تجلیل شدنت در برنابئو چطور بود؟
روز مهمی در زندگی من بود. متفاوت بود، چرا که همیشه برای بازی کردن به این استادیوم می‌رفتم و این بار یک تجلیل بزرگ از سوی فلورنتینو پرس و هواداران از من صورت گرفت. از رفتار بازیکنان و دوستانم هم خوشحال شدم؛ کندو، مانولین، خورخه و... یک روز مهم برای من بود.
چه حسی داشت که کل استادیوم نامت را صدا بزنند؟
در اینجا مدافعان بزرگی نظیر کاماچو بازی کرده‌اند. در طول سال‌هایی که پیراهن رئال‌مادرید را پوشیدم، سعی کردم هواداران را سرگرم کنم و بیشترین جام ممکن را کسب کنم. دوران خوشی با رونالدو، رائول، بکام، زیدان، کارمبو، ماکله‌له، ایلگنر، سیدورف و... داشتیم. با چنین بازیکنانی بازی کردن آسان بود. وقتی محبت هواداران را مشاهده می‌کنم می‌فهمم که علتش آن دوران بوده است. ما لحظات خوشی در برنابئو داشتیم. هر بار که پیراهن رئال‌مادرید را می‌پوشیدم، می‌دانستم دست به کار خوبی خواهم زد. گاهی به مشکل می‌خوردم، مثل برخی ال‌کلاسیکوها برابر بارسلونا اما در 11 سال، دوران خوشی در رئال‌مادرید داشتم و فکر می‌کنم بیشتر، هواداران را خوشحال کردم تا ناراحت.
اینکه کل جمعیت، ایستاده تشویقت کردند
تحسین برانگیز بود اما روابط‌ات با بازیکنان رئال هم همین‌طور...
من صبحش به زمین تمرین رئال رفتم و هر کسی مرا می‌دید می‌گفت: «اینجاست. بازیکنی که سال‌ها بازی کرده و جام‌های زیادی برده است.» در طول دوران فوتبالم، همیشه با خوشبختی و طراوت فوتبال بازی کرده‌ام. همیشه محبت‌های زیادی به من
شده است.
رئال‌مادرید همیشه در کل دنیا نمادی برای همگان بوده است. از قدیم درباره جنجال میان بازیکنان یا بازیکن با مربی گفته می‌شد اما معمولا چنین چیزی وجود نداشته است. رئال‌مادرید همیشه یک خانواده بوده است. حتی امروز که از کریستیانو صحبت می‌کنیم می‌بینیم که کاملا فرق کرده است. این باشگاه مثل باشگاه‌های دیگر نیست که فقط از یک یا 2 بازیکن صحبت می‌شود. اینجا بازیکنان، مدیر و هواداران، یک خانواده در کل جهان هستند. پس فکر می‌کنم رئال‌مادرید چه ببرد، چه ببازد، در دنیا
بهترین است.
وقتی در رئال‌مادرید بودی هم این شرایط را درک می‌‌کردی؟
شاید پس از آنکه بیرون بروی بهتر بتوانی درکش کنی. در ترکیه که بودم، رئال‌مادرید را طور دیگری می‌دیدم. همه از این باشگاه تمجید می‌کردند. وقتی با آن قرارداد داری، زندگی سخت و پر‌فشاری داری اما وقتی بیرون می‌روی، هیجانات و نا‌امیدی‌ها را با هواداران دیگر سهیم می‌شوی. مقابل تلویزیون ممکن است خیلی اذیت بشوی. من با زیدان و بکام بازی می‌کردم و به رونی(رونالدو) و رائول پاس گل می‌دادیم. من حالا با اینکه هنوز یک بازیکن فعال هستم، یک هوادار پر‌و‌پا قرص این تیم هستم. رئال‌مادرید را حالا بیشتر حس می‌کنم. وقتی توپ روی پای بنزما می‌افتد فریاد می‌زنم «شوت کن» یا همین طور «کاسیاس، بگیرش.» وقتی فقط یک هوادار باشی، عظمت باشگاه را از بیرون خیلی بیشتر درک می‌کنی.
