فردای انتخابات هم روز خداست و چه خوب که شنبه، 13 اسفندماه 1390 و به لطف و استعانت خدا؛ مسرور از یک انتخابات باشکوه، خط قرمز پررنگی بکشیم روی این همه دعوا و مناظره و داد و بی‌داد. اگر قسمی‌از این بگومگوها را طبیعی ایام انتخابات و بدیهی ایام تبلیغات بدانیم، بعد از جمعه، دیگر وقت «وحدت بر مدار خدمت» است، که دعوا و مرافعه، خواه در «نظام اسلامی»، خواه در «نظام خانواده» عمدتا از بیکاری بلند می‌شود! اولی را اگر «متعهدین» می‌توانند شهادت دهند، گرفتن شهادت دومی‌از «متاهلین» کار راحتی است!
این روزها می‌خواستم در مذمت مناظره‌ها، مطلبی‌بنویسم که دیدم، مزه انتخابات، گاهی به همین بر سر و کله هم پریدن‌هاست. حتی گاهی به غلبه «شور» بر «شعور». از شنبه اما بی‌مزه و لوس و بی‌معنی می‌شود اگر که ادامه دهیم این منم‌منم را و کش بدهیم این قیل و قال را. بویژه منم‌منم و قیل و قال دوستان عزیز اصولگرا. هر اصولگرایی احتمالا ادعا دارد ولایت‌فقیه را بیش از آن دیگری دوست می‌دارد. اگر من و تو، واقعا «آقا» را دوست می‌داریم، از یاد نباید ببریم که امسال، سال «جهاد اقتصادی» بود. می‌خواستم به جای «بود»، بنویسم «است»، که دیدم؛ ای دل غافل! سال «جهاد اقتصادی» تمام شده است. یعنی اگر صرف‌نظر کنیم از این چند روز باقیمانده تا پایان سال... بله دیگر! می‌توانیم ادعا کنیم تمام شده سال «جهاد اقتصادی»، آن هم به سرعت برق و باد! تا این 20 روز تمام شود، مگر چقدر وقت باقی مانده برای کار؟!
این زمان اندک، بیشتر، وقت ارائه کارنامه است. دولت و مجلس و شورای شهر و شهرداری‌ها و کجا و کجا باید ارائه دهند کارنامه‌شان را و بگویند که کار ویژه‌شان، متناسب با منزلت نام سال 90 چه بوده؟! قطعا همه‌این نهادها، چیزی برای ارائه دارند اما یک سوال: اگر وقتی که صرف دعوای این و آن شد، متمرکز روی کار و خدمت می‌شد، آیا باز هم این بود کارنامه مسؤولان در سال «جهاد اقتصادی»؟! گمانم داد و بی‌داد، بسی افزود به «سرعت برق و باد».
خوب یا بد، بخش مهمی از مدیریت کشور، بویژه در حوزه خدمت‌رسانی، دست نیروهای محترم اصولگراست. اصولگرایان چه با هم وحدت داشته باشند، چه نه، مردم، جداجدا نمی‌سنجند کارنامه‌شان را. تجربه عصر بعد از دوم خرداد، نشان داده که مردم، اینگونه مواقع می‌گویند؛ «اصلاح‌طلبان خوب کار کردند» یا «اصلاح‌طلبان بد کار کردند» و زیاد درگیر این مساله نیستند که‌این وسط، چه کسی «اصلاح‌طلب خوب» بوده و چه کسی «اصلاح‌طلب بد». بگذریم که در مجموعه‌های سیاسی، اگر جمع، «تقوای جمعی» نداشته باشد، همه با هم اما به درجات مختلف، «بد» می‌شوند و مع‌الاسف، در این داوری حق با مردم می‌شود!
