آیا مورینیو از فروش لوکاکو ضرر می‌کند؟

ریک جولی: ژوزه مورینیو بارها نشان داده می‌تواند سرنوشت حرفه‌ای یک مهاجم را تغییر بدهد. او دیگو میلیتو را از جنوا به خدمت گرفت و او را به بهترین بازیکن فینال چمپیونزلیگ تبدیل کرد. او همچنین ساموئل اتوئو را از یک مهاجم نوک به سمت راست برد تا در کارهای دفاعی هم کمک کند و به این ترتیب، توانست به یک سه‌گانه برسد. او دیدیه دروگبا را به یکی از خطرناک‌ترین مهاجمان اروپا تبدیل کرد. او همچنین چنان تاثیری روی زلاتان ابراهیموویچ داشت که به‌رغم فروشش، همچنان از او به نیکی یاد می‌کند. بدون تردید می‌توان گفت مطمئنا روملو لوکاکو در بین مهاجمانی که بخشی از دوران حرفه‌ای‌شان را مدیون مورینیو می‌دانند، قرار نمی‌گیرد. روی کاغذ، یک مهاجم بااستعداد و یک سرمربی که می‌داند چطور از بازیکنانش استفاده کند، ترکیب قابل قبولی را شکل می‌دهند اما رابطه لوکاکو و مورینیو پیش از آنکه آغاز شود به پایان رسید. هرچند لوکاکو به طور دائمی به اورتون پیوست اما در واقع رابطه آنها در سپتامبر سال گذشته، 72 ساعت پس از آنکه پنالتی‌اش را در سوپرکاپ اروپا مقابل بایرن‌مونیخ از دست داد، به پایان رسید. شاید اگر او پنالتی‌اش را وارد دروازه نویر می‌کرد، مورینیو در اولین فصلش در بازگشت به استمفوردبریج، بدون جام نمی‌ماند. حتی اگر او را مقصر از دست رفتن سوپرکاپ اروپا برای چلسی بدانیم، باز هم تصمیم مورینیو برای قرض دادن او به اورتون، هزینه بیشتری داشت. منچسترسیتی در حالی قهرمان لیگ برتر شد که چلسی مورینیو از فقدان یک مهاجم تمام عیار رنج می‌برد. آنها مقابل تیم‌های کوچکی مانند وستهام، استون‌ویلا، کریستال پالاس و نوریچ در گلزنی ناکام بودند و بعد از تمام این دیدارها، این سوال در ذهن هواداران چلسی مطرح بود که آیا ماندن لوکاکو نمی‌توانست برای آبی‌ها مفید باشد؟ به نظر نمی‌رسد مورینیو با این موضوع چندان موافق باشد. او حتی نخواست یک فرصت دیگر به لوکاکو بدهد. طعنه‌آمیز اینکه او چند روز پیش از جواب کردن این مهاجم 21 ساله، دیدیه دروگبا را به استمفوردبریج بازگرداند؛ دو بازیکنی که شباهت‌های بازی‌شان، حضورشان در ترکیب یک تیم را عجیب جلوه می‌داد اما لوکاکو مطمئنا از این جدایی ناراحت نیست. صحبت‌های او در یک سال گذشته، نشان از عدم رضایتش از رفتاری داشت که مورینیو با او کرد. شاید تنها افسوس این باشد که نتوانست به طور کامل از بازی در کنار دروگبا، الگوی دوران نوجوانی‌اش، لذت ببرد. او سال گذشته در یک مصاحبه با ستایش از دروگبا، او را یکی از بهترین‌ها در محوطه جریمه توصیف کرده بود و شاید همین موضوع، دلیل تصمیم مورینیو برای فروش لوکاکو بود چه اینکه او دقیقا از این لحاظ با دروگبا تفاوت دارد. لوکاکو سرعت خوبی برای ضدحملات دارد اما برای ماندن در جلوی زمین و دریافت توپ‌هایی که هم‌تیمی‌هایش تا محوطه جریمه پیش می‌برند، چندان خوب نیست. مورینیو به مهاجمانی علاقه دارد که جنگجو باشند. هرچند لوکاکو فیزیکی شبیه دروگبا دارد اما از آن جنگاوری خبری نیست. او نمی‌تواند به‌خوبی دروگبا و دیگو کاستا، مهاجمان حریف را جا بگذارد البته یک تفاوت عمده دیگر هم وجود دارد؛ لوکاکو آمار بهتری دارد. دروگبا در آخرین فصل حضورش در استمفوردبریج، تنها 5 گل در لیگ برتر به‌ثمر رساند. فصل گذشته هم 3 مهاجم اصلی چلسی، اتوئو، تورس و دمبابا، در مجموع 19 بار دروازه حریفان را باز کردند اما لوکاکو به تنهایی 15 گل برای اورتون زد البته کاستا آمار گلزنی بهتری دارد اما اگر او مصدوم شود، شاید تورس و دروگبا نتوانند بار خط حمله آبی‌ها را به دوش بکشند. آمار به تنهایی نشان‌دهنده توانایی‌های لوکاکو است. او در 21 سالگی، تاکنون 65 گل در لیگ برتر به ثمر رسانده است. در دو فصل گذشته، تنها رابین فان پرسی و لوئیس سوارس، گل‌های بیشتری نسبت به او در لیگ برتر به ثمر رسانده‌اند. توجیه منطقی می‌تواند این باشد که برای مورینیو، تنها گلزنی مهم نیست. آقای خاص پاییز گذشته هم وقتی لوکاکو در مصاحبه‌ای، از جدایی از چلسی ابراز ناراحتی کرده بود، گفته بود این مهاجم جوان دقیقا می‌داند به چه دلیل به اورتون قرض داده شد: لوکاکو جوان است و دوست دارد حرف بزند اما تنها چیزی که نمی‌گوید این است که چرا به اورتون قرض داده شد، این تنها چیزی است که هرگز نمی‌گوید. آخرین تماس من با او، تنها برای گفتن همین موضوع بود. این چیزی است که خودش باید بگوید؛ دلیل اینکه چرا در چلسی نیست و در اورتون بازی می‌کند.  لوکاکو از آن دست بازیکنانی است که گاهی دوست دارند آنطور که دلشان می‌خواهد بازی کنند؛ نه آنطور که سرمربی می‌گوید و این چیزی است که مورینیو با آن مشکل دارد (حتی مارک ویلموتس، سرمربی تیم ملی بلژیک هم از این موضوع چندان راضی نیست) اما روبرتو مارتینز، سرمربی اورتون، راحت‌تر با این مساله کنار می‌آید. مورینیو دوست دارد بازیکنان به جای نشان دادن توانایی‌هایشان و بازی کردن براساس دانسته‌های شخصی، به دقت دستورالعمل‌هایش را اجرا کنند. در تیم‌های مورینیو چیزی به اسم دموکراسی معنایی ندارد بلکه یک دیکتاتوری خیرخواهانه حاکم است. راز موفقیت‌های طولانی‌مدت مورینیو این است که می‌تواند بازیکنان بااستعداد را متقاعد کند که توانایی‌شان را وقف رسیدن به یک دستاورد بزرگ‌تر کنند. گفته می‌شود لوکاکو انتظار داشت در چلسی در ترکیب اصلی قرار بگیرد و حاضر نبود برای جایگاهش بجنگد اما او حداقل در تیم‌هایی که به طور قرضی بازی کرد، مانند وست بروم، نشان داد که اینطور نیست و حتی وقتی به عنوان بازیکن جانشین به میدان می‌رفت، تاثیرگذار ظاهر می‌شد.