همیشه می‌خواستی یک بازیکن شوی؟
همیشه! وقتی به چیزی فکر نکنی، نمی‌توانی به آن دست پیدا کنی. البته شانس و توانایی‌ها در آن دخیل هستند. مادرم همیشه به من پند و اندرز می‌داد. از 18 سالگی فوتبال را شروع کردم و وقتی در یونیائو سائو ژوائو بودم، با خود می‌گفتم که رویایم به حقیقت پیوست و پیراهن یک تیم دسته اولی را پوشیدم. با خود فکر کردم: «خدایا، مرا به یک تیم بزرگ پایتخت ببر». ناگهان پالمیراس به میان آمد که بازیکنان واقعا خوبی داشت. پس از 2 سال و نیم حضور در این تیم، اینترمیلان موراتی سراغم آمد. کاپلو سپس مشکلاتی پیدا کرد و از لورنزو سانز خواست مرا بخرد. از آنجا ماجرای من شروع شد. پیشرفت حرفه‌ای و شخصیتی خود را در رئال‌مادرید داشتم. برای اینکه به چیزی برسی، همیشه باید در رویاهایت به آن فکر کنی.
چه تصویری از اسطوره‌هایت در ذهن داشتی؟
من و پدرم سانتوسی بودیم. در بچگی همیشه عکس پله و بازیکنان سانتوس را نگه می‌داشتیم.
از روز اولت در رئال‌مادرید چه به یاد داری؟
یادم است که موهایم بلند‌تر بود. به سیبلس هم سر زدم. عکس‌هایم را هنوز دارم. با یک پیراهن رنگی. هر بار آن عکس‌ها را می‌بینم، نمی‌توانم باورش کنم.
حالا کاسیاس و راموس کاپیتان‌های تیم هستند. کاپیتانی رئال‌مادرید مشکل است؟
هیچ چیزي مشکل نيست. هر بازیکنی کاپیتان رئال‌مادرید شود باید به آن افتخار کند باید در زمانی که اوضاع خراب است، مسؤولیت را بپذیری و در زمان بردن جام‌ها، بیشتر نفوذ کنی. برای من آسان و جالب بود. برای یک بازیکن، در باشگاهی نظیر رئال‌مادرید، بالاترین حد کاپیتانی است. هم فشار ایجاد می‌کند و هم غرور.
زیدان گفت که هیچگاه گل معروف بمب‌گونه تو را فراموش نمی‌کند. درباره‌اش گفته بود: «دیدم که به توپ ضربه می‌زند. ناگهان دیدم گل شد، نمی‌فهمیده‌ام که چه دیده‌ام».
نظری ندارم. مردم درباره آن گل از من می‌پرسند که چطور آن قدر خوب به توپ ضربه زدم. نمی‌توان توضیح داد. مردم از خود می‌پرسند: «آن را دیده‌اید.» تایید می‌کنند و من به آنها می‌گویم: «خب، دیگر نخواهید دید».
کاسیاس همیشه نهمین قهرمانی در اروپا را به یاد دارد که در رختکن گریه می‌کرد و تو نزدش رفتی. یادت هست؟
هر چیزی حسی دارد. می‌خواستم به ایکر دلداری بدهم. پس از آن توپ‌هایی که گرفت نباید گریه می‌کرد. می‌خواستم که او مثل ما جام را بالای سر ببرد، لذت ببرد، شادی کند و... من هم در برخی بازی‌های بزرگی که جام‌ها را می‌بردم شرایط مشابهی داشتم. در این لحظات، ممکن است از خوشحالی اشک بریزی و او را هم پس از بازی خیلی در‌هم دیدم. به او گفتم: «ما یک جام بزرگ را برای باشگاه بردیم، با بقیه از آن لذت ببر».
بهترین روز روبرتو کارلوس در رئال‌مادرید کی بود؟
همه! از زمان حضور در سیوداد دپورتیوو نزدیک لاپاز گرفته تا والدبباس. سفر‌ها در اسپانیا، خارج آن، پیش فصل‌ها در چین، ژاپن و... هر روز با فوتبال زندگی کردم که برایم خیلی مهم بود.
