رحلت «علامه میرزا ابوالحسن شعرانی» فقیه، مفسر و عارف نامی(1393ق)
میرزا ابوالحسن شعرانی در سال 1320 ق در تهران به دنیا آمد. مقدمات را در مدرسه مروی تهران گذراند. وی مدتی در محضر درس آیت‌الله شیخ عبدالکریم حائری‌یزدی بود، سپس آهنگ نجف نمود و از اساتید آن دیار بهره برد. علامه، علاوه بر مهارت در فقه، اصول، تفسیر، حدیث، فلسفه، ریاضی، عرفان، کلام و... به زبانهای عربی، فرانسه، ترکی، انگلیسی و عبری نیز آشنایى کافی داشت. فاضلان زیادی در محضر او پرورش یافتند که حضرات آیات میرزاهاشم آملی، عبدالله جوادی‌آملی، حسن حسنزادهآملی، و... از آن جملهاند. همچنین از علامه شعرانی آثار قلمی متعددی از جمله تفسیر مَنهَجُالصادقین به جای مانده است. سرانجام، این عالم عامل و دانشمند کم‌نظیر پس از 73 سال زندگی پرافتخار در هفتم شوال 1393 ق جان به جان‌آفرین تسلیم کرد و در جوار حرم حضرت عبدالعظیم حسنی(ع) در خاک آرمید.
آغاز قدرت بلامنازع و دیکتاتوری آدولف هیتلر در آلمان (1934م)
پس از آنکه آدولف هیتلر در سال 1925م حزب نازی را تأسیس کرد، درصدد برآمد تا رفته‌رفته در ارکان قدرت آلمان نفوذ کند و کشور را در اختیار بگیرد. از این رو با به راه انداختن تبلیغات وسیع و دامنهدار ضدکمونیستی و ضدیهودی و سر دادن شعارهای نژادپرستانه، خیل کثیری را در شمار طرفداران خود گرد آورد و طی سالهای 1928 تا 1932م، کرسیهای فراوانی را در پارلمان آلمان به دست گرفت. هیتلر در ادامه کار، خود را نامزد احراز ریاست جمهوری در سال 1932م نمود ولی از هینْدِنْبورگ، رئیس‌جمهور وقت شکست خورد، با این حال در 30 ژانویه 1932م، به صدراعظمی آلمان برگزیده شد. هیتلر با وجود احراز این مقام، هنوز راه درازی برای رسیدن به قدرت مطلقه در پیش داشت. بنابراین با اعمال نفوذ خود توانست اختیارات فوقالعادهای از پارلمان دریافت کند و راه را برای کسب قدرت بیشتر خود هموار کند. مرگ هیندنبورگ، رئیس‌جمهور سالخورده آلمان در روز دوم آگوست 1934م، آخرین مانع را در راه قدرت مطلقه و بلامنازع هیتلر از میان برداشت و هیتلر همان روز، قانونی را به تصویب هیأت دولت و سپس رایْشتاک یا پارلمان آلمان نازی رساند که به موجب آن، وظایف رئیس جمهور و صدراعظم آلمان در یکدیگر ادغام شده و رهبر کشور از آن پس، عنوان پیشوا را داشت. این همان عنوانی بود که هیتلر در مقام رهبری حزب نازی برای خود انتخاب کرده بود. هیتلر برای تثبیت این مقام و عنوان تازه، روز 19 آگوست 1934م یک رفراندوم دیگر ترتیب داد و این بار نیز بیش از 90 درصد رای‌دهندگان، او را به عنوان پیشوای خود انتخاب کردند.
آغاز رسمی جنگ ویتنام با آمریکا در پی وقوع حادثه خلیج تونکن (1964م)
بعد از جنگ دوم جهانی و ناتوانی فرانسه در حفظ سلطه خود در منطقه ویتنام، در جنوب شرق آسیا، آمریکا ابتدا در پوشش اعزام مستشاران نظامی به کمک فرانسه آمد. اما پس از ناتوانی نیروهای آمریکایى و بالا رفتن هزینه حضور غیرمستقیم و بدون نتیجه، در سال 1963م ایالات متحده به صورت آشکار و رسمی قوای خود را وارد ویتنام کرد و هر روز بر تعداد آنها افزود. در چهارم آگوست 1964م، دو ناوشکن آمریکایى که در خلیج تونْکَن در ویتنام شمالی مشغول گشتزنی بودند از سوی قایقهای ویتنامی موسوم به «پی‌تی» مورد حمله قرار گرفتند و هر دو ناوشکن غرق شدند. قایقهای ویتنام سپس پایگاههای آمریکا در اطراف این منطقه را با توپهای خود مورد هدف قرار دادند. این حمله آنچنان به کارایى نیروهای نظامی و حیثیت بینالمللی آمریکا ضربه وارد ساخت که 3 روز بعد در 7 اوت 1964م، کنگره آمریکا به رئیس‌جمهور این کشور اجازه داد تا برای دفع هر نوع حمله و خطر نسبت به نیروهای آمریکایى دست به هر اقدامی بزند. وارد شدن نیروهای فراوان آمریکایى به منطقه ویتنام نیز در راستای اجرای این قانون صورت گرفت. آنگونه که اسناد محرمانه وزارت دفاع آمریکا، پنتاگون، نشان میدهد و در ژوئن سال 1971م توسط روزنامههای عمده انتشار یافت، سوءاستفاده از حادثه خلیج تونکن باعث شد یک توطئه سازمان‌یافته برای توسعه جنگ علیه مردم ویتنام و به منظور سرنگون ساختن دولت ویتنام شمالی شکل گیرد.