند؛ رژیم‌هایی که در آنها باشگاه‌ها تحت تملک سازمان‌ها و ارتش‌ها هستند و حتی بازیکنان و هواداران زندانی می‌شوند. اما سیاستمداران و حاکمان در اینجا هم مثل هر جای دیگری در جست‌وجوی بهره‌گیری از فوتبال برای مطامع خود هستند و تعجبی نیست اگر این بازی جهانی از قدرتی بی‌مانند برای گردهم آوردن مردم برخوردار باشد و شاید آغوش باز خاورمیانه، این منطقه پر از حکومت‌های عربی شیفته این بازی، به روی فوتبال گرم‌تر از هر جای دیگری باشد. فیفا در همین چند وقت اخیر یمن، عراق و کویت را به خاطر دخالت‌های دولتی در فدراسیون فوتبال ملی‌شان تعلیق کرده است. حسنی مبارک، دیکتاتور دیرپای مصری وقتی پیش از بازی مقدماتی آتشین جام‌جهانی 2010 مقابل الجرایر، خودش را در پرچم ملی می‌پیچید می‌دانست که هرگز طی 3 دهه حکومتش فرصت دیگری بهتر از این نداشته است. مبارک سرانجام 11 فوریه (22 بهمن) سال گذشته سقوط کرد. بهار عربی بود که او را جارو کرد. هواداران فوتبال در مصر پرشورترین مدل در مقایسه با اولتراهای سبک ایتالیایی و صربی محسوب می‌شوند که نقششان را در انقلاب چنان خوب بازی کرده‌اند که به حکومت مصر حق می‌دهید نگران جذب هزاران جوان توسط آنها در ورزشگاه‌ها باشد. این ترس حکومتی هنوز هم وجود دارد، حالا که حکومت مبارک با حکومت نظامی جایگزین شده است، هواداران الاهلی به طور فزاینده‌ای مورد حمله قرار می‌گیرند. چهارشنبه گذشته در بندر پورت‌سعید بیش از 70 هوادار برای تماشای مسابقه فوتبال بین المصری و الاهلی رفتند و دیگر بازنگشتند. آنچه قطعی است خشمی است که نسبت به حکومت و نیروهای امنیتی کشور پدید آمده است، چرا که سوال‌های بی‌پاسخی وجود دارد درباره درهای قفل شده پشت سر هواداران الاهلی در ورزشگاه پورت‌سعید، نیروهای پلیسی که تنها به تماشای صحنه‌ها پرداختند، چراغ‌های خاموش ورزشگاه و سلاح‌های سردی که برخی هواداران المصری متهم به حمل آنها به داخل ورزشگاه هستند. این باور گسترش می‌یابد که شورای نظامی مصر منتظر انتقامی اینچنین سیاسی از هواداران متعصب باشگاه‌های اصلی کشور مثل الاهلی بوده است تا در عین حال در آستانه انتخاب ماه ژوئن (اردیبهشت) ریاست‌جمهوری بی‌ثباتی را گسترش دهد.
جیمز دورسی یک کارشناس در مسائل مرتبط میان فوتبال و سیاست در خاورمیانه به ما می‌گوید که نقش هواداران فوتبال در بهار عربی مصری انکارناشدنی است: «واضح و مبرهن است. اولتراها نقشی کلیدی در انقلاب داشتند و نظامی‌ترین رقیب نظامیان در جنبش بودند. آنها در زدودن مانعی به نام ترس از سر راه انقلابیون نقش اصلی را ایفا کردند. بویژه در درگیری‌های حیاتی مثل «نبرد شترها» که در اوج تظاهرات در روز دوم فوریه 2011 با حمله هواداران مبارک به میدان التحریر شکل گرفت. این هواداران جزو معدود گروه‌های مردمی مصر بودند که تجربه جنگیدن جلوی پلیس را داشتند. کارشناسانی ارزشمند که از حرکت باز نایستادند تا روزی که دیکتاتور برود.به قول دورسی: «آنها هنوز نگران اصلي حکومت هستند، چرا که بلافاصله پس از رفتن مبارک دفاتر دولتی و امنیتی را احاطه کردند و به سفارت اسرائیل حمله بردند و به بهانه فوتبال نبردهای خیابانی راه انداختند که در مقابل نیروهای نظامی در میدان التحریر 50 کشته بر جای گذاشت».