واکاوی تحولات سیاسی خاورمیانه در چند دهه اخیر به وضوح نشان می‌دهد که طرح‌ها و برنامه‌های غرب در این منطقه حساس- که استراتژیست‌های غربی و شرقی به درستی آن را قلب جهان نامیده‌‌اند- همواره یک رکن اساسی داشته است: عربستان‌سعودی.
آل‌سعود به واسطه ثروت سرشار نفتی و تفکر ضد‌اسلامی و ضدشیعی وهابیت در نگاه دشمنان اسلام ابزار مناسب و اسب راهواری بودهاند تا به وسیله آن امت اسلامی از یافتن مسیر عزت و خودباوری در جهت مقابله با مطامع آنان، بازداشته شود. اگر تنها حوادث 5 سال اخیر منطقه را از نظر بگذرانیم نقش تخریبی آل‌سعود در حرکات جبهه مقاومت و نیز بویژه در یک سال اخیر در تحولات بیداری اسلامی به روشنی قابل تشخیص است. حکومت جنایتکار آل‌سعود که هم‌اکنون نیز به صورت مستقیم دستش به خون شیعیان مظلوم عربستان و بحرین آلوده است، همواره با مومنان با خشونت و بی‌رحم رفتار کرده و بالعکس در برابر دشمنان اسلام نهایت ذلت و فرمانبری را به نمایش گذاشته است. همین مساله بررسی دقیق ویژگی‌های خاندان حاکم بر عربستان را لازم می‌دارد که در زیر اجمالا به آن اشاره می‌کنیم:
1- حمایت و تقویت تروریسم:
عربستان‌سعودی برخلاف مشی همیشگی‌اش در دشمنی با جنبش‌های مقاومت علیه اشغالگران در کشورهای اسلامی، همواره حامی حرکات و گروهک‌های تروریستی واپسگرا بوده است. تروریست‌های تکفیری سال‌هاست با کمک‌های مالی و لجستیکی آل‌سعود عراق را ناامن کردهاند. گروه‌های ضدشیعی در پاکستان که از کشتن شیعیان نیز ابایی ندارند علاوه بر تغذیه فکری از سوی حکومت عربستان با حمایت این کشور در افغانستان نیز فعالند که گروهک طالبان نیز زاییده همین بسترسازی عربستان است و پس از تسلط بر افغانستان به سرعت از سوی این کشور به رسمیت شناخته شد. جالب اینکه همین گروه‌های تروریستی همواره بهانه لشکرکشی و دخالت آمریکا و غرب در کشورهای اسلامی قرار گرفتهاند و از این جهت سعودی‌ها یک لبه قیچی تهاجم به جهان اسلام بودهاند.
2- دشمنی با شیعیان و مقاومت:
حاکمان و مفتیان عربستان، شیعیان را اصلی‌ترین دشمن خود می‌دانند و همه توان خود را براي نابودی و تضعیف شیعیان و حرکات شیعی به کار می‌بندند. حجم خشونت به کار رفته علیه شیعیان در عربستان و بحرین در ماه‌های اخیر به خوبی این حقیقت را نشان می‌دهد. این مساله از 2 عامل ریشه می‌گیرد: اول اینکه تفکر شوم وهابیت در ادامه تفکر منحوسی قرار دارد که از صدر اسلام راه دشمنی با اهل‌بیت پیامبر و شیعیان را در پیش گرفت و این درست در مقابل اعتقادات اکثریت مسلمانان قرار دارد که محبت خاندان پیامبر را در دل جای داده‌اند. مفتیان تاریک‌اندیش وهابی عربستان در سال‌های گذشته بارها فتاوایی علیه شیعیان صادر کردهاند. دوم اینکه حاکمان حجاز به تبع اربابان غربی و صهیونیست خود به درستی شیعیان را اصلی‌ترین مانع تحقق اهداف خود در منطقه می‌دانند. نتیجه طبیعی چنین تفکری مقابله