بزرگ‌ترین ستاره‌های سینما از سراسر دنیا، یکشنبه شب گرد هم آمدند تا در هشتاد و چهارمین دوره آکادمی اسکار شرکت کنند. چشمان مردم دنیا به فرش قرمز سینمای کداک بود و زرق و برق اسکار بار دیگر توجه همه را جلب می‌کرد. اما در همان حال دیوانگان بازی زیبا، زیبایی حقیقی‌تری نسبت به سینما را در فوتبال یافته‌اند. فکر می‌کنید آنها در هنگام تماشای اسکار سینمایی، چگونه اسکارهای فوتبالی را در ذهنشان مجسم می‌کردند؟بدون توضیح بیشتر، وارد مراسم اسکار فوتبال می‌شویم...
بهترین فیلمنامه اصلی- ژوزه مورینیو
مردی که نامش را «آقای خاص» گذاشته‌اند. او پس از باختن نبردی کلیدی مقابل دیدگان میلیون‌ها نفر به رؤسای سابقش حمله می‌کند. ستاره این تریلر مبهوت‌کننده و نفسگیر قصد ندارد عقب‌نشینی کند و دشمنان قسم‌خورده‌اش را متهم می‌کند که همیشه از سوی ابرقدرت‌ها ترجیح داده می‌شوند.
شخصیت اصلی تاکید دارد که قربانی توطئه بزرگی شده چرا که تلاش می‌کرده زمامداران اسپانیا و اروپا را از قدرت خلع کند. این مربی 49 ساله اندکی پارانوید، در جریان جنگ رو به گسترش با شرکت‌های چندملیتی، سازمان‌های اجرایی فوتبال در اروپا و موسسات خیریه بین‌المللی، زیردستان خود را برای مصاحبه به رسانه‌ها می‌فرستد. داستانی که بسیار چیره‌دستانه نوشته شده و همه عناصر لازم برای پرفروش شدن را به همراه دارد.
بهترین مستند- طلوع و درخشش:
ماجرای جی دمریت
داستانی کلاسیک درباره فردی ناکام که برخلاف همه پیش‌بینی‌ها به اوج موفقیت می‌رسد. فیلمی از صعود خیره‌کننده جی دمریت از لیگ‌های دسته پایین انگلیس تا جام‌جهانی 2010 آفریقای‌جنوبی. این مدافع آمریکایی به کمک ریورز کومو، خواننده گروه ویزر و استوارت هولدن، هافبک بولتون توانست فاصله زمین تا آسمان را طی کند.
بهترین نتیجه اصلی - من‌یونایتد 8- 2 آرسنال
این فیلمی وحشتناک بود که طرفداران متعصب آرسنال دوست دارند هرچه سریع‌تر آن را به فراموشی بسپارند. پسران ساده شمال لندن قربانی شیاطین سرخ شدند و بازیکنان منچستریونایتد در تماشاخانه رویاها کوچک‌ترین لطفی به آنها نکردند. یونایتد چنان ضربه روانی‌ای به توپچی‌ها زد که طرفداران آرسنال دوست دارند این بازی را در اعماق ذهن خود بگذارند و قفل در آن را ببندند و دیگر هرگز از آن بازدید نکنند. برخی زخم‌ها را شفایی نیست. این جایزه بهترین Score اصلی را می‌برد (کلمه Score هم معنای موسیقی متن فیلم می‌دهد و هم به معنای نتیجه است).
بهترین آهنگ اصلی- منچسترسیتی
مصیبت‌های ماریو بالوتلی از زمانی که او در سال 2010 از اینتر به منچسترسیتی پیوست، تیتر یک اخبار بوده است. این بازیکن 21 ساله به دلیل رفتارهای عجیب و غریبش داخل و خارج میدان طرفداران خاص خود را جمع کرده و طبیعی است که طرفداران سیتی آهنگی برای ایتالیایی محبوب خود بسازند.
بالوتلی، اوه، اون مهاجمه
تو سرعت کارش خوبه، به چمن آلرژی داره ولی وقتی بازی می‌کنه کلاسش‌رو نشون میده.
با یه کیف پر از پول میره سمت زندان‌های ماس ساید
نمی‌تونه پیرهنش رو تنش کنه ولی وقتی این کاررو می‌کنه بهترینه.
به مدرسه‌ها میره، به معلم‌ها همه قوانین‌رو درس میده
اشتباهی آتیش روشن می‌کنه و موشک هوا می‌کنه،
البته براش مهم نیست چون این کارا رو برای خنده کرده بود و با چمدونی پر از پول به خونه‌اش برمی‌گرده،
اوه... بالوتلی...».
