سانتیاگو برنابئو، یک بازیکن جوان در رئال‌مادرید بود که تعصب بالایی داشت. بشدت تحت تاثیر برادرش قرار داشت و در نهایت در 3 مارس 1912 نخستین بازی‌اش را در این تیم انجام داد. هیچ‌کس فکر نمی‌کرد آن بچه تبدیل به بزرگ‌ترین آدم تاریخ باشگاه شود.
در ابتدا چون بلند و مستحکم بود، به او گفته شد که درون دروازه بازی کند اما برادرش، مارسلو مصمم گفت: «یا مهاجم نوک باش یا بازی نکن.» او نتوانست از فرمان برادرش سرپیچی کند، شخصی که او را وارد این سرگرمی جدید که نامش فوتبال بود کرد... از نظر ذهنی در مدرسه آگوستینیانز در ال‌اسکوریال خود را شکل داد و از نظر بدنی در خیمناستیکا اسپانیولا (چرا که این باشگاه نزدیک خانه‌شان بود). سانتیاگو برنابئو 16 ساله بود که به تیم جوانان رئال‌مادرید ملحق شد و از همان زمان رویاپردازی‌هایش را برای حضور در تیم اصلی آغاز کرد اما کارش به آنجا ختم نشد. او همه کاری برای باشگاه می‌کرد، حتی شده رنگ کردن فنس‌های زمین اودونل که در سال 1912 افتتاح شده بود. تعصب و فداکاری‌اش برای باشگاه بیشتر و بیشتر می‌شد. نخستین بازی‌اش کمی خاطره‌انگیز بود؛ وقتی بازی با انگلیس اسپورتز شروع شد، سوترو آرانگورن، بازیکن رئال‌مادرید که هافبک چپ بود نتوانسته بود به بازی برسد پس مارسلو، برادرش به او گفت لباس‌هایش را عوض کند و وارد زمین شود. بدین ترتیب بالاخره رویاهایش به حقیقت پیوست. تا سال 1928 در ترکیب رئال‌مادرید بازی کرد، یار فیکس بود و همه توانش را برای خدمت به باشگاه گذاشت. معمولا در خط هافبک یا مهاجم نوک بازی می‌کرد، شوت‌های قدرتمندی می‌زد و سرزن بود اما نقطه ضعفش در حرکات پا به توپش بود که آن را با انگیزه بالایش رفع می‌کرد. آمارش 69 گل در 79 بازی بود که قابل تحسین است و در سال 1917 جام حذفی را برد، هرچند به علت مصدومیت در نیمه نهایی، در فینال حاضر نبود. همچنین 9 جام محلی را هم به دست آورد اما بزرگ‌ترین بدشانسی او این بود که هیچگاه پیراهن تیم ملی اسپانیا را به تن نکرد. در سال 1922 برای بازی دوستانه با پرتغال دعوت شد و وقتی داشت وارد زمین می‌شد، ریوته، مربی وقت تصمیم گرفت او را با بازیکن دیگری عوض کند. درست است که در آنجا ناامید شد اما ذره‌ای از عشقش به فوتبال کم نشد.
مربی، بازیکن، سرپرست و مدیر رئال‌مادرید
«من در رئال‌مادرید فوتبال بازی کردم چرا که به چیز دیگری فکر نمی‌کردم، مربی شدم چرا که به چیز دیگری فکر نمی‌کردم و مدیر شدم چرا که به چیز دیگری فکر نمی‌کردم.» این مجموعی از دوران کاری برنابئو به عنوان مدیر، مربی و بازیکن در رئال‌مادرید بود؛ تیمی که توانست آن را مبدل به بهترین باشگاه قرن بیستم کند. او در 20 سالگی مدرک لیسانس حقوق خود را گرفت و پس از اتمام فوتبالش هم سراغ اقتصاد رفت. در 3 مقطع مربی رئال‌مادرید شد. اول در سال 1926 که جای خوان کارسر را گرفت، پریس هم دستیارش بود. سپس در سال 1928 که جای برناردو را گرفت و در نهایت در فصل 33-1932 که بین دوره‌های هرتزاکا و فرث، مربیگری تیم را برعهده گرفت. او سرپرست، مدیر داخلی و عضو هیات مدیره تیم شد تا اینکه در 15 سپتامبر 1943 مدیریت باشگاه را برعهده گرفت. در ابتدا تصمیم به تغییر ساختار درونی باشگاه و بازسازی‌های جدید گرفت. در نخستین جلسه خود با هیات مدیره گفت: «آقایان، ما به یک زمین بزرگ‌تر نیاز داریم و باید آن را بسازیم.» الوعده وفا؛ زمین جدید رئال‌مادرید با گنجایش 75 هزار نفر ساخته شد.
کارهای بعدی‌اش در اوایل دهه 50 بود. در سال 1953، آلفردو دی‌استفانو، بهترین بازیکن تاریخ رئال‌مادرید را خرید و سپس با همتی که کرد باعث احداث جام باشگاه‌های اروپا در سال 1955 شد، تورنمنتی که 6 سال آن را برد که اولی 5 بار پیاپی بود. همچنین بازیکنان بزرگی نظیر خنتو، کوپا، دیدی، پوشکاش، لوئیز دل سول و آمانسیو را به تیم اضافه کرد. تحت هدایتش، رئال‌مادرید 16 لالیگا و 6 جام حذفی را هم برد اما فقط در عرصه فوتبال نبود که موفق بود. به طور مثال در بسکتبال 6 قهرمانی اروپا، 19 لیگ و 18 جام حذفی کسب کرد. ریش‌سپید بزرگ رئال‌مادرید در 2 ژوئن 1978، 6 روز مانده به 83 سالگی‌اش فوت کرد. او 66 سال به هر نحوی که می‌شد به رئال‌مادرید خدمت کرد.
خلاصه صفاتش
عشق:
سانتیاگو برنابئو، یک مرد عاشق‌پیشه بود. این یکی از اصلی ترین ویژگی‌هایش بود. همیشه سعی می‌کرد سرخوش باشد. او همیشه می‌گفت: من آمده‌ام به رئال‌مادرید خدمت کنم، نه رئال‌مادرید به من.
اقتدار:
می‌دانست که چطور با کارمندانش برخورد کند. همیشه سعی می‌کرد با آنها متقدرانه برخورد کند و همه از او حساب می‌بردند. این موجب می‌شد بتواند حسابی موجب پیشرفت وجهه رئال‌مادرید شود.
رصد اتفاقات:
نخستین خرید بزرگش لوئیز مولونی بود که کاملا اتفاقی آن را خرید. در روزنه‌لا وانگاردیای بارسلونا او را دید و یکی از نمایندگانش را فرستاد او را بخرد. برای اشتیلیکه هم همین‌طور بود. می‌خواست ویمر را بخرد اما شرایط عوض شد.
صمیمیت:
او انسانیت و سخاوتمندی بالایی داشت و نگران شرایط بازیکنانش هم بود. سعی می‌کرد شرایط خانواده‌های هر کدام از آنها را مدنظر داشته باشد و هر گونه مشکلی را برایشان حل کند.
تعهد:
در سال 1950، پس از بازی با تیم لادیسلائوی مجارستان، هواداران رئال همگی می‌خواستند ستاره این تیم، کوبالا را بخرند اما برنابئو گفت این بازیکن قرارداد دارد. کوبالا گفت اگر او را می‌خواهند باید دائوکیک، برادرش را هم برای حضور در روی نیمکت به خدمت بگیرند اما برنابئو مخالفت کرد و کوبالا راهی بارسلونا شد.