چنین قضاوتی حتما دامن اصولگرایان را هم خواهد گرفت. آن روز، بیش از آنکه ناظر بر انتخابات روز جمعه باشد، ناظر بر انتخابات ریاست‌جمهوری آتی، بلکه امتحانات متعدد پیش‌روست که البته خیلی دور نیست. اینجاست که «دغدغه وحدت»، برای جریان اصولگرایی اهمیت مضاعف پیدا می‌کند. مرادم از «وحدت» حتما آنی نیست که مثلا آقای هاشمی هر از گاه تذکرش را می‌دهد! منظورم از «وحدت» حتی چیزی فراتر از آن وحدتی است که‌این روزها و به تناسب فضای روز، توسط عقلای قوم اصولگرایی بر آن تاکید می‌شود. اینکه طبعا دعوت عاقلانه‌ای است اما گذشته از این همه جبهه یک شبه و یک روزه، نیم‌نگاهی اگر به جبهه دوست و دشمن، یعنی «جبهه جمهوری‌اسلامی» و «جبهه نظام سلطه» بیندازیم، می‌بینیم که مهم‌تر از «انتخابات»، «امتحانات» است. در این «پیچ مهم تاریخ»، اصولگرا اگر حرف اصولگرا را نفهمد و اصولگرا اگر با اصولگرا وحدت نداشته باشد، باید دید کدام جبهه تضعیف می‌شود؛ جبهه دوست یا جبهه دشمن؟!
گمان نکنم واضح‌تر از این مساله‌ای باشد! که خنده‌دار است اگر دم از وحدت شیعه و سنی بزنیم اما نتوانیم زیر یک خیمه، «اصولگرایی» کنیم!!
به تذکر یا تنبه وقت اشاره به نکاتی است:
یک:
چه قبل و چه حین و چه بعد از انتخابات، بخشی از دعوای گروه‌های اصولگرا چیزی از جنس اختلاف سلیقه بر سر خدمت است. اینجا باید مراقب «رسانه‌های زنجیره‌ای» بود که بی‌خود و بی‌جهت بر این «اختلاف سلیقه طبیعی»، نام «دعوای بر سر قدرت» ننهند. هواداران گروه‌های اصولگرا نیز در این مقوله نباید
آتش‌بیار معرکه شوند. این هر دو را باید کنترل و مراقبت ویژه کنند، بزرگانی که دل‌شان برای آینده جریان اصولگرایی می‌سوزد. در این باب، به خاطر جیره و مواجب، خطر «زنجیره هواداران» را حتی از خطر «زنجیره‌ای‌ها» بیشتر می‌دانم!
دو:
بالطبع، طبیعی و ناشی از اختلاف سلیقه نیست، بخشی از دعوای اصولگرایان با هم، مثل همین بگومگوی این روزها. با این همه، فرض، حتی فریضه است که از روز شنبه نه فقط شاهد دور جدید منازعات گروه‌های اصولگرا نباشیم، بلکه بالکل متوقف شود این روند. قطار اصولگرایی از روز شنبه، دوباره باید بازگردد روی ریل خدمت و دگر بار «حمالی» جایگزین «حرافی» شود. تا روز جمعه اگر بنا به دلایلی می‌شود به پاره‌ای از این کشمکش‌ها حق بدهیم، از روز شنبه اما کار و خدمت، آنقدر باید از اصولگرایان وقت بگیرد که اصلا مجال و نایی برای دعوا نداشته باشند. از شنبه به بعد، هر اصولگرایی اگر بی‌دلیل بر تنور دعوا بدمد، حتما و قطعا و طبعا و بی‌بروبرگرد، «نفوذی» است نه «اصولگرا». چنین شخصی را می‌توانیم و باید «مردود خدمت»، از این هم مهم‌تر، «مردود پیچ مهم تاریخ» بخوانیم، گیرم که در فتنه هشتاد و اشک نمره فوق 20 گرفته باشد!
