تا چند ماه پیش همه درباره اینتر به عنوان تیمی که هر روز رکوردهایی باورنکردنی رقم می‌زد و 5 اسکودتو متوالی را در ایتالیا فتح کرده و با مورینیو توانسته بود در یک سال طلایی 3 قهرمانی در لیگ، چمپیونز و جام حذفی کسب کند، حرف می‌زدند. اینتر سال گذشته هم قهرمان سوپرجام ایتالیا و جام حذفی و جام باشگاه‌های جهان شده بود اما در چند ماه، نرآتزوری با خاک یکسان شد و اینتر امروز به دلیل رکورد‌های منفی تازه‌ای که ازخود به جا گذاشته، نقل محافل رسانه‌ای شده است. پس از گذشت 24 هفته از لیگ این فصل، تیم رانیری دهمین شکست خود را برابر بولونیا تجربه کرد و این اتفاقی است که تاکنون تنها یک بار درتاریخ دیرینه حضور این تیم در رقابت‌های لیگ باشگاهی ایتالیا رخ داده است. آخرین باری که اینتر با بدترین عملکرد ممکن در لیگ مواجه شده بود، فصل 1947-1946 بود، زمانی که این تیم با 15 شکست در 38 بازی در رتبه دهم لیگ جای گرفت. طی 6 فصل اخیر، از فصل 2006-2005 تا 2011-2010 اینتر از 114 بازی انجام داده در لیگ تنها 5 بار شکست خورده بود؛ امسال این تیم در13 بازی خانگی فعلی‌اش 5 بار مغلوب شده که اگر 2 شکست حاصل شده در سن‌سیرو در گروه مقدماتی لیگ قهرمانان را هم به آن اضافه کنیم، شکست‌های خانگی این تیم به عدد 7 می‌رسد. این آمار بدترین رکوردهایی است که در عصر ریاست ماسیمو موراتی نصیب اینتر می‌شود. از قضا همان فصل 1995-1994( البته موراتی در فوریه سال 1995 ریاست این تیم را عهده‌دار شد) آخرین باری بود که اینتر 5 بار درخانه شکست خورده بود. حالا اینتر دریک قدمی رکورد مطلق 6 شکست خانگی بسر می‌برد، رکوردی که در فصل 1956-1955 نصیب این تیم شده بود. آمار مربوط به تیره‌روزی‌های اینتر اینجا تمام نمی‌شود. شکست برابر بولونیا، سومین شکست متوالی اینتر پس از باخت 4 بر صفر برابر رم و باخت 1 بر صفر برابر نوارا بود. این اتفاق از فوریه 2004 و زمانی که آلبرتو زاکرونی مربی این تیم بود در این تیم رخ نداده بود. درآن زمان شکست‌های متوالی اینتر به عدد 4 هم رسیده بود. رکورد منفی دیگر این تیم ناتوانی مهاجمان و بازیکنان اینتر درگشودن دروازه حریفان است. اینتر 291 دقیقه است نتوانسته گلی به ثمر برساند و در فاصله چند روز مانده به بازی این تیم درلیگ قهرمانان اروپا، در آپیانو جنتیله، دنیا بر سر این تیم خراب شده و بی‌دلیل نیست که هواداران این تیم جمعه‌شب در سن‌سیرو شعارهایی مبنی بر بازگشت دوباره ژوزه مورینیو- مردی که اینتر را به اوج افتخارات ممکن طی چند سال اخیر رسانده- سر می‌دادند. شاید در این لحظه بهترین خبر ممکن برای نرآتزوری این باشد که در 2 بازی بعد در ورزشگاهی غیر‌از جوزپه‌مه‌آتزا به میدان می‌روند. حالا سن‌سیرو به یک تابو برای نرآتزوری تبدیل شده و 2 شکست پیاپی در این ورزشگاه به سختی از ذهن بازیکنان این تیم خارج می‌شود. اکنون اینتر به چمپیونزلیگ و به انگیزه‌های بالای این رقابت‌ها امید بسته و نبرد چهارشنبه (امروز) این تیم دراین رقابت‌ها برای رانیری حکم مرگ و زندگی را دارد. اگرچه بعید به نظر می‌رسد دراین اوضاع آشفته، موراتی حال و حوصله اخراج کردن مربی را داشته باشد. رانیری از یک ماه پیش تاکنون هیچ نتیجه قابل توجهی برای این تیم به بار نیاورده و در دنیای غیرقابل پیش‌بینی فوتبال، احتمال اخراج شدن او چندان بعید هم به نظر نمی‌آید. وضعیت بازیکنان هم بهتر از او نیست. فورلان یک سال نفرین شده را پشت سر می‌گذارد و رانوکیا اشتباهات عجیب و غریبی که از بازیکنی همچون او بعید است، مرتکب می‌شود. این درحالی است که تا یک سال پیش همه او را آینده تیم ملی ایتالیا خطاب می‌کردند. پاتزینی یک عمر است پایش به گل باز نشده و اسنایدر هم که معلوم‌الحال‌ترین بازیکن اینتر است و هیچ نشانی از بازیکن دوران مورینیو ندارد. خط دفاعی اینتر اعتماد به نفسش را از دست داده و لوسیو مجبور است به تنهایی همه مشکلات را برطرف کند و در این راه او هم اشتباهات زیادی مرتکب شده است. خلاصه اینتر در آستانه بازی با مارسی در بدترین شرایط ممکن بسر می‌برد و اگر لیگ قهرمانان هم به این تیم پشت کند، تحولات تازه‌ای در تیم میلانی در راه خواهد بود.