از اختلاف میان اصولگرایان، منهای دشمن اصلکاری، 2 کس بیش از همه مسرورند، پنهان هم نمی‌کنند! یکی این سوی میز مناظره و دیگری آن سوی میز مناظره! این سوی میز، هر چند شروع دولتمردی‌اش را از همان پست شهرداری، مدیون اصولگرایان است، کتمان نمی‌کند که اصلا خودش را اصولگرا نمی‌داند اما آن سوی میز، رئیس خاندان اشراف، بارها و بارها پیغام داده که دوست دارد حوادث طوری رقم بخورد که اصلا نامی از اصولگرایی باقی نماند! یعنی همان بلایی که بر سر اصلاح‌طلبی رفت، کلاه قشنگی شود بر سر کلیت جریان اصولگرایی! عجبا که همگان، آن یک بار مناظره را به خاطر دارند اما چشم بسته‌اند بر این همه اتحاد، آن هم از سوی هر دو سوی میز مناظره! اما خوش گفته‌اند اهل حکمت که «رهرو آن نیست كه‌گه تند و گهی خسته رود/ رهرو آن است که آهسته و پیوسته رود». مراقب نباشیم، ما همه بسان این سوی و آن سوی میز مناظره‌ایم!!
روزگاری بود در همین دیار که مجمع روحانیون مبارز، «مبارز» حساب نمی‌کرد جامعه روحانیت مبارز را. آن روزها مهدی کروبی، اسلام مهدوی‌کنی را آمریکایی، اشرافی ، غیرمبارز و... می‌خواند اما این روزها بهتر می‌توان درباره مصداق اسلام آمریکایی و اشرافی و مرفهین بی‌درد، نظر داد و از تماشای سران فتنه در آغوش نظام سلطه و ارتجاع عرب، پندها گرفت از تاریخ. مهدوی‌کنی، رهرو آهسته و پیوسته‌ای بود که خیلی ادعا نداشت، هرچند رجلی بود و به قول طعنه‌زنندگانش، «انا رجل» اما شاید متاثر از همین آهستگی و پیوستگی بود که مهدوی کنی، آن هم در سن پیری و اوج رجلیت(!) کار کارستانی کرد برای انقلاب اسلامی، کاری که از پس هزار جوان آتشین‌مزاج مثل من بر‌نمی‌آید. آری! تاریخ باید قضاوت کند که چه کرد مهدوی‌کنی، آن روز که سخت و غیرممکن می‌نمود پایین کشیدن بعضی‌ها از تخت خبرگان ملت. کمکی که اینجا، مهدوی‌کنی به انقلاب اسلامی، ملت و اهل ولا کرد، اگرچه فهمش از عقل زمان حال، عاجز است اما متاثر از هیچ نبود، الا آهستگی و پیوستگی. با این همه جناب مهدوی‌کنی، هنوز هم آهسته و پیوسته است. ژست فتح‌الفتوحی نمی‌گیرد و تند نمی‌رود.
حتی به دلایل کاملا منطقی، احترام سابقه آقای هاشمی را نگه می‌دارد، بر شعاع دایره اصولگرایی اضافه می‌کند، دعوت به اخلاق و وحدت می‌کند، حتی تو را گله می‌کند که چرا فلانی و بهمانی در لیست جبهه متحد اصولگرایان حضور ندارند و البته با اينكه در صدر نشسته است نظرش را تحميل نمي‌كند! در مذمت افراط و تفریط، چه بسیارند مصادیق. همان گل سرسبد دولت اصلاحات، که علی‌الدوام، دم از دموکراسی می‌زد، دست آخر رفت و جیره و مواجب گرفت از دیکتاتور آل سعود! اما اصلاحات و جریان اصلاح‌طلبی، بیخ ریش صاحبش که موضوع ما نیست. ما نگران داشته خودمان، مال خودمان، موضوع خودمانیم. چیست مانیفست اصولگرایی این روزها؟! و چه باید باشد؟! تا به این مانیفست برسیم، نکته‌هاست:
یک:
اگر روزگار فتنه 88 مصداق بی‌بصیرتی، هم‌صدایی با مردود فتنه یا حتی ساکت فتنه بود، امروز، مصداق بی‌بصیرتی، ندیدن این پیچ مهم تاریخ است و ندیدن دشمن اصلکاری و پررنگ کردن خط‌کشی‌های داخلی، حتی با اصولگرایانی است که به هر دلیل، برایشان نقد داریم. گمانم «مردود پیچ مهم تاریخ» شدن، هیچ کم از مردود شدن در فتن رنگارنگ زمانه نداشته باشد.
