کاردیف امشب در فینال جام کارلینگ، دومین جام معتبر فصل فوتبال جزیره با لیورپول مواجه می‌شود و ولزی‌ها سرانجام این بخت را پیدا کرده‌اند که برای تاریخ‌سازی گامی بزرگ بردارند. این باشگاه در تاریخ
113 ساله‌اش عناوین اندکی را برده است اما از میان آنها فینال جام اتحادیه 1927 مقابل آرسنال هربرت چپمن، نقطه عطف دهه‌ای بود که پرندگان آبی ولزی را به عنوان یکی از برترین باشگاه‌های لیگ انگلیس در خاطر دارد.
حالا 85 سال است که کاردیف برای تکرار آن افتخار رویا می‌بیند، از زمانی که هربرت چپمن، سرمربی افسانه‌ای آرسنال تازه مطرح شده بود و همگان توپچی‌های لندن را مدعی اصلی فینال جام اتحادیه 1927 تصور می‌کردند، جایی که آنها باید با کاردیف روبه‌رو می‌شدند، تیمی که 2 سال پیش از آن در همین فینال شکست خورده بود و حالا به عنوان نخستین تیم ولزی پا به ومبلی می‌گذاشت که بخت بیرون بردن جام از خاک اصلی انگلستان را دارد. در ضمن این نخستین فینال جام بود که توسط رادیو بی‌بی‌سی به صورت زنده پوشش داده می‌شد و جمعیت ومبلی هم بیش از مواقع معمول بود.
رقابت آن سال جام اتحادیه هم در نوع خودش تازگی داشت چراکه برای نخستین‌بار 552 تیم از ابتدا وارد آن شدند که تا دور سوم تعدادشان به 64 تیم رسید. آرسنال کارش را با شکست دادن شفیلد یونایتدی آغاز کرد که در سال 1925 پرندگان آبی ولزی را در فینال جام اتحادیه شکست داده بود. کاردیف هم با شکست دادن استون‌ویلا و دارلینگتون و سپس پیروزی شوکه‌کننده 2 بر صفر مقابل مدافع عنوان قهرمانی، بولتون راهش را به سوی پايان گشوده بود. آنها در یک‌چهارم، چلسی قدرتمند را در بازی تکراری 3 بر 2 از پیش‌رو برداشتند تا در نهایت با بردن ریدینگ به همان نقطه‌ای برسند که 2 سال پیش از آن بودند، در ومبلی بزرگ.
به گزارش بی‌بی‌سی: «کاردیف‌سیتی یک گربه سیاه را به خدمت گرفته بود به نام تریکسی که سمبل بخت آنها بود برای تبدیل شدن به گربه سیاه آرسنال».
هیوگی فرگوسن ستاره خط حمله ولزی‌ها معتقد بود این جانور برایشان شانس می‌آورد. او گربه را نخستین بار وقتی پیدا کرده بود که در زمین گلف سلطنتی برکدال همراه بازیکنان کاردیف برای دیدار مرحله پنجم مقابل بولتون تمرین می‌کرد. فرگوسن در خانه‌های همسایه‌ها را زد تا اینکه صاحب گربه را پیدا کرد و در ازای 2 بلیت بازی فینال ومبلی، البته در صورت راهیابی کاردیف به آن، نماد شانس را تصاحب کرد و این گربه خیلی زود به سمبل کاردیفی‌ها هم تبدیل شد. تریکسی در روز 23 آوریل مقابل 93 هزار نفر تماشاگر ومبلی احساس می‌کرد بخشی از تیم است. آن روز شاه جورج پنجم و 2 نخست‌وزیر بریتانیا در دو جنگ جهانی قرن بیستم یعنی دیوید لوید جورج و وینستون چرچیل هم که در جایگاه نشسته بودند به حال گربه سیاه کاردیف غبطه می‌خوردند. در بدو ورود اتوبوس ولزی‌ها به ومبلی، هواداران انگلیسی از سر نژادپرستی به اتوبوس‌شان تره فرنگی و آشغال سبزی پرت کردند اما این از ایمان فرگوسن به بخت بلندشان نکاست و کاردیف در قامت یک برنده پا به
زمین گذاشت.
بازي ضعيف و گل مفت
نیمه اول مسابقه به شکل غریبی دیدنی بود اما نه از منظر فوتبالی، چنان که وابسته خبری دیلی‌اکسپرس توجهش به هر چیزی معطوف شده بود الا کیفیت بازی: «واقعا زیبا بود؛ یک طرف سرخ‌ها بودند در لباس جدیدشان که خیلی هم زیبا بود و آن طرف آبی‌ها؛ زیر پایشان سبز چشم‌نواز و بالای سرشان آسمان آبی. اگر قرار بود تیم‌ها را بر اساس رنگ‌هایشان انتخاب کنیم تیم‌هایی بهتر از این دو وجود نداشتند ولی از فوتبال‌شان مدت زمان زیادی گذشت تا ارزش دیدن داشته باشد».
«پی‌جی موس» در دیلی‌میرر زیر این تیتر که «چگونه جام فوتبال انگلستان به ولز رفت» نوشت: «بازی ضعیفی بود و همه چیز را یک گل مفت تعیین کرد اما بهترین نمایش این جدال از آن قهرمانان فوق‌العاده دفاع و
خط میانی کاردیف بود.
