یک پایان هفته برای لذت بردن. به اتفاقات پامپلونا، هت‌تریک به یادماندنی کریستیانو، طلسم مسی و... سرمای سیبری لبخند زدم. گرما و نشاط رئال‌مادرید تا مدت‌ها می‌تواند وجدآور باشد. اگر پس از خاطره ناخوشایند ال‌کلاسیکوی 10 دسامبر، کسی ادعا می‌کرد در ماه فوریه فاصله با بارسا به 10 امتیاز می‌رسد، مطمئنا از او تست اعتیاد یا الکل گرفته می‌شد اما رئال‌مادرید همین است، مورینیو هم همین‌طور. هر دو کاراکتری رام‌نشدنی دارند که غرور از گوش‌هایشان بیرون می‌زند و روحیه‌ای به مانند نیروهای ویژه دارند تا کلمه «تسلیم» از دایره واژگانشان حذف شود. تصویر غم‌آلود پیکه، پویول و مسی در ناواره با حلقه خوشحالی پس از گل سوم کریستیانو با یک حرکت زیبا که به معنی گل شماره 4000 تاریخ رئال در برنابئو بود، قابل مقایسه نیست. این آغوش جمعی، نمادی از صدرنشین و قهرمان آینده لالیگاست. این به معنی غرور نیست بلکه فوق‌العاده بودن است. حس سرخوشی از یک ترکیب فوق‌العاده، یک مربی شگفت‌انگیز (با نگاهی به رکوردهایش مشخص می‌شود به سختی می‌توان کسی را پیدا کرد که از او بهتر باشد) و هوادارانی که به قدری شجاع هستند که سرمای سهمگین هم اثری روی‌شان نمی‌گذارد، به دنبال یک برد جدید هستند و فریاد «قهرمان، قهرمان، اوئه، اوئه، اوئه» سر می‌دهند.
توپ طلا؟
عملکرد ستاره رئال شایسته ضبط شدن به صورت سه‌بعدی است تا توانایی‌های بی‌بدیلش در «نشنال جئوگرافیک» مورد بررسی قرار گیرد. 3 گلش کاملا رضایتبخش و خوشحال‌کننده بود. یکی پنالتی (مانوا کاملا ترسیده بود)، دیگری ضربه سر (به یاد سانتیانایی که به جایگاه ویژه آمده بود) و یک شوت فوق‌العاده برای ادای دین به روبرتو کارلوس اسطوره‌ای که اين هفته با حضورش، شب برنابئو را منور کرد.
بهترین دفاع چپ تاریخ
حرکت خوب فلورنتینو در تمجید از اسطوره برزیلی در چمن برنابئو، عادلانه و ضروری بود. 5سال پیش، او در یک شب به یادماندنی پس از قهرمانی لالیگا، تیم را ترک کرد؛ پس از برد سخت برابر مایورکا در روز آخر. روبرتو کارلوس با خاطره بدی از تیم رفت و حالا در برنابئو به یاد ایام قدیم در حالی که تندیس ویژه را دریافت می‌کرد، نامش صدا زده شد. فوتبال در اینجا به یادگار می‌ماند و هیچگاه بهترین دفاع چپی که تاکنون دیده شده را فراموش نخواهد کرد. به هر حال دیده شد که روبرتو چطور با هواداران گرم گرفت. با هر دو دستان رو به بالا. 10 انگشت، 10 امتیاز!
لوانته خوب
باید کلاه‌ها را به احترام تیم خوان ایگناسیو مارتینز برداشت. در ابتدا پیش افتادند و زمانی که 10 نفره بودند هم حتی گل زدند و هیچگاه چهره جنگنده خود را از دست ندادند. آنها با وجود این شکست همچنان در رتبه سهمیه چمپیونزلیگ هستند. یک تیم دوست‌داشتنی.
فینال بی‌فینال
هواداران در طول شب سرد پایتخت، خواسته‌شان را اعلام کردند. در جایگاه جنوبی بنری با این مضمون به چشم می‌خورد: «فینال کوپا در اینجا برگزار نمی‌شود». باقی سکوها هم کاملا از این قضیه حمایت می‌کردند. فدراسیون باید صدای مردم را بشنود. فراموش نکرده‌ایم که بارسا اجازه نداد فینال کوپا در سال2004 برابر ساراگوسا در نوکمپ برگزار شود.
قهرمان
این سرخوشی و نشان دادن 2 دست به علامت فاصله 10 امتیازی، یک هفته جادویی را می‌سازد. یکی می‌گفت: «در کاتالونیا، هوا سردتر شده و بارسلونا اکنون 10- درجه است». زندگی سفید و زیباست.