سينا تيماجي:
برای شناخت یک تیم لازم نیست از خصوصیات فردی تک‌تک بازیکنان مطلع باشیم. آشنایی با تفکرات سرمربی تيم، ما را به خواسته‌مان می‌رساند. شناخت‌مان از برانکو کم نیست. به لحاظ اخلاقی یک جنتلمن واقعی بود و به لحاظ آماری موفق‌ترین سرمربی تاریخ تیم ملی؛ با بیشترین حضور، طبیعتا بیشترین برد و کارنامه‌ای درخشان در تورنمنت‌های بزرگ و رساندن ایران به جام‌جهانی. اما شاید این همه ماجرا نباشد. برانکو تیمش را در یک فضای «گلخانه‌ای» و با 14بازیکن رشد داد. برپایی همین جو بی‌اعتمادي نسبت به پدیده‌های لیگ و پافشاری به استفاده از نفراتی خاص، سبب بروز مشکلات عدیده‌ای از قبیل فقدان یک سانترفوروارد شش‌دانگ بعد از علی دایی یا دفاع چپ تخصصی در سال‌های آتی فوتبال کشور شد. از این که بگذریم، تیم برانکو به لحاظ جنس بازی هم با انتقاداتی روبه‌رو بود. نشانه‌های یک فوتبال مدرن با کارهای تاکتیکی منسجم به‌ندرت در تیم ملی دیده می‌شد. تیم بشدت وامدار افسونگری‌های کریمی و ارسال‌های بی‌نقص مهدوی‌کیا بود و ضربات شروع مجدد اصلی‌ترین راه به گل رسیدنش! لذا مشخص نیست اگر برانکو مثل جانشینانش به دوره رکود ستاره‌ها در فوتبال ایران می‌خورد چه نتایجی می‌گرفت. تیم ملی در آن دوران رو به یک فوتبال «اقتصادی» آورده بود و در چهره برانکو بیشتر محافظه‌کاری دیده می‌شد تا شجاعت و قدرت ریسک‌پذیری. دقیقا به همین دلایل بود که خیلی‌ها بعد از راهیابی ایران به جام‌جهانی هم معتقد به برکناری برانکو و آوردن فردی مثل دنیزلی که فوتبال تماشاگرپسندی در پرسپولیس ارائه می‌داد، بودند تا نتیجه بهتری در آلمان حاصل شود... . همه این اتهامات، کم و بیش به مظلومی هم وارد است. پرویزخان به آن اندازه‌ای که تصور می‌کند، محبوب نیست! این کمبود محبوبیت برای فردی که در داربی‌ها به لقب عظیم(!) «چوبله» نایل آمد تنها یک علت می‌تواند داشته باشد و آن اجرای نه‌چندان دلپذیر تیمش است. اجرایی که اجازه پر شدن استادیوم را نمی‌دهد. این همان حلقه مفقوده‌ای است که پرویز بعد از نخستین اعتراض تماشاگران در شکست خانگی مقابل مس متوجهش نمی‌شود و با بیان «خط» گرفتن عده‌ای از یک فرد پرافتخار بخصوص، به بیراهه می‌رود! واقعیت این است که در ایران هم مثل برزیل، فوتبال تماشاگرپسند به کسب نتیجه ارجحیت دارد. اگر زیبا بازی کنی تماشاگر با تيمت راه می‌آید و به تو فرصت می‌دهد، در غیر این صورت همواره روی لبه تیغ قدم می‌زنی و با نخستین شکست به چالش می‌افتی!
آنچه از تیم برانکو در فینال جام پادشاهی عربستان مقابل الهلال دیده شد دلهره‌آور بود. رگه‌هایی از تغییر نگرش و پیشرفت تاکتیکی در برانکو به چشم می‌خورد. سرعت تیمی و بازی هماهنگ الاتفاق نه‌تنها با استقلال که با فوتبال ایران قابل قیاس نبود. استقلال در مقابل ذوب‌آهن بویژه در نیمه دوم امیدوارکننده ظاهر شد اما شاید تکرار همین میزان درخشش هم برای حذف الاتفاق کافی نباشد! برای گذر از سد اعراب نیاز به یک بازی فداکارانه داریم. آبی‌ها باید به‌گونه‌ای بازی کنند که بعد از سوت پایان، نای راه رفتن هم نداشته باشند.