ما درصدد ایجاد دولت اسلامی و جامعه اسلامی هستیم تا الگوی جهان بشدت ظلمانی امروز باشد و بشریت را از این لجنزاری که گرفتار آمده است، نجات دهد. اما آیا دنیاطلبان و دنیاپرستان شایستگی دارند که در این دولت و جامعه ـ ولو در حد بسیار کم ـ حضور و مسؤولیت داشته باشند؟ پاسخ یقیناً منفی است، دنیاپرستان شایستگی ندارند که عضوی ـ حتی کوچک ـ از دولت و جامعه اسلامی باشند. حال که چنین است باید خود را اصلاح کنیم و تحول دائمی درونی و معنوی بدهیم زیرا باید عنان خود را به عقل و تقوا داد و این یکی از بزر‌گ‌ترین موهبت‌های الهی است و اگر عنان خود را به دنیاطلبی و شهوات بدهیم، حتماً گرفتار می‌شویم. زیرا حب دنیا ریشه همه گناهان است:
«رَأْسُ كُلِّ خَطِيئَهًْ حُبُّ الدُّنْيَا» [الکافی؛ 2/315] .
دلیل اینکه دنیاطلبی ریشه همه گناهان و خطاهاست، آن است که گناهان در ذائقه چنین فردی لذتبخش جلوه می‌کند و نه‌تنها از آنها اجتناب ندارد بلکه بر آنها حریص است تا تلف شود، همانند کسی که به بیماری «استسقاء» مبتلاست که نباید آب بنوشد زیرا آشامیدن آب او را تلف می‌کند اما او حرص نوشیدن دارد و آب می‌نوشد و عاقبت تلف می‌شود. و قهراً اگر انسان از مرضى لذت برد و درد هم نداشت، دنبال معالجه نخواهد رفت؛ و هر چه به او اعلام خطر كنند كه اين كشنده است، باور نخواهد كرد. اگر انسان به مرض دنياپرستى و هواخواهى مبتلا شد، محبت دنيا قلب او را فراگرفت، از غير دنيا و ما فيها بيزار مىشود؛ العياذ بالله نسبت به خدا و بندگان خدا و به پيامبران و اولياى الهى و ملائكهًْ‌الله دشمنى مىورزد و احساس حقد و كينه مىكند؛ و آنگاه كه فرشتگان به امر خداى سبحان براى گرفتن جان او مىآيند، سخت احساس تنفر و انزجار مىكند زيرا مىبيند خداوند و ملائكهًْ‌الله مىخواهند او را از محبوبش (دنيا و امور دنيوى) جدا سازند؛ و ممكن است با عداوت و دشمنى حضرت حق تعالى از دنيا برود. يكى از بزرگان قزوين، رحمهًْ‌الله‌تعالى، نقل مىكرد [به] بالين مردى كه در حال احتضار بود حاضر شدم. در آخرين دقايق زندگى چشم باز كرد و گفت: ظلمى كه خدا به من كرد، هيچ‌كس نكرده است! زيرا با چه خون جگرى اين بچهها را پرورش داده، بزرگ كردهام؛ اكنون مىخواهد مرا از آنان جدا سازد! آيا ظلمى بالاتر از اين مىشود؟ اگر انسان خود را مهذب نكند و از دنيا منصرف نسازد و حب آن را از دل بيرون ننمايد، بيم آن مىرود كه هنگام مرگ با قلبى لبريز از بغض و کینه نسبت به خداوند و اولياى او جان سپرد و با چنين سرنوشت شومى دست به گريبان است.» [جهاد اكبر؛ ص: 52 ـ 53]
دل که گرفتار حب دنیا شد، همه مقصد و مقصود او تعمیر دنیاست و هیچ توجهی به مقاصد و اهداف اسلامی ندارد. ناچار چنین قلب بیماری نمی‌تواند به محضر الهی وارد شود. «شست‌و‌شويى كن و آنگه به خرابات خرام».