ابوالقاسم طالبی کارگردان «قلاده‌های طلا» خیلی بدشانس بود که تهیه‌کننده فیلم تازه‌اش چند هفته مانده به آغاز سی‌امین جشنواره فیلم فجر به عنوان دبیر آن انتخاب شد تا این فیلم در عین شایستگی از بخش مسابقه خارج شود. آنهایی که «قلاده‌های طلا» را دیده بودند شانس این فیلم برای کسب جوایز متعدد در سی‌امین دوره جشنواره فیلم فجر را بالا می‌دانستند. با وجود عدم حضور «قلاده‌های طلا» در بخش مسابقه جشنواره، خیلی‌ها برای عدم اکران این فیلم در بخش میهمان هم تلاش کردند تا «قلاده‌های طلا» حتی در جشنواره فیلم فجر توقیف شود. با همه این کارشکنی‌ها سیاسی‌ترین فیلم ایران توانست در سینمای مردمی اکران شده و مورد استقبال مردم قرار گیرد اما حساس‌ترین مکان برای اکران، بدون شک برج میلاد و برای اهالی رسانه و هنرمندان بود؛ جایی که سال گذشته در جریان اکران فیلم «پایان‌نامه» تجربه بسیار بدی برای اکران فیلم‌های سیاسی داشت. شاید همین امر موجب شد اکران «قلاده‌های طلا» که قرار بود در ساعت 20 و 45 دقیقه روز سه‌شنبه برگزار شود، به تعویق بیفتد و نمایش این فیلم در هاله‌ای از ابهام قرار گیرد. شایعات بسیاری درباره علت عدم نمایش این فیلم در برج میلاد منتشر شد اما پس از 2 روز اعلام شد که قرار است پس از اکران فیلم در ساعت 23 پنجشنبه‌شب «قلاده‌های طلا» در سینمای رسانه اکران شود. پنجشنبه 20 بهمن روز ویژه جشنواره سی‌ام بود و التهاب از همان ساعات اولیه اکران فیلم‌ها موج می‌زد. فیلم‌های بد «نارنجی‌پوش» ساخته داریوش مهرجویی، «بیداری» فرزاد موتمن و «در انتظار معجزه» رسول صدرعاملی واکنش بسیار منفی اصحاب رسانه را در پی داشت و حاضران در برج میلاد که حداقل 70 درصد آنها اهالی مطبوعات و رسانه نبودند، با این فیلم‌ها برخورد ناشایستی داشتند. گویا حاضران در برج میلاد عصبی بودند و خیلی‌ها پیش‌بینی می‌کردند که همان تجربه «پایان‌نامه» برای «قلاده‌های طلا» تکرار خواهد شد. با نزدیک‌شدن به ساعات پایانی پنجشنبه به جمعیت حاضران در برج میلاد افزوده می‌شد و التهاب افزایش جمعیت و کمبود جا برای رفت و آمد در راهروهای مرکز همایش‌های برج میلاد کاملا محسوس بود. آنهایی که زرنگ‌تر بودند، همه صندلی‌های سالن اصلی را در جریان نمایش فیلم «خودزنی» که در ساعت 23 پنجشنبه به نمایش درآمده بود اشغال کردند و آنجا را تا پایان نمایش «قلاده‌های طلا» یعنی حدود ساعت 3 بامداد جمعه ترک نکردند! مرکز همایش‌های برج میلاد حدود 2 هزار صندلی دارد اما برای دیدن «قلاده‌های طلا» همه پله‌های سالن اصلی یک ساعت مانده به اکران فیلم هم پر شده بود و خیلی‌ها مجبور شدند به صورت ایستاده «قلاده‌های طلا» را تماشا کنند. ترکیب حاضران در برج میلاد هم جالب بود؛ بسیاری از کارگردانان و بازیگران فیلم‌های حاضر در جشنواره، اکثر خبرنگاران و اهالی رسانه‌ای که
تا كنون از سایر فیلم‌های جشنواره استقبال نکرده بودند و میهمانان متعددی که معلوم نبود از چه طریقی وارد سالن شده بودند. این ازدحام موجب شده بود که سایر سالن‌های برج میلاد هم همزمان اقدام به اکران این فیلم کنند تا جمعیت به سالن اصلی هجوم نیاورند. ابوالقاسم طالبی، یکی، دو ساعت قبل از اکران فیلم به برج میلاد آمده بود و اعتقاد داشت باید برای این جمعیت سانس‌های متعددی برای نمایش فیلم در نظر گرفته شود. «قلاده‌های طلا» از همان ابتدا که با موضوع ترور سیدمحمد خاتمی آغاز می‌شود، موجب شد همه حاضران با دقت به پرده سفید سالن اصلی مرکز همایش‌ها نگاه کنند و تا پایان محسور فیلم تازه ابوالقاسم طالبی باشند. تعداد معدودی از حاضران هم قصد بر هم زدن نظم سالن را داشتند اما با عدم همراهی ديگران مواجه شدند تا اکران این فیلم با نظمی مثال‌زدنی مواجه شود. در این میان یکی از نکات جالب توجه، اکران عجیب و غریب فیلم بود و تماشاگران با چراغ‌های روشن سالن این فیلم را تماشا کردند. «قلاده‌های طلا» جدا از مضمون و محتوا یکی از معدود فیلم‌های سیاسی و جاسوسی تاریخ سینمای ایران محسوب می‌شود که اتفاقا مورد توجه منتقدان و مردم قرار گرفت. تجربه موفق اکران «قلاده‌های طلا» در برج میلاد دست‌اندرکاران این فیلم را امیدوار به اکران عمومی و عدم توقیف آن کرد. «قلاده‌های طلا» یک فیلم جمع و جور با ضعف‌های بسیار کم و داستانی قوی است که حتی کسانی که با محتوای آن موافق نیستند نیز از آن لذت بردند و خواهند برد. با تماشای «قلاده‌های طلا» باز هم منتقدان از عدم حضور این فیلم در بخش مسابقه افسوس خوردند؛ افسوس‌خوردنی که فایده‌ای ندارد.