دو:
«وحدت» امتیاز دادن به ساکتین فتنه نیست بلکه در شرایط امروز، امتیاز گرفتن از دشمن اصلکاری است. اگر همه می‌دانند ماجرای فتنه را و همه مردود و ساکت و عمار و حق و باطل را می‌شناسند، «نبش قبر دیروز»، گمان نکنم کمک به ولی فقیه باشد. همان ولی فقیه که اتفاقا «آفت بصیرت» را هیچ چیز ندانستند الا غرور و خودبزرگ‌بینی. شاید الا خط‌کش گذاشتن میان یکدیگر که من بودم 9 دی را آفریدم! من بودم که فتنه را جمع کردم! من بودم و همین چندتایی که دور و برم هستند!
سه:
اینکه عده‌ای از وحدت، قصد شومی دارند، چه ربطی دارد به دعوت به وحدت عقلای قوم اصولگرایی؟! آیا این عقلا هم مردود چیزی هستند؟! آیا شأن گروه ما از شأن کلیت جریان اصولگرایی بزرگ‌تر است؟! یا حتی از خود انقلاب اسلامی؟! آیا دیروز که با هم بودیم، نمی‌توانستیم و نشد که همدیگر را مثلا در خلال فتنه 88 نقد تند و تیز کنیم؟! پس چرا خط‌کش را به جای اعمال قابل نقدمان، گذاشته‌ایم بین خودمان؟! آیا انحرافی‌ها و فتنه‌گران و همه و همه را می‌توانیم به سادگی ازشان عبور کنیم، الا جماعتی از خودهای‌مان را؟! با این روند، از کجا معلوم، فردای روزگار، به صرافت تنگ کردن همین گروه خودمان نیفتیم؟!
چهار:
بخواهیم با واژه‌ها بازی کنیم، چیزی که زیاد است، مردود فلان جا شدن است! مردود فتنه اگر بد است، مردود انحراف شدن
هم بد است. مردود دوم خرداد76 هم بد است. مردود وحدت شدن هم بد است. ایضاً مردود خدمت و مردود تواضع و مردود بصیرت و مردود پیچ تاریخ! این وسط و با این همه مردود، چه می‌ماند از پیکر اصولگرایی؟! چطور است که بنی‌آدم می‌توانند اعضای یک پیکر باشند اما چهار تا گروه اصولگرا نمی‌توانند؟! بحث دفاع از ولایت است یا حب و بغض و منیت؟! و آیا هر کس، بر ما نقدی روا کرد، لزوماً آدم آن طرف است؟! چرا این همه «این سو و آن سوی میزی» فکر می‌کنیم؟! چرا تا این حد، اخلاق احمدی‌نژادی پیدا کرده‌ایم؟! با من اگر نیستی، پس با هاشمی بستی!! و با من اگر نیستی، پس با «متحد» بستی!!من نمی‌دانم با چه کسی بسته‌ام اما خوب می‌دانم جریان اصولگرایی اگر نباشد، نه متحدی می‌ماند و نه پایداری و نه هیچ گروه اصولگرای دیگری. سفره و ظرف از غذا مهم‌تر است. این را نیز خوب می‌دانم که دود دعوای «یت» و «یون» در عصر ماضی، از همه بیشتر توی چشم رزمندگانی می‌رفت که در خط مقدم جبهه‌های نبرد، مانده بودند با بعثی‌ها بجنگند، یا جنگ چپ و راست را تحمل کنند!! آقایان من کوچک‌ترین افسر جنگ نرم خامنه‌ای‌ام. اگر کمتر سر و کله هم بپرید، به ما بچه بسیجی‌ها رحم کرده‌اید تا بلکه بتوانیم با دشمن اصلکاری، با فراغ بال بجنگیم. بسته است دعوای شما، دست و پای ما را . دعوای شما دارد روی مخ همه ما راه می‌رود. خجالت از ما نمی‌کشید، از خون شهدا شرم کنید! راستی! حواسم را به دعوایتان پرت کردید، نزدیک بود یادم برود بنویسم که مانیفست اصولگرایی فقط یک کلمه است: «خدمت»! که حتی ولایت فقیه هم از ما، همین «خدمت» را می‌خواهد. کاش به عنوان تبلیغ هر اصولگرایی خدمات خودش را روی میز بگذارد. بیاییم خودمان خراب نکنیم کارنامه خودمان را که بعد از 12 اسفند، انتخابات ریاست‌جمهوری است. آن روز هستند جماعتی که دعوای امروز ما را روی میز بگذارند و به طعنه بگویند: شما به اعتراف خودتان فقط مردود بوده‌اید! مردود فتنه، مردود انحراف، مردود وحدت، مردود خدمت، مردود پیچ تاریخ و البته مردود اصولگرایی! مگر اینکه نگذاریم تاریخ، گوش ما را بگیرد و الا آن روز، مثل روز، جلوی چشم من است... .