سه:
حوادث پس از انتخابات سال 88 و جلوگیری از تکرار آن با عبرت‌گیری از گذشته، بیش از پیش، لزوم توجه به نکته دوم همین یادداشت را به همگان گوشزد می‌کند. روز بعد از انتخابات، «روز فرصت» است. هر اختلاف بی‌خودی میان دست‌اندرکاران کشور بویژه حضرات اصولگرا، همین روز فرصت را تبدیل می‌کند به «روز تهدید». اصولا و اساسا آنچه بیدار می‌کند مار خفته دشمن را و حتی پایش را به کف خیابان انقلاب اسلامی‌باز می‌کند، تشدید اختلافات داخلی است. بگذارید از همان فتنه 88 مثالی بزنم. چرا ما معتقدیم فتنه 88 را «نامه سرگشاده» کلید زد؟! دلیلش روشن است. نویسنده آن نامه از طرفی رئیس مجلس خبرگان رهبری بود و از طرفی رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام. امام و «حضرت آقا» هم که زیاد با ایشان عکس داشتند!! مخلص کلام این است: وقتی کسی در این سمت‌های حساس و خطیر، آن هم از داخل بدنه مهم‌ترین ارکان نظام، در آن واحد، هم علیه ولایت و هم علیه 40 میلیون رای ملت «نامه سرگشاده» می‌نویسد و کیلومترها جلوتر از اختلاف، صحه بر عداوت و صفحه علیه دموکراسی و ولایت می‌گذارد، چنین کاری باز می‌کند پای آشوبگران را به صحنه‌ها و دشمن را به چیزهایی امیدوار می‌کند. القصه! دامن زدن به اختلاف، هنوز هم یعنی خواسته یا ناخواسته، ستون پنجم دشمن شدن و گرای آشوب، فتنه و انحراف دادن. کدام ستون پنجمی، شاخ و دم داشته؟!
چهار:
این سکه اما روی دیگرش بسی زیباست؛ اگر که فردای انتخابات، «فردای خدمت» باشد. باز هم باید «گفتمان خدمت» سایه قشنگ خودش را بر سر جریان اصولگرایی بیندازد؛ سایه سنگین! که بس است صفرا فزودن سکنگبین! مردم از این جریان، اگر تا امروز استقبال کرده‌اند، ناشی از همین «گفتمان خدمت» بوده است والا حتی اصحاب فتنه هم، همچنان گاهی دم از خط امام و اسلام و ولایتمداری و خون شهدا و قانون و شعارهای قشنگ می‌زنند. به شعار اگر باشد، اصلاح‌طلبان حاضر در انتخابات هم، کم و بیش، همین چیزها را دارند می‌گویند. خیال اصولگرایان جمع که هیچ‌کس شعار بد نمی‌دهد! اما وجه ممیزه جریان اصولگرایی از جریان اصلاح‌طلبی، «شعار» نیست؛ «کار» است. جریان اصولگرا اگر می‌خواهد به «آقا» بهترین کمک‌ها را حتی در زمینه عبور فاتحانه از «پیچ مهم تاریخ» بکند، باید در وهله اول، آمار بیکاری را کاهش دهد. گرانی را مهار کند. ارزش پول ملی را فزونی دهد. فاصله طبقاتی را از اینی که الان هست، کمتر کند و از همین چیزها! که راه «عرش» از «فرش» می‌گذرد. به یقین بهترین میدان جنگ «خیبر و بدر»، «جهاد اقتصادی» است.
پنج:
اگر راه آسمان، از زمین می‌گذرد، پس کلید قفل خدمت، وحدت است و بالعکس. نه خدمت، بی‌وحدت ممکن است و نه وحدت، بدون خدمت. خدمت و وحدت لازم و ملزوم هم هستند. از کنده بدخیم تفرقه، جز دود سیاه منیت بلند نمی‌شود. منیت در هر شکل و شمایلی بد است. خواه رفتار خاندان اشراف باشد و خواه آفت بصیرت! حتی در مقولات خدمت و وحدت هم، منیت بد است. اسم مستعار ولایتمداری ما اگر منیت باشد، بدترین چیزهاست. تصویر مغرورانه از «عمار» ارائه دادن، بدترین ظلم‌هاست. منیت، نه فقط به وحدت، بلکه به خدمت و بصیرت و ولایت و درد ملت و پیچ مهم تاریخ و اصل انقلاب اسلامی‌آسیب می‌زند. منیت به