بهترین جلوه‌های ویژه بصری- طرفداران میلان
طرفداران بخش Curva Sud «شام آخر لئوناردو» را به روش خود به تصویر کشیدند. این جایزه بهترین جلوه‌های ویژه بصری را می‌برد. طرفداران روسونری پیش از داربی میلان در آوریل گذشته بود که پارچه‌ای را به ورزشگاه آوردند که روی آن لئوناردو «یهودا» خوانده شده بود. لئوناردو 4 سال در اواخر دهه 1990 برای میلان بازی کرد و در سال 2009 هم مربی این تیم شد اما او در کریسمس سال گذشته به سمت آبی و مشکی شهر رفت و البته طرفداران میلان ابایی نداشتند از اینکه احساس خود را نسبت به «خائن» ابراز کنند.
جایزه یادبود - سوکراتس
سوکراتس (سقراط) در 4 دسامبر 2011 در سن 57سالگی به دلیل ضربه عفونی پس از مشکلات معده‌ای و روده‌ای درگذشت. این اسطوره برزیلی به دلیل دستاوردهایش در میدان و کارهایش خارج از میدان به یاد خواهد ماند. عشق او به هنر، تاریخ و سیاست باعث شد شخصیتی فراتر از زندگی داشته باشد. این قهرمان کورینتیانس به ظرافت و لطافت فوتبال برزیل تجسم بخشید. کاپیتان تیم محبوبی که در سال 1982 در جام‌جهانی حضور داشت مورد احترام بسیاری بود و نماد فعالیت اجتماعی شد. او به راستی جنگجویی شاعر بود؛ به معنای واقعی کلمه.
بهترین آشتی- پیتر رید و دیه‌گو مارادونا
پیتر رید به دشمنی 25 ساله‌اش با دیه‌گو مارادونا خاتمه داد. این دشمنی به دلیل آن گل معروف «دست خدا» در جام‌جهانی 1986 در مکزیک بود. این‌هافبک سابق تیم ملی انگلیس در میدان حضور داشت و از نزدیک دید که مارادونا با آن گل معروفش سه‌شیرها را از رقابت‌ها بیرون انداخت. او سال گذشته نوشته بود که مارادونا «هنوز متقلب است». با این حال هنگامی که این دو نفر در دسامبر 2011 در ابوظبی با هم دیدار کردند، رید با تمام وجود لبخند زد و حتی بر دستی که مارادونا با آن توپ را وارد دروازه پیتر شیلتون کرد هم بوسه زد. این حرکت رید به منازعه با سرمربی الوصل پایان بخشید اما خود رید را در انگلیس شخصیتی نامطبوع ساخت.
بهترین فیلم انیمیشن- یورگن کلوپ
یورگن کلوپ، مربی بوروسیا دورتموند به دلیل خشم‌های انفجاری پرشمارش در کنار میدان مشهور است. این چیزی است که اکثر هواداران بوندس‌لیگا می‌توانند تصدیق کنند. این مربی 44 ساله کاریزماتیک قلبش در مشتش است و ابایی ندارد کنترل خود را در جریان لحظات حساس از دست بدهد. میل شدید او به شادی‌های افراطی پیش از کریسمس به اوج رسید، جایی که عضله چهارسر او به دلیل دویدنش از روی سکوها پاره شد. او برای جشن پیروزی در پنالتی مقابل فورتونا دوسلدورف در جام حذفی از روی سکوها با هیجان به سمت زمین دویده بود!
جایزه افتخاری- اوزه‌بیو
اوزه‌بیو امسال 70 ساله شد. بیماری‌های او باعث شده او 3 بار در 2 ماه گذشته بستری شود. او که در سال 1965 بهترین بازیکن اروپا شد، در دوران اوج وحشت مطلق در میدان بود. او در 437 بازی برای بنفیکا در همه رقابت‌ها 473 گل زد (یعنی بیش از یک گل در هر بازی) و پرتغال را به رتبه سوم جام‌جهانی 1966 رساند. اوزه‌بیو 2 بار فاتح کفش طلای اروپا شد و بسیاری او را یکی از 10 بازیکن برتر دنیا می‌دانند.