در این میان هنلی یک سر و گردن بالاتر از هم‌تیمی‌هایش ایستاده بود. حتی پارتیزان‌های آرسنالی باید در لقب بهترین هافبک انگلستان با او شریک شوند».
انسجام کاردیفی‌ها که دفاع‌شان با تعبیر «دیوار آجری» توصیف می‌شد در مقابل حملات بی‌پایان آرسنال اینگونه در گزارش «موس» منعکس شده است: «آرسنال در نیمه نخست، بازی متعادلی داشت که تقریبا به طور مداوم حمله می‌کردند. یک بار در نیمه نخست آنها ظرف 5 دقیقه 5 کرنر گرفتند ولی توپ با آنها مهربان نبود».
پس از استراحت بین دو نیمه به نظر می‌رسید تیم ولزی اعتماد به نفسش را دوباره به دست آورده باشد: «وقتی بازی دوباره به جریان افتاد انگار تازه وارد یک مسابقه فوتبال شده بودیم و من فکر کردم که کاردیف دارد می برد».
در گزارش روزنامه دیلی‌اکسپرس نیز آمده بود: «آنها ناگهان با یک عالمه امید شارژ شده بودند و با وجود فاصله زیادشان با رقیب می‌توانستم برق امید را در چشمان‌شان ببینم. 15 دقیقه پس از آغاز مجدد بازی من یک نکته را یادداشت کردم؛ کاردیف دارد گل می زند».
موس همچنین نوشت که این مسابقه از بازی‌هایی بود که تنها به یک موقعیت وابسته هستند و آن لحظه نیز
از آن کاردیف بود، لحظه‌ای که وقتی رسید بسیار حادثه‌ساز بود: «در بیست و نهمین دقیقه نیمه دوم حوصله همه سر رفته بود و همه داشتیم از وقت اضافه صحبت می‌کردیم که کاردیف در یکی از حملاتش از سمت چپ حرکت کرد. لن دیویس توپ را به مرکز برای فرگوسن فرستاد و او از حوالی خط پنالتی(!) ضربه‌اش را نواخت. به نظر می‌رسید دن لویس یکی از آن دریافت‌های خوبش را داشته باشد و او تمام‌قد به سمت توپ دراز کشید. او تقریبا 2 متری از دروازه بیرون آمده بود و بازیکنان حریف هم اطرافش نبودند. روی زانوانش خوابید تا توپ را دفع کند اما توپ از دستانش دور شد و به سمت دروازه رفت. لویس به دنبال توپ دست و پا زد ولی نتوانست پیش از آنکه توپ آن خط سفید سرنوشت را قطع کند به آن برسد و کاردیف با همان گل مفت جام را به ولز برد».
تقصير پيراهن نو بود
البته گزارشگر اکسپرس همذات‌پنداری اندکی با مردان لندني داشت: «اگر به لویس یک بار دیگر فرصت داده می‌شد آن توپ را استادانه می‌گرفت ولی در قوانین جایی برای فرصت دوم وجود ندارد».
ارنی کرتيس، بال داخلی 19 ساله کاردیف اعتراف می‌کند که «من روی لبه محوطه پنالتی بودم که هیوگ فرگوسن آن شوت را زد و دروازه‌بان آرسنال خیز برداشت. به نظر می‌رسید توپ به سمت او حرکت می‌کند ولی با یک تغییر مسیر ناگهانی دور از او قرار گرفت. لن دیویس آماده بود تا توپ را وارد دروازه کند و فکر می‌کنم یک چشم دن به او بود و بعد وقتی توپ وارد دروازه شد لن از روی دروازه‌بان پرید بدون آنکه واقعا توپ را لمس کرده باشد».
این گل کافی بود تا شاهد روانه شدن جام به کاردیف باشیم در حالی که لویس هم اشتباهش را به گردن پیراهن جدید انداخت و مدعی شد پشم لباسش او را می‌آزرده و گرفتن توپ را برایش دشوار می‌کرده است. پسر او «دیو» اخیرا در سال 2008 به دیلی تلگراف گفته است: «یادم می‌آید که اواخر عمر پدرم با او در یک جای عمومی نشسته بودیم و او به من می‌گفت که جنس پیراهنش موجب شده توپ لیز بخورد. آرسنال باید حرف او را باور می‌کرد برای اینکه تا سال‌ها بعد دروازه‌بان‌هایشان عادت داشتند پیراهن‌های نویشان را بشویند تا ذرات پشم از آن جدا شود. آنها می‌گویند از آن به بعد دیگر به هیچ دروازه‌بان آرسنال اجازه داده نشد با پیراهن نو در فینال یک جام شرکت کند».
پس از قهرمانی، جمعیتی 150 هزار نفری به خیابان‌های کاردیف ریختند تا از قهرمانان ومبلی استقبال کنند و کاپیتان فرد کینور صادقانه اعتراف کرد آنها کمی خوش‌شانس بوده‌اند.
اما حتی این اعتراف مانع از آن نشد که آن روز، بزرگ‌ترین روز تاریخ فوتبال باشگاهی ولز نام نگیرد، مگر آنکه امروز کاردیف‌سیتی در فینال جام کارلینگ شگفتی بزرگی را مقابل لیورپول رقم بزند و به رویای 85 ساله پرنده‌های آبی اجازه پر کشیدن دوباره بدهد.