جریان اصولگرایی آسیب می‌زند. منیت آنقدر آفت بزرگی است که گاهی به چهره ولایتمداران واقعی آسیب می‌زند. ولایتمدار واقعی اهل اخلاص است اما با «پروژه مخلص‌سازی»، دست به اختلاس در سبد رای جریان اصولگرایی نمی‌زنند و توهم نمی‌زند که «9 دی» را فقط و فقط گروه خودش آفریده. یوم‌الله 9 دی، آنقدر بزرگ است که کلیت جریان اصولگرا نیز حق ندارد سندش را به نام خود بزند، وای به حال این و آن! در یوم الله 9 دی، جا نه فقط برای اصلاح‌طلبان، بلکه حتی برای مردم معترض روز 25 خرداد هم هست و ایشان نیز می‌توانند عضوی از اعضای «باشگاه سراسری چهارشنبه» باشند، که دیدیم بودند! یوم‌الله 9 دی، خانه قشنگ و دنج و کوچک و بزرگ و باصفایی است، به نام ملت ایران و مولای حیدری‌اش. اصولگرا و اصلاح‌طلب و عمار و مالک و فلانی و بهمانی هم این وسط البته حق پلکیدن دارند اما حق مصادره ندارند. این حرف‌ها را ما امروز می‌زنیم که ان‌شاء‌الله شنبه لازم نباشد بزنیم! شنبه حتی وقت زدن این حرف‌ها هم نیست؛ وقت آن است که همدیگر را هل بدهیم در میدان کار و سر عرق بیشتر ریختن برای آلام و آمال این ملت، صلح کنیم با هم، و الا اگر کمی‌بیش از حد، دیگران را با چماق ساکت و مردود فتنه برانیم، این وسط چیزی که زیاد است چماق است! چماق کاسب فتنه، چماق مردود انحراف، چماق ساکت اختلاس، چماق رفوزه پیچ مهم تاریخ، چماق تک ماده وحدت، چماق کوفت و چماق زهرمار!! کدام عقل سلیم، شک دارد که برای جریان اصولگرایی، «گفتمان خدمت» از «گفتمان چماق» بهتر است؟! از حد که بگذرد گفتمان چماق و بوی قدرت اگر بگیرد دعوای اصولگرایان، مردم متاسفانه یا خوشبختانه، آنقدر بیکار و علاف و معطل نیستند که ببینند در این «کُشتی سر گردنه» احیانا حق با کیست! پس سوراخ نکنیم بخشی از آن کِشتی را که خود، در زمره مسافرانش نشسته‌ایم. این کشتی اگر غرق شود، اصولگرا با اصولگرا، با هم و در اوج وحدت(!) غرق خواهند شد! دیر است اگر هنگام هلاکت، پی به رمز و راز وحدت ببریم!
شش:
نه دوست عزیز! چون منی، حتی اگر هم بخواهم، نمی‌توانم ماله بر ماست مالی‌کنندگان فتنه 88 بکشم! که در قلمم، جز جوهر جوشش و جوانی و تعصب و غیرت و ولایتمداری و مبارزه و خون و انتقام نیست. حتی کتمان نمی‌کنم که مزاجم بیشتر با «جنگ» می‌سازد تا «صلح» و باز هم اگر لازم باشد پرده برمی‌دارم از «پرسه در مه» و «ولایت مترو» اما راه انتقاد، انشعاب و راه مرزبندی، تخریب وحدت نیست. این مهم را من با این خصوصیات فهمیده‌ام؛ در عجبم از عقل جماعتی!! نکته باریک‌تر از مو اینجاست که دست بر قضا، ازدیاد «دعواهای بی‌خود بر سر قدرت»، مجال به «دعواهای لازم بر سر ولایت» نمی‌دهد!! و اگر این دومی، گاهی لازم باشد -که هست!- آن اولی، به‌این دعوا آسیب می‌زند!! آیا آن روز که محکم و جانانه و انقلابی و البته بجا، نقد می‌کردیم آنان را که باید، حتی اصولگرایانی که باید، لزوما این همه جبهه و این همه بروبیا داشتیم؟! آیا برای دفاع از اصل انقلاب اسلامی، راحت‌تر نبودیم؟! و آیا ممکن نیست اصولگرایانی را که مثل ما فکر نمی‌کنند، حتی گاهی مردود و ساکت فتنه می‌شوند، بی‌آنکه حکم به اصولگرا نبودن‌شان دهیم، نقدشان کنیم؟! آیا در این «پیچ بزرگ تاریخ»، بیش از آمریکا و اسرائیل، باید ایشان را زد؟! خط‌کش را کجا باید گذاشت؛ میان عمل بد فلان اصولگرا، یا حیثیتش؟! آیا دود این همه اختلاف، یکی هم در چشم من افسر جنگ نرم نمی‌رود که به جای «خون نویسی» مجبورم به
