محسن جندقی: سی‌امین جشنواره فیلم فجر با خوبی‌ها و بدی‌هایش روز گذشته به پایان رسید تا نقدها، تحلیل‌ها و اظهارات درباره نحوه برگزاری این فستیوال 12 روزه آغاز شود. جشنواره سی‌ام با برنامه‌ریزی مثال‌زدنی برگزار شد تا جایی که می‌تواند الگوی بسیار مناسبی برای برگزاری جشنواره‌های آینده باشد. شکی نیست انتشار زمان اکران و نام فیلم‌های جشنواره و برنامه‌ریزی دقیق که کمترین جابه‌جایی‌ها را داشت برای سینمادوستان یک رویا بود اما در «فستیوال سی‌ام» این آرزو به حقیقت تبدیل شد و محمد خزاعی با همین اقدام خوب می‌تواند با سرافرازی گزارش جشنواره را در رسانه‌ها منعکس کند. برگزاری جشنواره در استان‌های مختلف، اطلاع‌رسانی خوب، برگزاری نشست‌های خبری مناسب و تعیین دوباره مرکز همایش‌های برج میلاد به عنوان کاخ جشنواره و سینمای رسانه‌ها و منتقدان از نقاط مثبت برگزاری جشنواره سی‌ام محسوب می‌شود. همچنین در نشست‌های خبری برای نخستین‌بار خبرنگاران به صورت حضوری سوالات خود را مطرح می‌کردند و دیگر از نوشتن سوالات خبری نبود. اینها فقط گوشه‌ای از زحمات شبانه‌روزی مسؤولان بود و قطعا باید از این تلاش‌ها به نحو شایسته‌ای تقدیر شود. با همه این تلاش‌ها و زحمات این سکه روی دیگری هم دارد و مسؤولان با دانستن نقاط ضعف جشنواره می‌توانند سال‌های آینده این فستیوال را بهتر از امسال برگزار کنند. در نوشته پیش‌رو به چند نکته
اشاره شده است:
1- تعیین مرکز همایش‌های برج میلاد به عنوان کاخ جشنواره که از سنوات گذشته آغاز شده اقدام خوبی بود اما امسال بی‌نظمی‌های بسیاری زمان اکران فیلم‌ها مشاهده کردیم. این بی‌نظمی در آخرین روزها به حدی رسید که اهالی هنر و رسانه را کلافه کرد چرا که صندلی برای نشستن و دیدن فیلم‌ها نبود! دبیرخانه برای 500 منتقد و
700 خبرنگار، عکاس و فیلمبردار کارت صادر کرده و با توجه به گنجایش 1500 صندلی سالن اصلی مرکز همایش‌ها این تعداد مناسب به نظر می‌رسد اما حضور افراد بی‌شماری که نه هنرمند بودند و نه خبرنگار و منتقد و رسانه‌ای آنقدر مشهود بود که این جشنواره را با جشنواره فیلم کودکان اشتباه می‌گرفتیم. در روزهای پایانی مدام عبارت «پسربچه‌ای با فلان مشخصات پیدا شده» و «دختربچه‌ای با بهمان مشخصات گم شده» در سالن پخش می‌شد. در اکثر فیلم‌ها خبرنگارانی که برای نشست‌های خبری حضور می‌یافتند، نمی‌توانستند به فیلم بعدی برسند و باید ایستاده یا روی پله‌ها فیلم‌ها را می‌دیدند در حالی که میهمانان گرامی و عزیزتر از جان که گویا به پیک‌نیک آمده‌اند بدون دغدغه فیلم تماشا می‌کردند. قبل از اکران فیلم‌ها صندلی‌های خالی هم صاحب داشتند و کیف‌ها و لباس‌ها، زنبیل‌وار حضور کسی دیگر در چند دقیقه بعد را نوید می‌دادند! شاید مسؤولان جشنواره می‌خواستند با این کار به خبرنگاران بگویند: «دیدید گفتیم باید سینمای شما جدا باشد!» به هر حال مسؤولان جشنواره موفق شدند خبرنگاران و رسانهایها را اذیت کرده و انتقام انتقادها را از آنها بگیرند. نگارنده روزی که رئیس انجمن منتقدان و خبرنگاران بسیار و برخی بازیگران روی زمین نشستند و بچه‌های 5 ساله با مادرانی که خيلي از فیلم‌ها سر درنمی‌آوردند در صندلی‌های راحت مرکز همایش‌ها جلوس فرمودند دل‌آزرده شده و باید برای نگارش این مطلب به وی حق داد. برای تکرار نشدن این بی‌نظمی می‌توان سینمایی تحت عنوان سینمای میهمان‌ها در نظر گرفت یا سالن‌های دیگر برج میلاد را برای این میهمان‌ها که قطعا عزیز هستند آماده کرد، همانطور که غیر از افراد رسانه‌ای کسی حق ورود به سالن نشست‌ها را نداشت. همچنین شماره صندلی هر خبرنگار یا رسانهایها در کارت‌های صادر شده مشخص شود. بی‌نظمی اکران‌ها در روزهای پایانی فریاد همه را درآورد اما هیچ گوش شنوایی نبود.