بهترین فیلم خارجی‌زبان- No hablo Ingles
این فیلم (که نامش می‌شود «من انگلیسی بلد نیستم») با زیرنویس پخش می‌شود و درباره آرژانتینی افسرده‌ای است که می‌خواهد در 10 هزار کیلومتر دورتر از خانه، در شهر بارانی منچستر به زندگی‌اش معنا ببخشد. قهرمان تراژدی ما با رفتار شجاعانه و با سختکوشی ابتدا بسیاری را وادار به تحسین می‌کند اما سپس وجهه‌اش را به دلیل اینکه حاضر نمی‌شود از دستور مافوق تبعیت کند از دست می‌دهد. کاراکتر اصلی فیلم، کارلوس تبس نام دارد که ادعا می‌کند هنگامی که مربی‌اش در بازی در خانه بایرن‌مونیخ به او گفت خودش را گرم کند و به زمین برود، متوجه نشده که او چه گفته چون هنوز انگلیسی را خیلی خوب نمی‌داند. این بازیکن 28 ساله برای رهایی از درد به سرزمین مادری‌اش پرواز کرد و تنها چند ماه بعد برگشت تا طرفداران سابقش را دوباره جذب کند.
بهترین بازیگر نقش مکمل- سرخیو بوسکتس
سرخیو بوسکتس، یکی از تضادسازترین چهره‌های امروز فوتبال است. طرفدارانش می‌گویند او مهره‌ای حیاتی در ماشین بارسلوناست و منتقدان می‌گویند او بیش از حد بزرگ شده و خارج از محیط فعلی درخششی نخواهد داشت. البته چیزی که جای بحث ندارد این است که او می‌تواند نقش‌های بی‌شماری بازی کند، از جمله نقش آشوبگر، تحریک‌کننده، دسیسه‌چین و قربانی نه‌چندان معصوم. این بازیکن اسپانیایی می‌تواند نقش‌هافبکی در سطح جهانی را هم ایفا کند و به همین دلایل است که او این عنوان معتبر را کسب کرده است.
بهترین کارگردان- پپ گوآردیولا
پپ گوآردیولا به روشنی می‌داند چطور می‌خواهد محصول نهایی‌اش در پرده سینما به نمایش درآید و به حدی زبردست است که رختکنش را برای رسیدن به این هدف هماهنگ نگاه دارد. منتقدان‌ترجیح می‌دهند بگویند این کاتالان باکلاس ستارگان بسیاری در اختیار دارد و موفقیت او را به استعدادهایی ارتباط می‌دهند که زیر دستش هستند.
اما در نهایت باید گفت که پپ دارد موفقیت پشت موفقیت کسب می‌کند. او در 4 سال حضور در باشگاه کاتالان 13 قهرمانی کسب کرده و این موضوع به راحتی اثبات می‌کند که روش‌های او بسیار موفقیت‌آمیز است.
بهترین بازیگر زن- هوپ سولو
همه عاشق داستان‌های رستگاری هستند. هوپ سولو در نیمه‌نهایی جام‌جهانی زنان در سال 2007 مقابل برزیل نیمکت‌نشین شد و سپس به دلیل انتقاد از مربی و بازیکن جانشینش از تیم اخراج شد. تابستان گذشته در جام‌جهانی آلمان همه چشم‌ها به او بود. سولو در این بازی‌ها درخشید و ستاره رقابت‌ها بود. او تیم ملی آمریکا را به فینال جام‌جهانی رساند، جایی که ژاپنی‌ها، آمریکا را بردند.
بهترین بازیگر- لیونل مسی
دوست نداریم حس تعلیق را به سرعت از بین ببریم اما انتخاب لیونل مسی کاملا بدیهی بود. لیونل مسی بی‌تردید بهترین ستاره است. چند نفر هستند که شایسته دست زدن به‌شمار می‌روند اما هیچ کدام به نابغه آرژانتینی نمی‌رسند. این ستاره پرتحرک کوچک‌اندام، بهترین بازیکن بهترین تیم دنیاست و در بازی‌های بزرگ کارایی‌اش افزایش می‌یابد. مسی مایه رشک دیگر بازیکنان و الگویی عالی برای جوانان است، جوانانی که حرص و آز و اعتماد به نفس بیش از حد در آنها زبانه می‌کشد.
بهترین فیلم- «تیکی-تاکا» از بارسلونا
این فیلم بیشتر در کاتالونیا فیلمبرداری شد اما فیلمبرداری از آن در بسیاری دیگر از نقاط اسپانیا هم انجام شده است. قهرمانان فیلم با ارتشی مهیب و پر از تجهیزات گران‌قیمت از مزدوران روبه‌رو می‌شوند که مصمم به شکست دادن آنها هستند. کاتالان‌ها در طول مسیر یکی، دو نبرد را می‌بازند اما در نهایت رقبا را کنار زده و فاتح جنگ می‌شوند. در این فیلم که ضرباهنگ تندی دارد چند شخصیت فراموش‌نشدنی حضور دارند و فیلم هنگامی به اوج می‌رسد که باشگاه ضربه نهایی را در اسپانیا و اروپا می‌زند. برخی منتقدان می‌گویند این بهترین فیلم تاریخ است.