سخت و بی‌رحمانه با شیعیان است. آل‌سعود با مقاومت نیز سخت دشمن است و از این جهت همواره خود را ملزم به حمایت از امنیت رژیم نامشروع صهیونیستی می‌داند. بر اساس اطلاعات موثق، دستگاه اطلاعاتی آل‌سعود در به شهادت رساندن شهيد عماد مغنیه- این فرمانده دلاور و پولادین مقاومت که از شگفتی‌های روزگار ما بود- همکاری نزدیکی با موساد و سازمان‌های اطلاعاتی چند کشور غربي داشته است. همچنین در جریان جنگ 33 روزه لبنان و جنگ
22 روزه غزه نیز عربستان‌سعودی، رژیم صهیونیستی را به تهاجم سنگین تشویق کرد تا کار مقاومت را یکسره کند و در طول نبرد نیز از هیچ‌گونه کمک سیاسی، مالی و اطلاعاتی به غاصبان قدس شریف دریغ نکرد. در سالیان اخیر عربستان‌سعودی با تزریق مالی چندین میلیارد دلاری به گروه‌های مخالف مقاومت در لبنان همواره تلاش کرده از طریق انحراف در روند سیاسی لبنان و ایجاد فشار سنگین تبلیغاتی، خلع سلاح حزب‌الله را پیگیری کند. آل‌سعود در راستای همین دشمنی با شیعیان و مقاومت همواره حامی گروه‌های مخالف نظام جمهوری‌اسلامی ایران نیز بوده است. کمک‌های سنگین مالی به سران فتنه 88 و اعطای کمک چندين میلیون دلاری به برخی چهره‌های موثر در فتنه که اخیرا در جریان جشنواره الجنادریه رخ داد، تنها نمونه‌ای کوچک از این دشمنی است.
3- اخلال در روند مردمسالاری:
راهبرد حاکمان واپسگرای حجاز به عنوان یکی از استبدادی‌ترین نظامات حکومتی در جهان، همواره جلوگیری از شکل‌گیری روندهای سیاسی مبتنی بر مردمسالاری در کشورهای اسلامی بوده است. از این منظر آل‌سعود شباهت بسیاری به دولت آمریکا دارند که بر اساس درک عمق اسلام‌خواهی مردم در کشورهای اسلامی هیچگاه مایل به تحقق خواست مردم نبوده و در تقویت دیکتاتورهای حاکم بر کشورهای اسلامی کوشیده‌اند. از خلال این راهبرد آنها موفق می‌شدند انگیزه‌های شدید ضداستکباری و ضدصهیونیستی مسلمانان را از طریق حاکمان مستبد در کنترل گرفته و خطر شکل‌گیری جنبش‌های مقاومت را نیز به حداقل برسانند. این راهبرد البته در طول یک سال گذشته با فوران جریان بیداری اسلامی به شکست کشیده شد و از آن پس آل‌سعود- که خود نیز در معرض خطر سقوط قرار گرفتهاند – تلاش کردهاند امکانات مالی، سیاسی و اطلاعاتی خود را صرف طرح‌هایی کنند که منحرف یا کند کردن انقلاب‌های منطقه را نشانه رفته‌اند. آخرین آنها ایجاد فتنه و آشوب در سوریه و فشار شدید بین‌المللی و منطقه‌ای بر دولت بشار اسد بوده است. اقدامی که آل‌سعود امید دارند موفقیت آن به تضعیف محور مقاومت و وارونه جلوه دادن ماهیت حرکات اسلامی در منطقه بینجامد.
حاکمان عربستان به دلیل عملکرد خائنانه نسبت به امت اسلامی هم‌اکنون و با اوج‌گیری قیام‌های اسلامی در بدترین وضع در طول عمر حکومت خود قرار گرفتهاند. تکاپوی وحشیانه اخیر آنان نیز نشانه واضحی از آن است که آل‌سعود به خوبی می‌دانند که عمر بندگی شیطان رو به پایان است.