1- با شنیدن خبر بیماری سخت هنرمندی ناراحت می‌شویم و همزمان یادمان می‌افتد برای چنین کسی چه می‌توانیم بکنیم بویژه آنکه اکثریت هنرمندان پیشکسوت در مناعت‌طبع و سرخ نگه داشتن صورت با سیلی، مشترکند. چه باید کرد که هم حرمت آنان حفظ شود و هم بتوان بموقع، کافی و شایسته بدانها کمک کرد و البته بیماری جوانان نیز گاه رخ می‌دهد؛ مجید بهرامی، نمونه اخیر (و نه آخرین) آنهاست. این، صورت مساله است.
2- در گفت‌وگوهایم در برنامه مجله تئاتر تلویزیون با مشاور محترم اجرایی معاونت هنری این پرسش و دغدغه را مطرح کردیم و خوشحال شدم کسانی دیگر جلوتر هستند و دست به اقدام زده‌اند ولی ما نیازمند یک حرکت مدون هستیم تا غافلگیر و انگشت به دندان نمانیم.
3- من پیشنهاد دفتری ثابت را برای رسیدن به این هدف مطرح می‌کنم و بلافاصله می‌گویم منظور از دفتر، یک ساختمان با کلی کارمند نیست. اساسا یکی از مسائلی که مانع یاری‌رسانی‌ها می‌شود همین بروکراسی دست و پاگیر است. منظورم از دفتر، یک نیروی کارشناس ثابت و یک منشی است. نیروی ثابت هم باید یک فرد تمام‌وقت باشد؛ کسی که ده‌ها دغدغه اجرایی یا تولید هنری دارد، به کار این پیشنهاد نمی‌آید. هزینه نیروی ثابت و منشی نیز از خود دفتر تامین خواهد شد. به عبارت دیگر راه‌اندازی این دفتر هیچ هزینه‌ای را بر ارشاد تحمیل نخواهد کرد.
4- این دفتر از یک شورا یا هیات امنا بهره می‌گیرد که رئیس یا (مدیرعامل) نهادهای هنری (موسیقی، تئاتر، سینما، تجسمی و...) و نماینده معاونت هنری را دربر می‌گیرد. این گروه، آیین‌نامه درآمدزایی و هزینه کردن‌ها را تدوین خواهد کرد. در این آیین‌نامه خواهد آمد که این دفتر به صورت مستمر با برگزاری فعالیت‌های فرهنگی و هنری (کنسرت موسیقی، اجرای نمایش، اکران ویژه فیلم، نمایشگاه‌ها و...) به چه نحو از آنها بهره‌مند خواهد شد و دیگر آنکه تشخیص هنرمند نیازمند با چه ضوابط و معیارهایی صورت می‌گیرد.
5- این دفتر به صورت موازی و در کنار کمک‌های مادی، می‌کوشد همیاری‌های معنوی را نیز در نظر داشته باشد. عیادت از هنرمندان بیمار، دلجویی‌ها و پیگیری مشکلات می‌تواند با توجه به حوزه اختیارات این دفتر و توان آن در نظر گرفته شود. صاحب قلم در این زمینه مروری بر برخی تجربیات داشته است. می‌توان با پژوهش‌هایی به تجربیات مشابه به نهادهای فرهنگی کشورهای دیگر نیز دست یافت.
6- معاونت هنری و مشاور اجرایی ایشان، نشان داده‌‌اند که دغدغه انجام این کار را دارند. می‌ماند تبدیل آن به همت و راه‌اندازی دفتری که نامی نیک از بانیان آن برجا خواهد گذاشت. سخن گفتن از اینکه راه‌اندازی چنین دفتری چه شوقی در هنرمندان ایجاد خواهد کرد، بیهوده است چرا که هر آنچه به امنیت شغلی آنها یاری برساند، انگیزه آنها را در حضور بیشتر و متعهدانه‌تر در عرصه هنر افزونی خواهد بخشید.
7- باقی سخن می‌ماند برای زمانی که خبرهای خوشی در این زمینه بشنویم.