2- بولتن جشنواره که وظیفه اطلاع‌رسانی در همه سینماها را برعهده داشت امسال به طور محسوسی افت کرده بود. مطالب نه‌چندان مناسب طنز در صفحه پایانی، عدم اطلاع‌رسانی شفاف نشست‌ها، مطالب بی‌کیفیت و سفارشی و عدم رعایت نکات حرفه‌ای در نگارش مطالب تعجب خبرنگاران و اهالی رسانه را دربر داشت. نوشتن لید و توضیحات اولیه، ابتدایی‌ترین اصل یک مصاحبه یا گزارش است اما در کمال تعجب در بولتن جشنواره مشاهده کردیم که از لید خبری نیست و مصاحبه‌ها بدون هیچ توضیحی با سوال آغاز می‌شد و چینش مطالب آنقدر بد بود که گفته‌های عوامل فیلم با مطالب دیگر قابل تشخیص نبود. همچنین نشست‌ها با کمترین کیفیت در بولتن منعکس و حاشیه فراوان آنها در بولتن نادیده گرفته شد، به همین علت برای اطلاع از جزئیات جشنواره مخاطبان باید به دیگر رسانه‌ها مراجعه می‌کردند. همچنین در بولتن مطالب سفارشی به صورت تهوع‌آوری منعکس می‌شد به این ترتیب که مصاحبه یا سخنرانی مسؤولان وزارت ارشاد و جشنواره به صورت یک صفحه‌ای و بدون سوتیتر چاپ می‌شد و مخاطب را پس می‌زد. این مورد را می‌شد با صفحه‌آرایی بهتر و حرفه‌ای‌تر رفع کرد.
3- نشست‌های خبری امسال با نظم خوبی برگزار شد اما تنها نکته منفی تعیین یک منتقد- مجری ثابت برای همه نشست‌ها بود و دیگر منتقدان هم زمان کافی برای ارائه نظرات خود نداشتند. آقای گبرلو به عنوان تنها منتقد- مجری عملکرد مناسبی داشت اما می‌شد با داشتن منتقد- مجری‌های دیگر به نشست‌ها تنوع بیشتری بخشید.
4- متاسفانه در جشنواره امسال هم شاهد تمسخر و دست‌زدن‌ها و ایجاد بی‌نظمی در خلال نمایش فیلم‌ها بودیم. می‌توان گفت موجب به وجود آمدن این بی‌نظمی، مسؤولان جشنواره هستند چرا که برای 2 هزار صندلی بیش از
4 هزار کارت میهمان، خبرنگاری، هنرمندان و... صادر کردند و با توجه به بلند بودن دیوار حاشا کسی این بی‌نظمی‌ها را قبول نمی‌کرد. با همه این نقاط منفی باز هم باید از زحمات مسؤولان تشکر کرد چرا که برگزاری چنین جشنواره‌ای با این وسعت انرژی، تخصص و زمان زیادی می‌طلبد که با توجه به زمان اندک، خزاعی خوب از پس آن برآمد.