«خون دل نویسی»؟! مگر ملاک، حال فعلی افراد نیست؟! مردود وحدت امروز شدن، بدتر است یا مردود فتنه دیروز بودن؟! مردود پیچ امروز شدن، خطرش بیشتر است یا مردود پیچ و مهره و میخ و چکش 88 بودن؟! از تاریخ باید عبرت گرفت یا آن را نبش قبر کرد؟! به راستی اگر همه گروه‌های عزیز و محترم اصولگرا در نفی دیگری با چماق مردود و ساکت و کاسب، دارند راست می‌گویند و اگر فرض کنیم که اصولگرا دروغ نمی‌گوید؛ می‌دانید بدیهی‌ترین نتیجه این مساله، منجر به بروز چه فاجعه‌ای خواهد شد؟! من می‌گویم: مردود بودن کلیت جریان اصولگرایی به عنوان بخش مهمی از بدنه اجرایی نظام، نه بنا بر اراجیف دشمنان که به اعتراف خودشان!! این فاجعه، برای هر گروه اصولگرا بد است اما برای کلیت جریان اصولگرایی، بدتر و به همین سیاق، برای خود نظام، بسی بدتر!! و عجبا! که به اعتبار آمار نه اعتراف خود اصولگرایان(!) حتما قابل دفاع است کارنامه خدماتی جریان اصولگرا!! نه‌ایران امروز با ایران اعصار سازندگی و اصلاحات قابل مقایسه است، نه تهران بزرگ. جریان اصولگرایی از دل تحریم، یارانه‌ها را هدفمند کرد و سفره مردم را بیش از گذشته، وارد چرخه سود حاصل از فروش نفت کرد و اصولگرا از این حرف نمی‌زند! جریان اصولگرایی به صندلی قدرت، اعم از مجلس و دولت، رنگ و بوی خدمت داد و اصولگرا از این حرف نمی‌زند! جریان اصولگرایی میز کار قوه‌مجریه را تا دوردست‌ترین روستای مرزی کشور توسعه داد و اصولگرا از این حرف نمی‌زند! جریان اصولگرایی انرژی هسته‌ای را بدل به انرژی مثبت و ملی همه‌ایرانیان کرد و اصولگرا از این حرف نمی‌زند! جریان اصولگرایی در اوج تحریم هوشمند، کشتی غول پیکر متقاضی نفت را دست از پا درازتر راهی «قاره سرد» کرد و اصولگرا از این حرف نمی‌زند! جریان اصولگرایی در عرصه‌های مختلف تولید علم بومی، تا مرز اعجاز رفت و اصولگرا از این حرف نمی‌زند! جریان اصولگرایی در شرایط بدخیم اقتصاد ریاضتی دنیا، موجبات رضایت مردم از شرایط اقتصادی جامعه، لااقل به نسبت ادوار سازندگی و اصلاحات را فراهم کرد و اصولگرا از این حرف نمی‌زند! چرا که اصولگرا مشغول دعوا با اصولگراست و یادش رفته که «گوشت قربانی»، خود اصولگرایی است! یادش رفته که محصول گفت‌و‌گوی تمدن‌ها، غصه «محور شرارت» شد اما محصول مقاومت، قصه محشر «بیداری اسلامی». یادش رفته که خاورمیانه در عصر حاکمیت کدام جریان سیاسی بر کشور، دارد روی انگشت سپاه قدس می‌درخشد! یادش رفته که محبوب‌ترین فرد جهان عرب و سمبل ایستادگی در برابر غاصبین قدس، ملل مظلوم بیداری اسلامی از شیعه گرفته تا سنی و از حزب‌الله تا اخوان المسلمین، کودکان آواره قبهًْ‌الصخره، مردم معترض افغانستان، ملت همسایه غربی، جوانان دیوار به دیوار خلیج‌فارس، آیات القرمزی، حاملین تصویر «مصطفای شهید» در قلب آمریکا، اهالی شرق عربستان، جبهه دوست، جبهه دشمن، خانواده شهدای هسته‌ای، مادر شهید دهه 60 و جانباز ویلچری، حتی فرزند رشید شهید قشقایی، همه و همه دارند ما را نگاه می‌کنند!! قرار نیست بس کنیم؟!
