آرسن ونگر به روزهای ملال‌آورش در آرسنال رسیده است و خیلی‌ها فکر می‌کنند که پروفسور فرانسوی می‌تواند پا جای پای فرگی بگذارد! اما آیا واقعا این 2 کاراکتر با هم قابل قیاس هستند؟
بحث و جدال همیشه بین هواداران ونگر و فرگوسن بوده و خواهد بود. شاعر یا سرباز؟ هنرمند یا جنگجو؟ فرگوسن رادیکال‌تر است و با قطعیت حرف می‌زند و نظر می‌دهد. الگوی سر‌الکس الگویی کارگری است و تنها راه موفقیت را کار و تلاش مداوم می‌داند. فیلم محبوب فرگوسن «دره من چه سرسبز بود» اثر جان فورد است که شمایی کامل از یک خانواده کارگر معدن در ولز را به نمایش می‌گذارد و جزئی‌ترین سنت‌های زندگی کارگری را به زیباترین فرم ممکن نشان می‌دهد. ونگر اما فلینی و فاسبیندر را می‌پسندد، از دادن حکم قطعی پرهیز می‌کند و هنر را غایت زندگی می‌داند: «هر چیزی در زندگی می‌تواند هنر باشد. هر کاری که درست انجام شود هنر است. وقتی اثر یک نویسنده بزرگ را می‌خوانی انگار سفری در ژرفای وجود انسان آغاز کردهای و رازی درباره زندگی کشف می‌کنی». تقابل سینمای هنری ایتالیا و آلمان با سینمای کلاسیک هالیوود خود بیانگر تفاوت‌های ساختاری و بنیادین 2 کاراکتر تاثیرگذار فوتبال جهان است. این تفاوت در اسکاتلندی و فرانسوی بودن هم متبلور می‌شود و ریشه در تجربیات کودکی و نوجوانی هم دارد. آرسن نوجوان هرگز مجبور نبود « فقط» کاری را انجام دهد، پس تمرکز روی زیبا انجام دادن داشت اما برای الکس نوجوان مساله بنیادین زیستن از چطور زیستن پیشی می‌گرفت. همین کودکی‌های جدا بود که یکی را شاعر و یکی را سرباز کرد. سر الکس از اعتمادی که کارگران به هم داشتند و مفهوم خانواده که اصلی‌ترین دغدغه پدر بود حرف می‌زند و ونگر از ژان پل سارتر که اعتقاد دارد بار هر عصری بر دوش یک شاعر است؛ زندگی در ابعاد جزئی روزمره‌اش خیلی مهم است. جدا از همه این تفاوت‌ها ونگر و فرگوسن فصل مشترک انکارناپذیری هم با هم دارند و همین فصل مشترک است که سال‌ها از آنها رقیبانی جذاب برای همدیگر ساخته؛ فوتبال و تنها و تنها فوتبال. این فصل مشترک مربیان من یو و آرسنال است. وقتی ونگر در این‌باره حرف می‌زند فرگوسن کاملا با او موافق است: «هرکاری که ممکن است باید برای تیم انجام داد. وقتی مربی هستی باید مثل یک بازیکن زندگی کنی. در این حرفه حتی وقت نداری یک شب را به تفریح و استراحت بپردازی چون تمرکزت از دست می‌رود». این ایده ترسناک به نظر می‌رسد اما «وقف مطلق» راز موفقیت همه بزرگان تاریخ است و ونگر سال‌ها پیش تبعاتش را به جان خرید و قدم در راهی گذاشت که بازگشتی در آن نیست: «برای رسیدن به هر هدف و عشقی باید بهایی پرداخت. من به بازیکنانم می‌گویم وقتی گرسنه می‌شوید بخشی از بدن شما احساس گرسنگی می‌کند و بعد چیزی می‌خورید تا زندگی کنید اما وقتی گرسنه موفقیت و افتخار هستید کل وجودتان معطوف به آن می‌شود؛ یعنی زندگی می‌کنید تا به افتخار برسید. شنبه شب‌ها این همه وجود شماست که فریاد می‌زند برویم و بازی را ببریم. این هسته زندگی است». حرف‌های ونگر باز هم شاعرانه می‌شود و جان کیتس (با بازی رابین ویلیامز) در فیلم «محفل شاعران مرده» (اثر پیتر وی یر) را به یاد می‌آورد. کیتس در فصل فوق‌العاده به شاگردانش می‌گوید: «بچه‌ها! پزشکی، مهندسی، صنعت و پدیده‌های دیگر برای آن است که به واسطه‌شان زندگی کنیم اما ادبیات و شعر چیزی است که برایش زندگی می‌کنیم».