می‌توانی تصور کنی که در این رئال‌مادرید
بازی کنی؟
گاهی زمانی که از تلویزیون بازی‌ها را می‌بینم، تعجب می‌کنم که چرا من در آنجا نیستم تا پاس‌های بلند را بگیرم. دوست دارم پاس‌های بلند دریافت کنم، مثل کاری که با بکام از این جناح به آن جناح می‌کردیم. حالا این پاس‌ها را چابی آلونسو می‌دهد. چرا به کریستیانو پاس ندهم یا برای بنزما سانتر نکنم که گل شود؟ با راموس لذت ببرم. با خدیرا، اوزیل، کاکا، مارسلو و... لذت ببرم. صدها فکر به ذهنم می‌آید.
کریستیانو با آن گلی که زد انگار می‌خواست یاد تو را گرامی بدارد.
فکر می‌کنم یک اتفاق خاص بود. در رختکن با او صحبت کردم. بازیکنان زیادی در دنیا نیستند که بتوانند مثل او ضربه بزنند. او درباره گلش توضیح داد و من کاملا فهمیدم. بکام هم با قدرت خاص و سبک خاصی ضربه می‌زد. کریستیانو هم یک پدیده است.
در والدبباس، یکی از نخستین نفراتی که از تو استقبال کرد، مورینیو بود...
من مربیانی نظیر کاپلو و دل بوسکه داشته‌ام اما وقتی در عرصه باشگاهی درباره بهترین مربی جهان از من پرسیده شود، فکر می‌کنم که مورینیو ید طولایی داشته باشد. هر بازیکنی می‌خواهد مورینیو مربی‌اش باشد. با او 2، 3 سال پیش که در چلسی بود صحبت کردم و دیدم شخصیت فوق‌العاده‌ای دارد. حالا او را رو‌در‌رو شناختم.
دوست داشتی در مقطعی از فوتبالت، مربی تو می‌شد؟
دوست داشتم مربی باشگاهی باشد که در آن کار می‌کنم. او یک حرفه‌ای به تمام معناست. سبک و مسؤولیت‌پذیری خاص خود را دارد. این برای یک بازیکن، عالی است. وقتی که ال‌کلاسیکو را باخت، خودش در مقابل همه چیز ایستاد و نگذاشت بازیکنانش مورد فشار قرار گیرند. بسیاری از رفتارش انتقاد می‌کنند اما کمتر مربی‌ای در انجامش تواناست.
روبرتو کارلوس، رئـال‌مـادرید این فصل را
چطور می‌بیند؟
خوب. قهرمان واقعی کوپاست و در لالیگا خوب کار کرده است. در اروپا هم شایستگی حضور در نیمه‌نهایی، فینال و قهرمانی را دارد. در لالیگا 10 امتیاز جلو است و در چمپیونزلیگ با زسکا بازی دارد. بازی برگشت هم در خانه است و فکر نمی‌کنم مشکلی برای صعود وجود داشته باشد.
فکر می‌کنی بازی با زسکا چطور باشد؟
زسکا بازیکن بزرگی نظیر وگنر لاو را از دست داد که زوج دومبیایی بود که سرعت و تکنیک زیادی دارد. بازی مسکو مشکل‌تر خواهد بود. استادیوم پر خواهد بود اما با توجه به اینکه بازی برگشت در خانه است، مشکلی نیست.
باید برای سرمای مسکو آماده شد.
فکر می‌کنم مادرید سرد‌تر است. وزش باد متفاوت است. وقتی که در دمای 19 تا 24 درجه زیر صفر باشی، آن طور که فکر می‌کنی سرد نیست. در کی‌یف با دمای 11- درجه بوده‌ام که دمای سردی به نظر می‌رسد اما آن طور که می‌گویند نیست. چمن مصنوعی مشکل‌ساز‌تر است. درباره سرما نگرانی خاصی وجود ندارد.