***
جمعه روز انتخابات است اما شنبه روز امتحانات، خیالم از حماسه‌سازی مکرر ملت، راحت است. ندید می‌گویم و به فضل خدا اعتقاد راسخ دارم که جمعه را این ملت، بدل به «یوم‌الله» می‌کند اما به شکرانه حضور باشکوه ملت، «شنبه» باید فقط و فقط روز کار باشد. شنبه باید آشتی کند گفتمان خدمت با جریان اصولگرایی، هر چند که قهر هم نبوده! شنبه باید بهترین شنبه سال «جهاد اقتصادی» باشد. راستی! گفتم سال «جهاد اقتصادی»... کم کم داشت یادمان می‌رفت نام امسال چه بود!! گفت: «ای که پنجاه رفت و در خوابی، مگر این پنج روزه دریابی/ تا کی این باد کبر و آتش خشم، شرم بادت که قطره آبی/ کهل گشتی و همچنان طفلی، شیخ بودی و همچنان شابی/ تو به بازی نشسته و چپ و راست، می‌رود تیر چرخ پرتابی/ تا درین گله گوسفندی هست، ننشیند فلک ز قصابی/ تو چراغی نهاده بر ره باد، خانه‌ای در ممر سیلابی/ گر به رفعت سپهر و کیوانی، ور به حسن آفتاب و مهتابی/ ور به مشرق روی به سیاحی، ور به مغرب رسی به جلابی/ ور به مردی ز باد درگذری، ور به شوخی چو برف بشتابی/ ور به نعمت شریک قارونی، ور به قوت عدیل سهرابی/ ور میسر شود که سنگ سیاه، زر صامت کنی به قلابی/ ملک الموت را به حیله و زور، نتوانی که دست برتابی/ منتهای کمال، نقصان است، گل بریزد به وقت سیرابی/ تو که مبدا و مرجعت این است، نه سزاوار کبر و اعجابی/ خشت بالین گور یاد آور، ای که سر بر کنار احبابی/ خفتنت زیر خاک خواهد بود، ای که در خوابگاه سنجابی/ بانگ‌طبلت نمی‌کند بیدار، تو مگر مرده‌ای نه در خوابی/ بس خلایق فریفت است این سیم، که تو لرزان برو چو سیمایی/ بس جهان دیده این درخت قدیم، که تو پیچان برو چو لبلابی/ بس بگردید و بس بخواهد گشت، بر سر ما سپهر دولابی/ تو ممیز به عقل و ادراکی، نه مکرم به جاه و انسابی/ تو به دین ارجمند و نیکونام، نه به دنیا و ملک و اسبابی/ ابلهی صد عتابی‌خارا، گر بپوشد خری است عتابی/ نقش دیوار خانه تو هنوز، گر همین صورتی و القابی/ ای مرید هوای نفس حریص، تشنه بر زهر همچو جلابی/ قیمت خویشتن خسیس مکن، که تو در اصل جوهری نابی/ دست و پایی بزن به چاره و جهد، که عجب در میان غرقابی/ عهدهای شکسته را چه طریق، چاره هم توبه است و شعابی/ به در بی‌نیاز نتوان رفت، جز به مستغفری و اوابی/ تو در خلق می‌زنی شب و روز، لاجرم بی‌نصیب ازین بابی/ کی دعای تو مستجاب کند، که به یک روح در دو محرابی/ یارب از جنس ما چه خیر آید، تو کرم کن که رب اربابی/ غیب دان و لطیف و بی‌چونی، سترپوش و کریم و توابی/ سعدیا راستی ز خلق مجوی، چون تو در نفس خود نمی‌یابی/ جای گریه است بر مصیبت پیر، تو چو کودک هنوز لعابی/ با همه عیب خویشتن شب و روز، در تکاپوی عیب اصحابی/ گر همه علم عالمت باشد، بی‌عمل مدعی و کذابی/ پیش مردان آفتاب صفت، به اضافت چو کرم شب تابی/ پیر بودی و ره ندانستی، تو نه پیری که طفل کتابی».