هرکدام از نبرد‌های دوستانه ملی در این روزها نشانه‌های خاصی داشت ولی در نبرد‌های اواسط هفته که در آن پسران آمریکای لاتین شرکت کردند جنبه‌های مثبتش بیش از پیش چشم‌نواز بود، بویژه زمانی که در 2 بازی، 2 رویداد مهم در تاریخ فوتبال ثبت شد؛ نخستین اتفاق برای آمریکای‌لاتینی‌ها شکست تحقیر‌آمیز ونزوئلا مقابل اسپانیا بود. شکست ونزوئلا به رهبری سزار فاریاس افتضاحی بود که کاملا رگه‌های ناامیدی را در فوتبال آنها نمایان کرد. نوعی بحران که از نمایش فوق‌ضعیف آنها به چشم آمد. این مساله به وضوح نشان می‌دهد چگونه بعضی کشور‌ها از فوتبال نوین تا این اندازه فاصله گرفته‌اند و این اتفاق در چند سال گذشته کاملا نمایان بوده است. البته ونزوئلایی‌ها می‌توانستند در گذشته‌ای نزدیک کاملا خردمندانه خودشان را به حضور در جام‌جهانی نزدیک کنند و شاید آنها بتوانند از این شکست پلی برای آینده بسازند و برای اینکه خیز بلندی در فوتبال جهان بردارند باید به اعتماد به نفس لازم دست پیدا کنند.
در دیگر بازی‌ها شیلی و غنا به تساوی رسیدند ولی این تنها حقیقت ماجرا نبود! چون نتیجه تساوی شیلی را باید به یک نتیجه ناامید‌کننده تعبیر کرد. البته کلودیو بورگی، سرمربی آنها به هر شکلی که بود باید نتیجه شاگردانش را توجیه می‌کرد. اما شاید اصلی‌ترین موضوعات درباره فوتبال آمریکای‌لاتین به اسکارتابارز، مربی اروگوئه و هت‌تریک لئو مسی بازمی‌گردد. در ابتدا باید به اسکارتابارز بپردازیم. پسران او که عنوان قهرمانی در کوپاآمه‌ریکا را یدک می‌کشند دیگر تبدیل به شکست‌ناپذیر‌ها شده‌اند، شاید بد نبود که سران فیفا از این مربی خوش‌فکر تقدیر می‌کردند، تساوی آنها مقابل رومانی چهاردهمین نبردی بود که تابارز روی نیمکت اروگوئه تن به شکست نداده است و آخرین‌باری که شاگردان او طعم شکست را چشیده‌اند به ماه مه سال گذشته بازمی‌گردد، بازی مقابل آلمان و از آن روز تا به حال اروگوئه تنها نماینده آمریکای لاتین است که شکست نخورده و این یک آمار خیره‌کننده به حساب می‌آید. شاید این تیم خیلی‌ها را به یاد آن تیم نوستالژیک و رویایی اروگوئه در سال‌های 1967 و 1968 می‌اندازد، تیمی به رهبری «خوآن کارلوس کوراسو» و این تیم حال حاضر «گوئه»ها به هدایت اسکار تابارز بارها و بارها رکورد‌ها را شکسته است. دیه‌گو فورلان در کوپاآمه‌ریکای فصل گذشته رکورد برترین گلزن تاریخ این رقابت‌ها را پشت‌سر گذاشت و فرناندو موسلرا در جام‌جهانی رکورد گل نخوردن در مدت زمان طولانی در این تورنمنت را حفظ کرده بود. اسکار تابارز برای صدمین‌بار است که روی نیمکت اروگوئه می‌نشیند و افتخار قهرمانی در کوپاآمه‌ریکا مدال خوش‌رنگی است که روی سینه‌اش نقش بسته. این موضوع در تاریخ فوتبال اروگوئه آنقدر اهمیت دارد که نام وی را باید در سیاهه تاریخ آنها ثبت کرد.
فوتبال اروگوئه این روزها قوی و قوی‌تر می‌شود و این پروسه از 2 سال پیش تا امروز طول کشیده است.
زنده‌باد مسی
چهارشنبه‌شب گذشته شادی آرژانتینی‌ها بیش از یک شادی معمولی بود. انگار این آرژانتین که زیر نظر آلخاندرو سابیا کار می‌کند به پیشرفت‌های محسوسی دست پیدا کرده است.
در اين رابطه يكي از روزنامه‌هاي آرژانتيني اين تيتر را براي هت‌تريك ليونل مسي انتخاب مي‌كند: «گراسياس آديوس» [خدا را شكر]
شاید نوع نمایش آنها خیلی مهیج نباشد ولی موضوعی که در تاریخ فوتبال آلبی سلسته باید ثبت شود درباره لیونل مسسی است. او برای نخستین‌بار با پیراهن آرژانتین هت‌تریک کرد. این درست است که نخستین گل او از روی نقطه پنالتی به ثمر رسید ولی هر دو گل دیگر او کاملا کلاسیک و به سبک بارسلونایی زده شدند. این هت‌تریک «لئو» را به مرز 22 گل زده در رقابت‌های ملی و به رتبه پنجم برترین گلزنان آرژانتین در کنار نام دانیل پاسارلا (البته او در دوران بازیگری‌اش دفاع بود) و لئو پولدو لوکه می‌رساند. او با 2 پله اختلاف از لوئیس آرتیمه که در 25 بازی 24 گل به ثمر رساند قرار گرفته است و نکته قابل توجه این است که دیه‌گو مارادونا در این رنکینگ در رتبه دوازدهم قرار گرفته است.