سعدی افشار، مردی که به گفته خود 60 سال مردم را خندانده است، این روزها بیش از هر چیز از تنهایی دلگیر است. به گزارش سینماپرس، سعدی افشار یکی از آخرین بازماندگان نمایش سنتی سیاه‌بازی است، این روزها با تنهایی و بیماری دست به گریبان است. به دیدار او رفتیم تا خاطرات خاک‌خورده‌اش را ورق بزنیم. این هنرمند که سال‌ها مردم را خندانده در تنهایی به افسردگی دچار است. سعدی افشار چندی قبل دچار سانحه شد و ماه‌ها نمی‌توانست راه برود. او با وجود مشکل بیماری سال گذشته در جشنواره نمایش آیینی و سنتی سیاه پوشید و مورد استقبال هنرمندان و مردم واقع شد اما امروز حتی از خواندن تک‌بیتی هم درباره سیاه بازی امتناع می‌کند و وقتی اصرار می‌کنیم، می‌گوید چیزی به خاطر ندارم. حتی توانایی یا حوصله پوشیدن لباسی که ویژه سیاه‌بازی است را ندارد. گرچه سیاه‌بازی از خاطره نسل‌های جوان این کشور پاک می‌شود اما این هنرمند پیر و پیشکسوت را بسیاری از سالخوردگان به خوبی به یاد دارند زیرا در نمایش‌های سیاه‌بازی و روحوضی او خندیده‌اند و خنده‌های از ته دل چیزی است که به سختی از خاطر مردم می‌رود. سعدی افشار، خود با وجود مشکلات فراوان از این موضوع ابراز تعجب می‌کند و می‌گوید: بارها در خیابان مرا سوار اتومبیلشان کرده‌اند و از من تقدیر کرده‌اند. همیشه از خود می‌پرسم من که همیشه سیاه بوده‌ام، این آدم‌ها چطور چهره واقعی مرا به یاد می‌آورند.
سعدی افشار، هزار‌ها خاطره از سال‌های دور نمایش آیینی و سنتی ایران دارد که آنها را برای کسی بازگو نکرده است. حتی عکس‌های یادگاری او در جریان بیماری‌اش مفقود شده‌اند. بخشی از خاطرات نمایشی کشور در سینه مردی است كه امروز در انزوا زندگی می‌کند. وقتی به او سر زدیم، بیش از حد انتظار ما شادمان شد اما وقتی از او خواستیم لباس بازی‌اش را که کمی آن طرف‌تر به رخت‌آویز آویخته بود برای لحظه‌ای بر تن کند، دلگیر شد و گفت دیگر دل و دماغی برای این کار ندارد.