آنچه در پی می‌آید، تلاشی است اندک در معرفی گوشه‌هایی از زندگی سراسر حماسه بزرگمردی گمنام که برای نخستین‌بار از لابه‌لای سخنان دوستانش گردآوری شده، دوستانی که برخی از آنها پس از شهادت حاج رضوان بود که او را شناختند و دریافتند کمک‌رسان همیشگی‌شان کسی نبوده است جز عماد مغنیه.
با آنکه معاون جهادی حزب‌الله محسوب می‌شد اما اصلا علاقه‌ای به کسب مدارج سیاسی در حزب‌الله نداشت و عضو شورای رهبری هم نبود. بعد از سال‌ها و اصرارهای مکرر سیدحسن به وی مبنی بر شرکت در انتخابات شورای رهبری پذیرفت که نامزد شود اما در دل راضی نبود و هیچ تلاشی برای کسب آرا نکرد. رای‌گیری که انجام شد، بالا‌ترین رای را آورد پس از نصرالله.
همه جا بود و هیچ‌جا نبود. مثل ماهی‌ای بود که در دست نمی‌آید. هر جا که می‌خواست حضور پیدا می‌کرد بدون آنکه کسی پی به حضورش ببرد یا او را بشناسد. زبان انگلیسی، فرانسه و فارسی را به خوبی عربی بلد بود و صحبت می‌کرد.
گاهی در برخی جلسات مترجم بودن را بهانه‌ای برای حضورش و مطلع شدن از نظرات طرفین قرار می‌داد و آنقدر خوب از عهده این کار برمی‌آمد که هیچ‌کسي شک نمی‌کرد او مترجم نیست. عماد مغنیه، مغز متفکر حزب‌الله لبنان بود. حتی گاهی نظرات طرف خودی را که فکر می‌کرد نیاز به اصلاح دارد در قالب ترجمه اصلاح کرده و نظر خودش را اعمال می‌کرد. از این طریق همیشه در جریان اطلاعات دست اول بود.
در هر موضوعی نظراتی بسیار خوب و قوی ارائه می‌داد، حتی در فیلمسازی و کارهای رسانه‌ای شبکه المنار اما در جاهایی که می‌خواست ابراز نظر کند و نظرش مخالف رای شخص دیگری بود، طوری آن را بیان می‌کرد که اصلا طرف مقابل احساس مخالفت از سوی حاج رضوان نمی‌کرد و به خوبی اشکال دیدگاهش را می‌پذیرفت، بدون آنکه کدورتی بین آنها ایجاد شود.
ایران که می‌آمد سعی می‌کرد حتما به زیارت امام رضا(ع) مشرف شود و اغلب، فرصت زیارت حضرت معصومه(س) را هم از دست نمی‌داد.
ماهواره‌های جاسوسی رژیم صهیونیستی و هواپیماهای بدون سرنشین Mk، 24 ساعته در حال گشت‌زنی در آسمان بیروت هستند و هرگونه جابه‌جایی و فعالیت را زیر نظر دارند.
حاج رضوان برای اینکه مقرهای حزب‌الله لو نرود، دستور داده بود تعدادی ماشین مدام در شهر بچرخند و از خانه‌ای به خانه دیگر و از پارکینگی به پارکینگی دیگر بروند، در حالی که جز راننده سرنشینی نداشتند و آن اماکن هم یا خالی بودند یا ارتباطی با حزب‌الله نداشتند. همین باعث شده بود با اینکه ده‌ها بار همراهش به خانه‌شان رفته بودم، هیچگاه محل آن را یاد نگرفتم، چون هر بار از مسیر جدیدی می‌رفتند و در راه هم چند ماشین عوض می‌کردیم.
عملیات در آخرین دقایق لغو شد، چرا که عماد مغنیه باز هم تور امنیتی آنها را ترک کرده بود بدون آنکه ردی از خود بر جای گذاشته باشد.
این‌بار دیگر مطمئن بودند تلاش‌هایشان جواب داده و عماد مغنیه را یافته‌اند آن هم در یک کشتی پاکستانی در دوحه قطر. کارکشته‌ترین واحدهای دریایی ناوگان پنجم آمریکا مستقر در خلیج‌فارس متشکل از چند کشتی، قایق، کماندوهای واحد شناسایی و غواصان حرفه‌ای مأموریت داشتند او را در حمله‌ای برق‌آسا زنده دستگیر کنند.
چند ماهی به نبرد 33 روزه مانده بود، آن‌روز بعد از مدت‌ها جلسه‌ای با او داشتم. بعد از جلسه به من گفت: «بیا اتاق بغل می‌خواهم چیزهای جالبی را نشانت دهم.» باور کردنی نبود. تجهیزات و برنامه‌هایی که او برای نبرد احتمالی با رژیم صهیونیستی آماده کرده بود خارج از حد تصور بود. او در طراحی‌هایش از همه تجربه‌ها استفاده کرده بود، از جنگ‌های چریکی ویتنام و الجزایر گرفته تا جنگ فلسطین. جنگ 33 روزه آمد و رفت اما حزب‌الله قوی‌تر از سابق باقی ماند. حاج عماد در طول جنگ توانست مکالمات دشمن را شنود کند اما آنها نتوانستند. او در اسرائیلی‌ها نفوذ کرد اما آرزوی کوچک‌ترین اطلاعاتی از داخل حزب‌الله بر دل آنها ماند.
برای ترور او بسیار تلاش کردند. یک بار در سال 1994 از طریق فردی به نام احمد حلاق با برادر حاج عماد به نام فواد که تاجر بود ارتباط گرفتند و به بهانه کمک اقتصادی به حزب‌الله سعی کردند جلسه‌ای بین حلاق و حاج عماد تشکیل دهند. روزی که قرار بود جلسه در محله صفیر در جنوب بیروت تشکیل شود، حاج رضوان که مشکوک شده بود، بدون اطلاع قبلی به آنجا نرفت و برادرش فواد که به آنجا رفته بود، به همراه جمعی از شهروندان عادی بر اثر بمبگذاری به شهادت رسیدند. چندی بعد عماد انتقام خون‌های بیگناه را گرفت. احمد حلاق را از دایره حفاظتی موساد در جنوب لبنان خارج کرده و به بیروت کشاند و در آنجا حکم اعدامش را اجرا کرد تا اسرائیل ضربه دیگری بخورد.
در جلسه ای که سیدحسن و چندی از فرماندهان حضور داشتند من که او را نمی‌شناختم خواستم عکس دسته جمعی بگیرم، همه را در جای مناسب نشاندم، دوربین را که تنظیم می‌کردم یکی از حضار به بهانه‌های مختلفی همچون تو نمی‌توانی یا خوب بلد نیستی و... دوربین را از من گرفت. آن روز چندین عکس گرفته شد بدون آنکه او حتی در یکی از آنها حضور داشته باشد.
... شهید که شد او را شناختم، آن موقع بود که فهمیدم چرا سازمان سیا سال‌ها دربه‌در دنبال ردی از حاج عماد بود و تنها عکسی از بیست و چند سالگی او داشت.