شهرام کرمی:
در عرصه مدیریت فرهنگی و هنری طرح و ایده اجرایی بر اساس 2 الگوی رایج شکل می‌گیرد؛ بهره‌برداری از الگوهای مدیریت فرهنگی و هنری دیگر کشورها و نمونه‌های موفق اجرا شده یا طراحی یک مدل جدید بر اساس شرایط فرهنگی، تاریخی و اندیشه جامعه که می‌تواند به رشد فرهنگی جامعه کمک کند. این یک امر بدیهی است که شرایط و فرهنگ هر جامعه با کشور دیگر متفاوت است و بسیاری از الگوهای فرهنگی و هنری و برنامه‌های اجرایی یک کشور نمی‌تواند در جاهای دیگر کاربرد داشته باشد. در عرصه مدیریت هنری بویژه تئاتر که امروز از مفاهیم و تعاریف و شکل و شیوه‌های استاندارد و تعریف شده استفاده می‌کند روش اجرایی متفاوت است اما برخی ایده‌های اجرایی در همه جوامع کاربرد دارد. یکی از روش‌های متداول و مهم در تئاتر همه جوامع تشکیل گروه‌های نمایشی و فعالیت این تشکل‌ها در مکان‌های ثابت و تماشاخانه‌هاست. در طول تاریخ همیشه هنرمندان تئاتر در مکان‌های تعریف شده و با فعالیت مستمر توانسته‌اند آثار خود را اجرا کنند. تئاتر یک هنر جمعی است و گروه نمایش فقط به معنی جمع شدن چند نفر برای اجرای یک اثر نیست. گروه تئاتر در کاربرد حرفهای جمعی از هنرمندان صاحب اندیشه، فعال و خلاق است که با کار مستمر و موثر مخاطبان زیادی دارند. در 2 سال اخیر یکی از ایده‌های موثر و مفید که به عنوان یک سیاست از طرف معاونت هنری و اداره کل هنرهای نمایشی طرح شده «طرح استقرار گروه‌های نمایشی» است. این طرح در 2 دهه اخیر بارها مورد تاکید و توجه هنرمندان و متولیان بوده و حتی در یک مقطع اقدام به ثبت گروه‌های تئاتر تهران شد ولی این طرح تداوم نداشت اما به نظر می‌رسد این‌بار این سیاست به شکل جدی دنبال می‌شود. در یک سال اخیر جهت شناسایی گروه‌ها اقدام شده و در مرحله اول از برخی گروه‌های ثبت شده حمایت هم صورت گرفته است. همه اهالی تئاتر بر این ایده و قابلیت آن که می‌تواند منجر به شکوفا شدن هنر تئاتر بشود اذعان دارند. یکی از اهمیت‌های این طرح حمایت از تئاتر شهرستان است. بدنه اصلی تئاتر کشور و هنرمندان این رشته را اهالی تئاتر شهرستان تشکیل می‌دهند که با ساکن شدن در تهران در این رشته معرفی شده‌اند. گروه زیادی از هنرمندان خلاق هم هستند که در شهرستان مانده و در همان‌جا فعالیت می‌کنند. از مشکلات تئاتر در شهرستان این است که فعالیت هنرمندان در شکل یک گروه با دشواری همراه است. هر چند این موضوع به عنوان یک مشکل در فعالیت هنرمندان تهران هم نمود دارد اما در شهرستان به دلیل عدم اجرای مستمر و بخشی از مخاطب که می‌تواند حامی جریان تئاتر باشد فعالیت گروهی با مشکلات جدی روبه‌رو بوده است. طرح استقرار گروه‌های نمایشی می‌تواند با شناسایی و حمایت از هنرمندان حرفهای به رشد تئاتر کمک زیادی کند. هر سال بودجه زیادی برای فعالیت تئاتر از طرف نهادهای فرهنگی و هنری صرف می‌شود. اگر این بودجه در جهت حمایت از گروه‌های شناخته شده و فعال هزینه شود بدون شک می‌تواند محاسن بسیار زیادی برای تئاتر کشور داشته باشد. ایده استقرار گروه‌های نمایشی را یک تصمیم و برنامه قابل قبول می‌توان ارزیابی کرد. در اجرای این طرح مشکلات و کاستی‌های زیاد خواهد بود اما اگر این طرح به عنوان یک الگو و برنامه با جدیت دنبال شود در درازمدت ثمرات زیادی برای تئاتر ما خواهد داشت. می‌توان برای حمایت از گروه‌های نمایشی به آینده امیدوار بود.