اگر در دریای تغییرات تیم ملی آلمان در سال‌های اخیر یک نقطه چشمگیر وجود داشته باشد آن بازگشت به برمن است. آخرین باری که «دای مانشافت» (لقب تیم ملی آلمان) در این شهر حضور داشت، سپتامبر 2005 بود. زمانی که ژرمن‌ها، آفریقای جنوبی را با هت‌تریک لوکاس پودولسکی 4-2 خرد کردند. اما چهارشنبه گذشته دای مانشافت یک بار دیگر قدم به وزراشتادیون گذاشت، ورزشگاهی که حالا دیگر پیست دوومیدانی‌اش برداشته شده و سکوهایش درست چسبیده به چمن هستند. تصویری از تحول فوتبال آلمان از جام‌جهانی 2006 به این سو اما این زمین نونوار شده به تنهایی تحولات مزبور را نشان نمی‌دهد. این بار دیگر دورادور زمین خبری از هوادارانی نبود که شال‌های قرمز، سیاه و زرد (به رنگ پرچم آلمان) پوشیده بودند بلکه حال و هوای اطراف تیم «یوگی لو» کاملا با گذشته فرق کرده بود. طبق ابتکار جدید کمپانی آدیداس تیم ملی آلمان در خانه وردبرمن همرنگ هوادار وردر شد و سبز بر تن کرد همان‌طور که آنسوی اروپا در ورزشگاه لاروسالدای مالاگا، نیروی سرخ (تیم ملی اسپانیا) همرنگ آسمانی‌پوشان مشهور شهر شده بود. تحولات «لو» موجب شده مدت‌ها پس از سپری شدن عصر آلمان‌غربی، تیم ملی فوتبال به خاطر جوانی، آینده درخشان و لیاقتش موجب لذت بردن هواداران ژرمن شود.
یک فینال و 2 نیمه‌نهایی در 3 تورنمنت بزرگ اخیر موجب شده فوتبالدوستان هر بار با اطمینان خاطر از اینکه یک پیروزی دیدنی را تماشا میکنند پای هر بازی ملی بنشینند که نتایج افتضاح اسپانیا در بازی‌های دوستانه هم در کنار آن موجب شده آلمانی‌ها کشورشان را مدعی اصلی جام ملت‌های اروپای تابستان آتی بدانند. البته در آن چهارشنبه‌شب کذایی هیچیک از این انتظارات برآورده نشد. آلمان در خانه به فرانسه باخت و اسپانیا در بازی دوستانه‌اش با ونزوئلا جشنواره گل به راه انداخت اما اینها موجب نشد که حتی به‌رغم غيبت چهره‌های کلیدی پروژه آینده‌دار «لو» در مقابل فرانسه از جمله باستین شواین اشتایگر، فیلیپ لام و ماریو گوتزه کسی به قهرمانی مانشافت در یورو2012 شک کند و این غیبت‌ها و عواقب‌شان در بازی‌های دوستانه هم به حساب استراحت دادن به عضلات اصلی تیم ملی برای بازی‌های ملی بزرگ آخر فصل گذاشته می‌شوند. سرمربی فرانسه، لورن بلان پیش از پیروزی 2 بر یک غیرمنتظره تیمش بر آلمان اعتراف کرده بود بازی مقابل چنان میزبانی مثل صعود به قله می‌ماند: «آلمان فرهنگ فوتبالی غالبی نسبت به ما دارد. آنها امکانات فوق‌العاده و لیگی بسیار باکیفیت دارند و باشگاه‌هایشان بهتر از ما از بازیکنان نخبه‌شان نگهداری میکنند».
پس او حتما بیش از هر کسی از پیروزی در برمن به وجد آمده و شگفت‌زده شده آن هم در فضایی که با استقبال ویژه محلی‌ها از ابتدا به جشنی برای نشنال مانشافت شباهت داشت. دروازه‌بان آلمان، تیم وایز یکی از معدود فرصت‌ها برای ایستادن در چارچوب ملی را در خانه خودش تجربه می‌کرد و همان ابتدا که توپ به او رسید با هلهله کرکننده هواداران محلی مواجه شد. میروسلاو کلوزه، کاپیتان آن شب و مسعود اوزیل هم به زمین بازمی‌گشتند که در آن با وردربرمن نامی شده بودند. حتی اوزیل پیش از شروع مسابقه جایزه بهترین بازیکن ملی آلمان در سال 2011 را دریافت کرد. اما در پایان آنچه از شکست ژرمن‌ها مقابل فرانسه در حال رشد عایدمان شد این است که انتظارات از تیم «لو» از واقعیات فراتر رفته‌اند. چنانکه همین مسعود اوزیل هر بار که توسط حریف بازیخوانی و کنترل شد، موتور آلمان از حرکت ایستاد و شاید تنها شواین اشتایگر بتواند نقش او را در مرکز زمین بازسازی کند. به همین دلیل است که یوآخیم لو پس از این باخت با احتیاطی بیش از گذشته به پیشواز یوروی تابستان 2012 و نخستین مسابقه آلمان‌ها در شهر لخیف اوکراین مقابل پرتغال می‌رود: «آلمان تنها مدعی یورو نیست. آنجا اسپانیا و فرانسه هم هستند و ما می‌دانیم که باید پیش از تورنمنت پیشرفت کنیم».