دقیقا 10 سال پیش که روزنامه‌ها تیتر زدند: «احمد رضا عابدزاده در بیمارستان بستری شده است». کسی حتی نفهمد که چه اتفاقی افتاد که عقاب یک دفعه پر و بالش ریخت و افتاد گوشه بیمارستان. 10 سال از آن حادثه تلخ گذشته است و دروازه‌بان سابق تیم‌ملی ایران برای نخستین‌بار از آن ماجرا رونمایی می‌کند: «سر درد شدیدی داشتم. خیلی شدید. آنقدر که مدام سرم را می‌کوبیدم به دیوار. من فقط یادم هست که مرا به بیمارستان رساندند، همین». دقیقا فردای روزی که خبر بستری شدن احمد رضا عابدزاده منتشر شد خیلی‌ها او را معتاد خطاب کردند و نظر خیلی‌ها هم این بود که دروازه‌بان تیم‌ملی از مشروبات الکلی استفاده کرده است. عده‌ای که عابدزاده آنها را یکسری افردا از خدا بی‌خبر و بی‌وجدان خطاب می‌کند و درباره‌شان می‌گوید: «من مریض بودم و روی تخت بیمارستان خوابیده بودم اما در چنین شرایطی یکسری آدم‌های بی‌وجدان و از خدا بی‌خبر شایعه کردند که عابدزاده مواد می‌زند و در عروسی چیزی خورده است. در حالی که آنهایی که من را می‌شناسند می‌دانند که چطور زندگی می‌کنم. کدام ورزشکار را سراغ دارید که روزی 3 ساعت سنگین
تمرین کند؟».
اما دقیقا چه اتفاقی افتاده بود. بیان این ماجرا از زبان خود عابدزاده شنیدنی‌تر است. او می‌گوید: «من یکصد میلیون تومان از یکی طلب داشتم. آن روز صبح تا شب درگیر این ماجرا بودم و با آن طرفی که پولم را می‌خواستم جر و بحثم شد. شب آن اتفاق من عروسی دعوت بودم اما اصلا حال و حوصله نداشتم. به هر حال به آن میهمانی رفتم و زود آمدم خانه. در آنجا خیلی اصرار می‌کردند که بمانم اما من بازگشتم و خوابیدم. ساعت یک بود که از خواب بیدار شدم. سر درد شدیدی داشتم. از فرط سردرد سرم را به دیوار خانه می‌کوبیدم. همسرم مرا رساند بیمارستان آراد. از اینجا به بعد را که خانومم تعریف می‌کند می‌گوید من‌رو بردند بیمارستان کسری و آنجا گفته بودند که باید پول بدهید تا بیمارتان بستری شود که یکسری افراد داد و بیداد کرده بودند. همسرم با دوستم مسعود احمدی تماس می‌گیرد و تمام هزینه‌ها را پرداخت می‌کند. من با جراحی‌هایی که دکتر عباسیان و پزشکان دیگر انجام دادند به زندگی برگشتم. فکر می‌کنم در آن روز که روز عید غدیر بود خداوند لطف بزرگی به من و خانواده‌ام کرد». عابدزاده هنوز هم آن روز‌های سخت و دعای خیری که مردم برایش کردند را فراموش نکرده است. او از لطف همه تشکر می‌کند و می‌گوید: « بالاخره آن روزها را نمی‌توان فراموش کرد. من هنوز در خانه عکس‌های آن اتفاق را دارم. مردمی که جلوی بیمارستان ازدحام کرده بودند را به یاد دارم. من فیلمش را هم دارم و هر از گاهی می‌نشینم آن را نگاه می‌کنم. من با دعای خیر مردم خوب شدم. بیماری سختی بود که بالاخره آن را پشت‌سر گذاشتم».