عماد مغنيه نابغهاي بود كه اگر مجبور نبود براي آزادي كشور و دفاع از وطن وارد عرصه نبرد شود، ميتوانست در هر رشتهاي از علوم و فنون مختلف وارد شده و به دانشمندي بزرگ و صاحبنظر بدل شود اما گويي تقدير اين بود كه عمر خود را در مسير پرشرافت جهاد في‌سبيل‌الله طي كند و در پايان جام شهادت را سر كشيده و بر بال فرشتگان به ديدار معشوق برود. در سال 1361، اسرائيل به خاك لبنان تجاوز كرد و توانست با سرعت مناطق جنوبي را درنورديده و تا بيروت پيش بيايد. ارتش اسرائيل كه مدرن‌ترين سلاحها و تجهيزات نظامي را در دست داشت، لبنان را به سادگي تصرف كرد. لبناني كه از ارتشي مرتب و منظم تنها اسمش را دارا بود و مردم جنوبش را فقيرترين و مظلومترين قشر اين جامعه تشكيل ميدادند. آن روزها عماد، از نخستین كساني بود كه به صفوف مقاومت پيوست. آنچه ذهن عماد را به خود مشغول ميكرد پيدا كردن راهكارهايي با ابزارهاي ساده اما كارآمد براي عملياتهاي مهم و پيچيده بود تا بتوان با آن دشمن را از اقدام تجاوزكارانه خود پشيمان كرد. مبارزان لبنان آنچه را مردم در زندگي روزمره و عادي خود براي اداره زندگي استفاده ميكردند، در امر دفاع و مقاومت به عنوان سلاح به كار بستند. اسرائيل در حالي به لبنان تجاوز كرده بود كه پشتيباني ارتشهاي آمريكا و فرانسه را نيز با خود داشت و لبنان، اين كشور كوچك در زير چنگال خشنترين عقابهاي نظامي جهان گرفتار شده بود. آنچه عماد دريافت اين بود كه بايد به چشمهاي اين عقاب ضربه زد و همين كار را هم كرد، بيروت آزاد شد اما اسرائيل، جنوب لبنان را همچنان در كنترل خود حفظ كرد تا در برابر چشمهايش هنوز سپري داشته باشد. اينبار عماد و دوستانش كه حالا او را حاج رضوان ميناميدند راه ديگري يافتند، سوزنكاري بدن دشمن!وقتي توان بريدن سر دشمن متجاوز نيست يا امكان فرو كردن نيزه در قلبش يا زدن خنجر به بازو و پهلويش فراهم نباشد، بايد بدنش را سوزنكاري كرد. سوزن زدن به بدن دشمن موجب ميشود او نخوابد، خسته شود و بعد هم ضعيف و تسليم. كار سوزن زدن به اين خصم بد خصال
18 سال طول كشيد، دشمن خسته و تسليم شد، جنوب لبنان هم آزاد. حاج‌رضوان از رهگذر 18 سال مبارزه مداوم با دشمن، به مرور سامانهاي دفاعي براي لبنان تدارك ديد كه خارج از تصور همه فرماندهان نظامي غربي، شرقي و حتي عربي بود. سامانهاي كه هيچ اثري از آن در ارتشهاي رسمي دنيا ديده نميشد، نه پادگاني داشت و نه عده و عدهاي مشخص، نه فقط براي مردم عادي كه با چشمهاي مسلح دستگاههاي نظامي و امنيتي دشمن هم كه از زمين و آسمان لبنان را در نظر داشتند، قابل رويت نبود. حمله كوبنده و پرشدت ارتش مهاجم اسرائيل در تابستان 1385 فرصتي بود كه اين سامانه جديد و بديع، كارآمدي خود را نشان دهد. آيا اقدامات عماد و همرزمانش در طول سالهاي گذشته درست بود؟ آيا دشمن را خوب شناخته و راهكار مناسبي براي مقابله با او يافته بودند؟ 33 روز نبرد نابرابر در منظر همه جهانيان و با پوشش كامل رسانهاي، همه را مبهوت كرد. اين مقاومت در تاريخ جنگها يا بينظير بود يا كم‌نظير. در كوچك‌ترين مساحت جغرافيايي ممكن و با كمترين پوشش طبيعي زمين، در مقابل شديدترين حملات هوايي، زميني و دريايي، اين سامانه كارآيي خود را بهطور كامل نشان داد. شايد نوشتن و گفتن اين حرفها و توصيف اينگونه اقدامات بسيار آسان به نظر آيد اما عينيت بخشيدن به آن در صحنه نبرد با دشمن، آن هم دشمن قهاري چون اسرائيل چيزي شبيه معجزه است. عماد كه بود؟ كمتر كسي ميتواند تواناييهاي او را بشناسد، شايد بگوييم جواني زيبارو و محجوب كه وقتي نگاه ميكرد چشمهاي نيمهبازش آرام بازتر ميشد، سپس چشمها و نگاهش پر از مهرباني ميشد. بسيار بشاش و دلنشين و شادمان بود و به اطرافيان خود نيرو ميبخشيد. تواضع و شوخ‌طبعي هم
2 ويژگي هميشگياش بود اما از سوي ديگر هميشه مهيا و آماده بود، آماده نبرد. مخفي ماندن از چشم دشمن با استفاده از روشهاي شگفتآور، از ويژگيهاي هميشگي او بود كه 25 سال را در برابر چشمان حيرتزده سازمانهاي بزرگ اطلاعاتي جهان در خفا زيست. امروز مغنيه، او كه
عماد مقاومت بود با چشمي خونبار و پيشاني شكسته به رضوان حق شتافته است.