محسن جندقی:
17 بهمن‌ماه در مرکز همایش‌های برج میلاد که به سینما رسانه موسوم شد، 6 فیلم
«یک عاشقانه ساده» سامان مقدم، «صداست که می‌ماند» سعید چاری، «یکی می‌خواد باهات حرف بزنه» منوچهر هادی، «آمین خواهیم گفت» سامان سالور، «چک» کاظم راست‌گفتار و «پنهان» مهدی رحمانی به نمایش درآمد. اهالی رسانه انتظار داشتند در تنها دوشنبه سی‌امین جشنواره فیلم فجر کابوس فیلم‌های بد حاضر در بزرگ‌ترین فستیوال هنری ایران تمام شود اما گویا این موضوع به انتظاری بیهوده می‌ماند. دوشنبه در سینما رسانه 5 فیلم بد و یک فیلم متوسط دیگر به نمایش درآمد تا بهت رسانه‌ای‌ها ادامه یابد.
«یک عاشقانه ساده» ساخته سامان مقدم برخلاف عکس‌های زیبایی که قبل از اکران در رسانه‌ها منتشر شد، اصلا فیلم قابل توجهی نبود و نتوانست انتظارها را برآورده کند. در فیلمی که مصطفی زمانی، مهناز افشار، آتیلا پسیانی و همایون ارشادی بازی می‌کنند خیلی‌ها فکر می‌کردند یک فیلم آبرومندانه می‌بینند اما هرگز چنین اتفاقی رخ نمی‌دهد. مقدم قصد داشت عاشقانه‌ای ساده را روایت کند اما موفق نمی‌شود سر و شکلی درست و حسابی به آن دهد و حتی با کشتن منطق موجب واکنش مخاطبان می‌شود. «یک عاشقانه ساده» داستان «گندم» و «علی»، دختر و پسری روستایی و عاشق
(با بازی مصطفی زمانی و مهناز افشار) است که به علت ندانم‌کاری و دست‌دست کردن پدران (همایون ارشادی در نقش پدر گندم و آتیلا پسیانی در نقش پدر علی) و ایجاد شرایطی نمی‌توانند ازدواج کنند. کدخدای روستا (با بازی فرهاد آئیش) که وضع مالی خوبی دارد طبق قراری که از مدتی قبل با پدر علی گذاشته دوست دارد گندم عروسش شود و پسرش (با بازی مهران احمدی) هم عاشق گندم است تا مثلثی عشقی شکل گیرد. این فیلم می‌توانست روایتی ساده از مثلث عشقی باشد اما در مقطعی از فیلم این روایت سهل، سخت می‌شود و به آن لطمه می‌زند. مخدر زدن به خمیر نانوایی توسط پدر گندم که قصد داشت به وسیله آن مردم را به نانش عادت دهد آن هم در روستایی که یک نانوایی داشت آنقدر بی‌منطق بود که مخاطب نمی‌تواند آن را باور کند. در پایان هم انصراف پسر کدخدا از ازدواج و اسلحه کشیدن علی اصلا خوب از آب درنیامده تا کابوس
«یک عاشقانه ساده» با این پایان هندی به پایان برسد. البته از فیلمی که ابتدا قرار بود کمدی شود و در ادامه به ملودرام تبدیل شده، نمی‌توان پیش از اینها انتظار داشت و حتی کارگردان فیلم نیز به علت «پیش آمدن کاری فوری» هم نتوانست به انتقادات پاسخ بگوید و برج میلاد را ترک کرد.
آمین خواهیم گفت
اگر از بروز مشکلات فنی و نمایش فیلم‌های بد «صداست که می‌ماند» و «یکی می‌خواد باهات حرف بزنه» در برج میلاد بگذریم به فیلم جدید سامان سالور می‌رسیم که خیلی‌ها را ناامید کرد.
«آمین خواهیم گفت» برای سامان سالور یک بازگشت به عقب محسوب می‌شود و این کارگردان‌که بدش نمی‌آید صفت فیلسوف پسوند نامش باشد،
«چند کیلو خرما برای تدفین» خود را کپی کرده است. کارگردانی که از آثار خود کپی کند دچار سکته‌ای حرفه‌ای می‌شود و این سکته برای سالور تجربه‌ای جدید است. «سیزده 59» فیلم قبلی سالور هم با وجود سوژه‌ای جالب، فیلم قابل توجهی نبود اما «آمین خواهیم گفت» را می‌توان آغاز سقوط سالور دانست. این فیلم داستانک‌های شخصیت‌های کج و معوج و انسان‌های درب و داغون را روایت می‌کند و حتی در این روایت‌های کوتاه با مشکل مواجه می‌شود. نکته جالب اینکه در مقاطع مختلف، قهرمان‌های فیلم تغییر می‌کنند؛ چند دقیقه «کاظم قمی»، چند دقیقه بعد «رضا گرگر» و در پایان هم «اصغر فرشته» قهرمان فیلمی می‌شوند که در 3 دقیقه پایانی موضوع مثلا اصلی داستان با یک دیالوگ و نه نمایش موقعیت مشخص می‌شود. اگر مخاطب این نوشته موفق شد با کلمات بالا به یک خط داستانی منسجم دست یابد قطعا نگارنده هم فیلمی با انسجامی مثال‌زدنی دیده است.
«دوشنبه لعنتی» جشنواره فیلم فجر با نمایش «چک» کامل شد و رسانه‌ای‌ها شاهد فیلم سراسر شعاری که در آن جوان‌ها و بزرگ‌تر‌ها همدیگر را به درک نکردن همدیگر! متهم می‌کنند، بودند. البته سوژه‌ای مثل نماز جمعه و داستان چکی که برای پاس کردن آن خط اصلی شکل می‌گیرد، می‌توانست این فیلم را نجات دهد اما راست‌گفتار نمی‌تواند از پس آن برآید و فیلم دچار افت محسوس می‌شود تا فیلمی دیگر در فهرست سیاه اهالی رسانه قرار گیرد.